Мафия сардори (25-қисм)

0

Шаҳлодан унинг ойиси ҳақида кўп эшитган, тасаввурида қовоғидан қор ёғадиган, хўмрайиб боқадиган аёл сиймоси қотиб қолган эди. Шу боисдан ҳам эшикни ўзи очмоқчи бўлди. Хўмрайиб турган бўлса, бир-икки оғиз ширин сўз айтади. Озгина юмшатади. Кейин онасига кўрсатади. Ҳартугул, юзида озми-кўпми нури бўлган аёлни кўрсатади.

У эшикни очди-ю, бутунлай бошқача аёлни кўрди. Қадди-қомати келишган, сочлари елкасига тушиб турувчи, юз-кўзлари обдан бўялган, елкалари очиқ, икки қулоқларида тилла сирға ярқираган, ўттиз ёшлар атрофида бўлган аёл.

Қаҳрлига ўхшамас эди-ю, лекин шумлик бордай.

— Ассалому алайкум, — деди мулойим овозда.

— Сиз, — деди Хонзода Муродни бошдан-оёқ кузатишда давом этаркан.

— Сизга ким керак эди? — сўради Мурод мумкин қадар ўзини самимий тутишга уриниб.

— Агар шу Муроджонларнинг уйи бўлса… Мен Шаҳлонинг ойиси бўламан.

— Шунақами? Келинг, келинг, — дея дарров Мурод бўлғуси қайнонасига (ҳар қалай, у шу фикрда эди) йўл бўшатди.

Хонзода остонада ҳам бир муддат турди. Деворга ёпиштирилган оддий қоғозга, шифтнинг шунчаки оҳаклаб қўйилганига, оёқ остидаги эски гиламчага қараб, бурнини жийириб қўйди. Озгина ўзига тўқ бўлса, йигит яхши бўлса, балки рози бўларман, деган фикр ҳам йўқ эмасди унинг хаёлида. Уйидан чиққанидан кейин шу фикрга келувди. Озгина кўнгил илиши дарров ҳавога учди-кетди.

Сўрашиш учун унинг истиқболига чиққан Фотима опа билан номигагина кўришди.

Гарчи ҳамма ёқнинг батартиблиги хонадоннинг ниҳоятда озодалигидан далолат бериб турган бўлса-да, ижирғанишга ўзида куч тополди. Столга ҳам омонатгина, гўёки хонадоннинг камбағаллиги унга ҳам юқиб қоладигандек ўтирди.

— Шаҳло менинг қизим бўлади, — деди чой олиб келиш учун ўрнидан турмоқчи бўлган Фотима опага.

— Шаҳлохон жудаям ажойиб қиз экан, умридан барака топсин. Кўришим билан менга ёқиб қолди. Худди ўзим орзу қилган қиз экан, — дея оғзидан бол томиб Хонзоданинг қизини мақташга тушиб кетди Фотима.

— Ҳа, шундай, бошқача ўзи у, — деди Хонзода унинг гапини тасдиқлаб, — яхши одамларнинг қўлида тарбия топган-да, камчилик кўрмаган, тўқ яшаган…

Унинг гаплари Фотима опага оғир ботди. Лекин у буни билдирмаслик учун жилмайиб:

— Кўриниб турибди, муомаласидан, — деди.

— Соддалигиям бор-да, — деди сўзларига алоҳида таъкид бериб Хонзода, — бўлмаса ўз тенги билан топишарди. Эшикни очган ўғлингиз, чамамда. Гапдонгина йигитга ўхшайди. Одатда, кўп гапирадиганларнинг қўлидан ҳеч вақо келмайди. Бири икки бўлмай ўтиб кетади.

Фотима ҳанг-манг бўлиб қолди. Дарров нигоҳини ерга қаратаркан, деди:

— Муроджон кўп гапирадиганлар хилиданмас, “ичимдагини топ” дейдиган. Икки-учта жойда ишлайди. Мақтамоқчи эмасман-у, лекин ўғлим ишлаганидан бери рўзғоримизга барака кирди.

— Кўриниб турибди. Энди-и, очиғига кўчиб қўя қолайлик. Нимани яширмайлик, эрта бир кун барибир ошкор бўлади. Эскилар бекорга кўрпангга қараб оёқ узат, дейишмаган. Сиз билан мен бутунлай бошқа-бошқа одамлармиз. Шаҳло ёшлигига бориб, ўғлингизнинг ширин гапларига учган. Бу ерни бир кўрса, қайтиб қадамини босмайди. Шунинг учун болангизга айтинг, қайтиб қизимни безовта қилмасин. Бечора Шаҳло, адашганидан уйда куйиб-ёниб ётибди. Мендан илтимос қилди: “Бориб айтинг, мен у хонадонга келин бўлмайман”, деди. Ўзи ўғлингизга айтишга уялибди. Онаман, мана келдим, яхшиликча ҳаммасини сизга тушунтирдим. Менинг ўрнимда бошқа хотин бўлганда, қиёмат қиларди.

Фотима опа ҳайкалдек қотиб қолган, Хонзоданинг гаплари бир қулоғидан кириб, иккинчисидан чиқиб кетаётганди.

— Ҳалиги, — деди Хонзода ўрнидан туришга ҳозирланаётганида, — ёшлар бир-бирларига кўнгил қўйган, уларнинг бахтига қандай қилиб тўсиқ бўламиз?

— Уфф, айтдим-ку сизга! Орада ҳеч қанақа яхши кўриш бўлмаган, шунчаки ҳавас. Бугун бор, эртага йўқ. Дарров бир-бирини эсларидан чиқариб юборишади. Мана кўрасиз, ўғлингизнинг отини Мурод дедингизми? Хуллас, ўша бола, ўзига мос — сал “бундайроғи”ни топади. Мен ҳам қизимни ўзимизга ўхшаган бой-бадавлат хонадонга узатаман. Шунинг учун ҳеч нарсадан ташвиш қилманг.

У гапини тугатиши билан меҳмонхонага Мурод кириб келди. Унинг ранги оқарган, кўзи алланечук ёнарди.

— Қанчалик қаршилик қилсангиз ҳам мен Шаҳлога уйланаман. Мен унга шунчаки ҳавас қилганим йўқ. Қизингиз ҳам мени яхши кўради. Сиз келмасингиздан олдин телефон қилиб, бошқача гапирувди, — деди.

— Шаҳло менинг қизим! — деди Хонзода овозини баландлатиб. — Тақдириям менинг қўлимда. Икки қулоғинг билан эшитиб қўй, йигитча, агар унга яна бир марта яқинлашсанг, ўлдиртириб юбораман!

* * *

Қизнинг парик кийиб олгани унинг кўзини чалғитди. Қараганида бошқача нигоҳ, эҳтирос билан боққанди. Юлдузнинг шу ерда бўлиши унинг хаёлига ҳам келмаганди. Билгани — ниҳоятда сулув қизга қандайдир йигит севги изҳор қилаяпти. Афтидан, қизга бу йигит ёқмаяпти. “Қаёқдан ҳам ёқсин? Унга мана бизга ўхшаганлар, тоғни толқон қиладиганлар керак. Бўш, латталарни деб, гулдай умрини ҳавога совурсинми?” У ёнига хизматчи қизни чақирди ҳамда унинг қулоғига:

— Анави столга менинг номимдан битта шампан виноси, шоколад ва гул келтириб қўй, — деди. Унинг гапларини шериклари ҳам эшитишди. Аввалига ҳиринглашди. Сўнг жозиба маликаси бўлмиш Юлдузга бошқача кўз билан қарашди. Сергак Юлдуз қўшни столдагилар эътиборини тортганини англади. Бир неча дақиқадан кейин нимадир содир бўлишини ҳам ич-ичидан сезди ва Шоҳруҳга жилмайиб:

— Агар тезда кўнглимни тополмасангиз, қуруқ қоласиз, — деб чап кўзини қисиб қўйди.

Шу маҳал уларнинг буюртмасини хизматчи қиз олиб келди.

— Ростини айтсам, — деди Юлдуз шивирлаб, — шу пайтгача бирор мартаям пиво ичмаганман. Маст бўп қолмайин тағин.

— Озгина ичинг, бировга билдирмай менинг кружкамга солиб қўйинг, тушундингизми? — деди Шоҳруҳ унга жавобан.

— Вой айёр-эй! Лекин розиман. Кейин биронта ўйин ўйнаймиз.

Ташқаридан қараганда, Шоҳруҳ Юлдузнинг кўнглини топгандай эди. Иккаласи ҳам хушчақчақ, маза қилиб пиво ичишаяпти, мазали овқатлар тановул қилишмоқда. Йигит-қизнинг тил топишиши қўшни столдаги барзангига ёқмади. У ошиқ-маъшуқларнинг ҳар бир ҳаракатини кузатиб ўтирарди. Ниҳоят, унинг буюртмаси Юлдуз ўтирган столга келтирилди.

— Кечирасиз, — деди Юлдуз қизга ажабланиб қараркан, — назаримда, сиз адашдингиз. Биз шампан виноси, шоколад ва гул буюртма қилмагандик.

— Сиз учун махсус, қўшни столдагилар буюришди…

Юлдузнинг кўзи ўзига еб қўйгудек термилиб турган қўшни столдаги барзангига тушди. Бир неча сониялик нигоҳлар тўқнашувидан кейин дарров у кўзини олиб қочди. Шоҳруҳ пешонасини тириштирди. Ўз-ўзидан қўллари мушт бўлиб тугилди унинг.

— Ёқиб қолдими? — деди киноя билан.

Юлдуз унинг гапини ҳазилга бурди. Атайин бошқаларнинг кўзича шундай деяпти, деб ўйлади. Ваҳоланки, Шоҳруҳ ўзбекча гапирганди. Ўзбек тилини бу ерда улардан бошқа ҳеч ким тушунмайди. Бироқ қиз эътибор бермади. У ҳали ҳам келишилган ўйин давом этаяпти деб хаёл қилиб ўтирарди.

— Агар ёққан бўлса нима қилардингиз? — жилмайди Юлдуз.

— Ўрнимдан тураман-у кетаман. Қолаверасиз, ўша сўхтаси совуқ билан…

— Вой-вой, жинни, нималар деяпсиз? Нега ўз тилимизда гапираяпсиз?

Юлдуз шундай деди-ю, бирдан қовоғи осилди.

— Аҳмоқ, — деб қўйди ортидан.

Бу маҳал қўшни столдаги барзанги ўрнидан туриб, секин уларнинг ёнига яқинлашаётган эди. Юлдузнинг ичи музлаб кетди. Шоҳруҳ саросималанди.

— Шампан виносини сизларга ўзим очиб беришни хоҳлардим, — деди барзанги хунук иржайиб.

— Кечирасиз, — майин сўзлади Юлдуз, — биз вино ичмаймиз, овора бўлибсиз.

— Демак, пиво ичасизлар. Жудаям соз. Келинглар, ҳеч бўлмаганда, мана шу ерда қўшни бўлиб қолганларинг учун ичамиз.

У йигит билан қизни ҳайрат оламига тушириб, безбетларча стол устидаги пиводан қадаҳларга қуйди. Ўзига қадаҳ йўқ эди. Агар буйруқ кутиб термилиб турган хизматчига бир имо қилганида, шу заҳоти унинг истаги бажариларди. Аммо у бундай қилмади. Шишани қўлига олди ҳамда Юлдузга қараб:

— Овозингиз ниҳоятда таниш туйилаяпти, мабодо бирон жойда кўришмаганмидик, — деб сўради. У бу гапларни айтгунча икки-уч дақиқа ўтиб кетди. Сўзларга кўпам тили келавермаганидан тутилиб, ҳатто ўйланиб гапирди.

— Асло! Мен сизни ҳеч қачон кўрмаганман.

Юлдузнинг кескин, дадил гапи барзангини бироз довдиратди. У қалин қошларини чимириб:

— Отдик, — деди.

Барзанги қолган-қутган пивони қултиллатиб ютиб бўлгач, лабини артди-да, жойига кетди. Азбаройи яхши сўзлолмаганидан кетди. Юлдузнинг ёнида ўзини ноқулай сезди. Шу жойда у кўнглида озгина бўлса ҳам уялиш ҳисси борлигини намойиш этиб қўйди.

— Овсар, — деди у кетганидан кейин Юлдуз.

Шоҳруҳ кулди.

— Боягина ёққанди-ку?! — деди паст товушда.

Қўшни столда эса қаҳқаҳа янгради. Барзангининг шериклари унинг устидан кулишмоқда эди.

Юлдуз сездики, бу ерда ортиқча ўтириб бўлмайди. Чунки стаканларини тўлдириб-тўлдириб ароқ ичаётган қўшни столдагилар кайфлари ошиб қолгач, унга тегажоқлик қилишлари кундай равшан бўлиб қолганди. Қиз бундан асло қўрқмайди. Аммо тузган режаларининг бари барбод бўлишидан чўчийди.

Бир хаёл у ўрнидан турмоқчи ҳам бўлди. Аммо дарров фикрини ўзгартирди. Чунки жиддий одамлар, айниқса, катта тўданинг вакиллари ҳеч қачон ичганларидан кейин қизларга тегажоқлик қилиб, обрўларини туширишмайди. Мабодо шунақанги ишга қўл урсалар, оқибати яхши бўлмайди. Хўжайинлари хабар топишса, туғилганларига пушаймон қилишади.

Шуларни ўйлаган Юлдуз ўзини хотиржам тутди. Аммо Шоҳруҳнинг безовталиги ҳали-ҳамон йўқолмаганди. У пивосини кам-камдан, лекин тез-тез ичарди.

— Юринг, келганга яраша бирон нима ўйнаб кетайлик, — деди Юлдуз ва ўрнидан турди.

Аммо қимор ўйнаш уларга насиб этмади. Бир неча соат бурун Юлдузнинг сумкасини ўғирлаган йигит билан бирга Саша кириб келди.

— Мана топдик, — деди Саша ўшшайиб, — йўқотиб қўйдикми, деб қўрққандик. Лекин топдик. Демак, қўлимиздан нимадир келади. Бизни ишёқмас, ақлсиз, деб ўйлаётганлар бутунлай адашаркан. Хоҳласак, ҳамма нарсани…

— Етади, — дея жилмайди Юлдуз, — нега келдинглар?

— Нега? — Саша саволни такрорлаб шеригига қаради. — Чунки ёқиб қолдинглар, сизлар билан кечани маза қилиб ўтказмоқчимиз, — деди сўнг қизга қараб иржайганча.

У гапираётганида худди рақсга тушаётгандай қилпангларди. Унинг кўрсатаётган “каромат”лари Шоҳруҳга ёқмади. Жаҳлланди.

— Сенларга кўзимиз учиб тургани йўқ эди, шунинг учун йўқолинглар бу ердан. Яна жағларингнинг суяклари зириллаб қолмасин, — деди у Сашага.

— Оҳ, қанақанги сўзлар! Очиғини айтсам, мана шунақа гаплашганларни ёқтираман…

У кутилмаганда бирдан сўзлашдан тўхтади. Ранги оқариб, кўзи олайди.

— Нега тўхтаб қолдинг, тилингдан ари чақиб олдими? — деди жилмайиб Юлдуз.

Шунда Саша кўзи билан улардан беш-олти қадам наридагиларни кўрсатди. Қиз билан Шоҳруҳ у томонга қарашди-ю, бояги барзангини кўришди.

— Буратинонинг одамлари, — изоҳ берган бўлди Саша ва ортига бурилиб кета бошлади. Юлдуз уни тўхтатмоқчи бўлиб энди оғиз жуфтлаганида, Шоҳруҳ унинг қўлидан ушлади.

— Ўйин ўйнайлик, бу болаларни танимаймиз-ку, — деди у.

Юлдуз йигитга юзланди. Бироз термилиб турди. Сўнг жилмайди. Қўлидан ушлаб силтади.

— Раҳмат, бу сафар менинг қовун тушириб қўйишимга сал қолган экан, биру бир! — деди.

Бу сафар ҳам улар қимор ўйнаш улгуришмади. Шампан виноси билан меҳмон қилмоқчи бўлган барзанги яна ёнларига келди.

— Хоним, — деди дағал овозда, — юришингиз, гапларингиз менга жудаям таниш. Шу пайтгача сезгим алдамаган. Сизни қайсидир ресторанда кўрганман.

Нуриддин ИСМОИЛОВ

(Асарнинг кейинги қисмларини яқин соатларда ўқийсиз)

Аввалги қисмларни ўқиш учун қуйидаги ҳаволаларни босинг:

Мафия сардори (1-қисм)

Мафия сардори (2-қисм)

Мафия сардори (3-қисм)

Мафия сардори (4-қисм)

Мафия сардори (5-қисм)

Мафия сардори (6-қисм)

Мафия сардори (7-қисм)

Мафия сардори (8-қисм)

Мафия сардори (9-қисм)

Мафия сардори (10-қисм)

Мафия сардори (11-қисм)

Мафия сардори (12-қисм)

Мафия сардори (13-қисм)

Мафия сардори (14-қисм)

Мафия сардори (15-қисм)

Мафия сардори (16-қисм)

Мафия сардори (17-қисм)

Мафия сардори (18-қисм)

Мафия сардори (19-қисм)

Мафия сардори (20-қисм)

Мафия сардори (21-қисм)

Мафия сардори (22-қисм)

Мафия сардори (23-қисм)

Мафия сардори (24-қисм)

Сиз ҳозир hordiq.uz сайтидасиз. Янгиликлардан ўртоқларингизни ҳам хабардор қилинг:

ФИКР БИЛДИРИШ

Please enter your comment!
Please enter your name here