Мафия сардори (28-қисм)

0

* * *

Шомурод ака қизиникидан тўғри ишхонага борди. Кўк чойни босиб-босиб ичгач, сигарета тутатди. Кейин Маъмурга телефон қилиб ёнига чақирди.

Маъмур унинг кабинетига аввалгидай тиржайиб, итлардай думини ликиллатиб кирмади. Балки қаддини ғоз тутиб, иягини кўтариб, Шомурод акадай одамни назар-писанд қилмай кирди. Одамлар билан ишлайвериб, уларни бир қарашда ажратиб олиш даражасига етган Шомурод ака Маъмурнинг ғўдайганини дарров сезди. Тишларини бир-бирига босди. Аммо шу заҳоти тусини ўзгартирди. Ўрнидан туриб, қучоқ очиб жилмайганча Маъмурга яқинлашди.

— Биродар! — деди уни бағрига босиб. — Бир қошиқ қонимдан кечасиз энди. Ёшим катталиги учун озгина эркалик қилиб, ёнингизга ўзим бориш ўрнига сизни чақиртирдим.

— Ҳечқиси йўқ, ака, — деди Маъмур овозини атай йўғонлаштириб, — ўрганиб қолганмиз.

— Мана шундай камтарлигингиз учун сизни яхши кўраман-да, — дея қучоғидаги одамни озгина мақтади Шомурод ака.

— Раҳмат, раҳмат, — деб Шомурод аканинг қучоғидан чиқди Маъмур.

Кўпчилик томонидан “Қари тулки” деб лақаб олган Шомурод ака тилёғламаликни кучайтирди. У Маъмурга жой кўрсатди-да, ўзи тўрдаги шкафни очиб, “Наполеон” коньяги билан шоколад олди. Сўнг Маъмурнинг рўпарасига келиб ўтирди.

Коньяк Шомурод акани чув тушириш умидида келган кишининг кўзларини олайтириб юборди. Шомурод ака буни сезди. Шундаям шошилмасдан, баайни Маъмурнинг ичини баттар қиздириб, секинлик билан шишанинг қопқоғини оча бошлади.

— Биз хизматда эдик, қандай бўларкан? — деди Маъмур шишадаги тиниқ қизил сувдан кўз узмасдан.

— Ука, тажрибадан шуни айтишим мумкинки, ҳамма иш тушгача, ундан кейин одам ўзини ўйлаши керак.

— Ҳали сиздан кўп нарса ўргансак бўлади.

Маъмур гапини тугатган заҳоти, Шомурод ака унинг юзига бир нигоҳ ташлаб қўйди-да, ичида кулди. “Сендақаларни чимчилоғимда ўйнатаман”, дея хаёлидан ўтказди.

Томоғини куйдириб ўтган суюқлик бир неча сониядан кейин Маъмурнинг танасини яйратиб юборди. У ўзини қушдай енгил ҳис этаркан, қовоғини очди. Худди шу пайт Шомурод ака, шунчаки айлантириб ўйнаган киши бўлди-да, қўл телефонининг диктофонини ёқиб қўйди ва уни тескари қилиб Маъмур иккаласининг ўртасига қўйди.

— Мен сизга айтсам, замондош машойихларимизнинг ақли аввалгиларидан ҳечам қолишмайди. Мана бир мисол, — дея Шомурод ака сўзларкан, қадаҳларга қулқуллатиб коньяк қуйди, — биринчиси билан иккинчисининг орасидан қил ҳам ўтмаслиги керак. Шунда одам маза қилади. Қани олдик, ҳозирги замон машойихлари учун.

Маъмур гап қўшмоқчи эди, лекин улгурмади. Шомурод аканинг мусалласни қултуллатиб ютаётганини кўриб, гапиришга ҳафсаласи бўлмади. Унинг-да шайтон сувига ишқи кетиб, бир кўтаришда идишини бўшатиб қўйди. Бироз ўтиб боши қизиди. Назарида, мияси нуқул ақлли гапларга ишлаётгандай эди. Тилига келган гапни айтаверди.

— Мен сизга айтсам, Шомурод ака, куёвингизнинг айблари анчагина. Ҳужжатсиз моллари тиқилиб ётибди. Умуман сотиш мумкин бўлмаган нарсаларининг адоғи йўқ. Акциз маркаси бўлмаганлари-чи! Так что, бу ёғи чатоқ, — деди у газак сифатида кичкина шоколад бўлагини шимиб бўлганидан кейин.

— Бўпти, шу нарсаларни менга ёзиб беринг. Яхшилаб бўйнини қайириб қўяман.

— Йў-ў-қ, — деди Маъмур кўрсаткич бармоғини Шомурод аканинг бурни тагида қимирлатиб, — битта мен ишлаганимда гап йўқ эди, лекин қанча одам хабар топди, начальниккача етиб борди унинг ишлари. Ўзи анчадан бери бунақанги крупний нарушетелни ушламагандик.

— Йўғ-э, — дея ўзини довдираган кўрсатди Шомурод ака. Ҳатто у қадаҳларни шаробга тўлдираётганида қўли ҳам қалтиради. Буни кўрган Маъмур янада кеккайди. Қаддини ғоз тутиб, томоғини қириб қўйди-да, Шомурод ака таклиф қилмаса ҳам, қадаҳни қўлига олиб бир кўтаришда ичиб юборди.

— Балки бирон йўли бордир? — сўради Шомурод ака Маъмурдаги ўзгаришни кўриб ич-ичидан хурсанд бўларкан.

— Ака, сиз билан мен бир кунлик таниш эмасмиз. Шунинг учун очиғини айтиб қўяй. Начальник аждаҳодай бир нарса. Унча-бунчани кўрдим демай ютиб юборади. Сиз чақиришингиздан аввал у билан гаплашдим. Қирқта “кўк”исиз битмайди, деди.

— Вой-бўй! — деди капалаги учиб кетган Шомурод ака. — Мен унча пулни қаердан топиб бераман?!

— Сиз нега топиб бераркансиз? Куёвингиз озгина чўзилади. Шу билан олам гулистон.

— Ундаям бунча пул йўқ. Яқиндагина қанча моли ўтмай, банкрот бўлишига оз қолди. Кўзидан ёш оқизиб ёнимга келади. Мен бунчалик бўлади деб сира ўйламаган эканман. Сал эпақага келтириб берарсиз ўзингиз. Қолаверса, оғир кунларимизда бир-биримизга елкадош бўлганмиз. Қўлимиздан келган ёрдамни аямаганмиз.

— Ака, билардим шундай дейишингизни. Бетимга солдингиз-а! Барибир таргашлардан дўст чиқмаскан-да.

Шомурод ака ҳақоратдан титради, бошини эгди. Рўпарасидаги она сути оғзидан кетмаган ҳовлиқманинг жағини эзиб қўйгиси келди. Аммо кенглик қилди.

— Биз-ку дўстликка ҳеч қачон хиёнат қилмаганмиз. Шунинг учун, Худога шукур, унча-мунча ошна-оғайнимиз бор. Лекин ҳақиқатан ҳам таргашмиз. Ҳамма нарсани пул билан ўлчаймиз. Қон-қонимизга сингиб кетган-да. Аммо шундай енгил лақаб борлигини эслатиб тўғри қилдингиз. Энди хоҳлайсизми-йўқми, ҳамманинг ўзига ярашадиган лақаби бўлгани яхши-да!

— Ўттиз бешга рози бўлсангиз бўлинг. Бўлмаса, куёвингизга путёвка тайёр, ришотканинг орқасига.

— Вой, аҳмоқ бола. Мен унинг попугини сал пасайтириб қўймоқчийдим. Бир ҳисобдан, текшириб тўғри қилдинглар, яна озгинадан олайлик.

Озгиналар бир неча марта такрорланди. Маъмур бутунлай маст бўлди. Ана шундан кейин Шомурод ака хонасидан чиқди-да, котибасига камера олиб келишни буюрди. Ўзи эса сейфдан бир даста пул олди. Қолган ишлар хамирдан қил суғургандай кечди. Худди кинонинг ўзи: Шомурод ака бир даста пулни кеккайган Маъмурга ялиниб-ёлвориб бераяпти. Маъмурга пулнинг чўғи камдай туйилиб ноз қилди.

Ҳамма иш битганидан кейин Шомурод ака котибасининг юзидан ўпди. Сўнг:

— Кино тайёр бўлди. Бемалол прокатга бериб пул ишласаям бўлаверади, — деди.

Котиба мамнун чиқиб кетди. Шомурод ака берган пулларини қайтариб олиб сейфига тиқди.

— Бир куни келиб Наполеон коньягини охиригача ичолмаганинг армон бўп қолмасин, — деб боши эгик ҳолда столда ўтирганча бир нималарни ғўлдираб қўяётган Маъмурнинг қадаҳини қип-қизил суюқликка тўлдирди, — ич, ич. Узумнинг суви кўп нарсага даво. Сенинг дардинггаям, ич, ифлос!

Маъмур зўрға бошини кўтарди. Сузилган кўзлари билан Шомурод акага қаради. Афтидан, у Шомурод аканинг гапларини яхши тушунгандай эди. Аммо жавоб қайтаришга тили ожизлик қиларди. Туман ичида қўлига пул ҳам ушлади. Лекин Шомурод ака нега яна қайтариб олганини тушунолмади. Аммо ҳозирги ҳақоратни аниқ-тиниқ тушунди. Шу боисдан ҳам қадаҳни нари сурди.

Уни Шомурод ака машинага ўтқазиб, ишхонасига олиб бориб қўйишни ҳайдовчига тайинлагач, тасвирни бир неча нусхада кўчиришни котибасига топширди.

* * *

Шоҳруҳ чиқаётиб ортига қаради. Тамалнинг ўзгача тикилаётганини кўрди. Эшикни ортидан ёпиши билан Юлдузнинг қўлидан ушлаб четга тортди. Орадан бир неча сония ўтди, холос. Тамал ташқарига отилиб чиқди-ю, шу заҳоти Шоҳруҳнинг чангалига тушди. Қўлидаги тўппонча ерга тушиб кетди. Чунки Юлдуз унинг билагига урган эди. Биқинига қурол стволи тиралганидан кейин Тамалнинг кўзи олайиб кетди. Улар аста-секин орқага тисарилиб кета бошлашди. Тамалнинг шериклари ҳам бинодан чиқиб, аҳвол чатоқлиги кўришди.

— Нега безраясанлар? — дея бақирди Тамал. — Ўлдиринглар!

— Агар ортиқча ҳаракат қилсанглар, — деди Юлдуз, — битта одамларингдан айриласанлар. Яхшиси, жойларингдан жилманглар. Шунда биз манави итваччаларингга тегмаймиз!

Барзангиларга, ҳартугул, Тамал қадрли экан. Шу боисдан қимир этишмади.

Шоҳруҳ тўхтаб турган таксилардан бирининг ёнига етганларидан кейин эшигини очди. Ҳайдовчига қарамасдан туриб:

— Минишимиз билан газни босасан, — деди.

Ҳайдовчи тихирлик қилмоқчи бўлди-ю, Юлдузнинг тўппонча ўқталганини кўриб бирдан машинани юрғизди.

Шоҳруҳ казино ёнида қолганлар орқадан қувишса керак, деб ўйлаганди. Лекин негадир улар келишмади. Машина жойидан қимирлаши билан иккитаси телефонда гаплашаётганини кўрди.

— Бу машинада узоқ кетиб бўлмайди, — деди у Юлдузга.

Тамал бурилиб Шоҳруҳга қаради, иржайди.

— Ўзим ҳам билгандим бизга яқин миллатданликларингни, — деди рус тилини бузиб.

— Билсанг янаям яхши, бундан кейин ўйлаб муомала қиласан. Бўлмаса, туғилганингга пушаймон едирамиз, — дея Юлдуз унга ўткир нигоҳларини қадади.

— Овора бўласизлар. Шаҳар бизники. Қайси тешикка кирсанглар ҳам топамиз.

— Сал адашдинг, менимча. Сен энди улар билан бирга эмассан. Бизни-ку, тирик топишлари мумкин. Лекин сенинг ўлигингни топишади. Сасиган, бижғиган мурдангни. Шунинг учун ҳозирдан қилган гуноҳларинг учун Худодан афв сўраб кетавер, — деди Шоҳруҳ.

Улар жуда узоқлашмади. Машина тахминан ўн километрдан мўлроқ юрганидан кейин тўхтади.

Шоҳруҳ такси тўхтатишга улгурмади. Ёнларига оппоқ “Жигули” тўхтади. Юлдуз сесканиб кетди-да, дарров сумкасидан тўппонча чиқарди.

Олд томондаги эшик очилиб, Сашанинг иржайган башараси кўринди.

— Айтмадимми, ёрдамим тегади деб. Мининглар тезроқ, — дея у машинага кетма-кет газ босди.

— Ў-ў, — деди орқа ўриндиқда Юлдуз билан Шоҳруҳ ўртасида ўтирган Тамални кўргач, — қовурғамни синдирган одам-ку! Ҳисоб-китоб вақти келибди-да!

— Ҳайда, кўп эзилма, — дея унинг елкасига Шоҳруҳ туртиб қўйди.

“Жигули” шаҳарнинг жанубий томонига елдек учиб кетди.

Шоҳруҳ ҳам, Юлдуз ҳам Сашага қаёққа боришларини айтмади. Саша ҳам бунга эҳтиёж сезмаётгандай эди. У гоҳ тезликни ошириб, гоҳ туширар, ҳар-ҳар замон атрофга аланглаб қўярди. “Ишқилиб, — ўйларди у, — ментлардан биронтаси учраб қолмасин-да. Ҳамма иш дабдала бўлади. Отам машинасини опкетганимдан хабар топади. Бу ёғи — ҳужжатим йўқ”, дея ўйларди у.

Унинг безовталигини Юлдуз тезда сезди.

— Ортиқча ҳаракатинг эртага қуёшни кўрмаслигинг билан тугайди, — деди.

— Хавотир олманг, хоним. Ҳаммаси жойида бўлади. Ёнларингдаги мараздан ўч олишим керак. Ҳар қалай, дўхтирда уч ой ётганман. Тўрт марта операция қилишган мени, — дея кулиб қўйди Саша.

— Аввал қовурғангни синдирган бўлсам, бу сафар каллангни оламан сен итваччанинг, — деб қимирлаб қўйди Тамал. Мумкин қадар Юлдузнинг жуссасига гавдасини яқинлаштирди. Шундоғам Юлдузнинг ёнига манави турқи совуқ ўтириб олганидан Шоҳруҳнинг жаҳли чиқиб келаётган эди. Тамал бироз қиз тарафга силжиб олганидан кейин қони қайнаб кетди.

— Орқангда бирон ниманг борга ўхшайди сенинг, — деб уни ўзи тарафга тортаркан, тўппончанинг стволи билан қаттиқроқ туртди. “Ҳиқ” этди Тамал ва яна аввалгидай ўтирди.

Саша машинасини бузилиб ётган омбор ичкарисига ҳайдаб борди. Ҳамма ёқ зимистон, бирор зоғ кўринмасди. Фақат нураган девор, темир-терсаклар қорайиб ўзларининг борликларидан дарак бериб туришарди.

— Хўш, бизни қаерга олиб келдинг? — сўради Юлдуз машинадан тушганларидан кейин.

— Офисга. Бизнинг офис шу ерда, — деб иржайди Саша ва ҳуштак чалди.

Орадан бир неча дақиқа ўтгач, ўнтача бола келди. Уларнинг энг каттасининг ёши узоғи билан йигирма иккилар атрофида эди. Шунингдек, уларнинг орасида Дима исмли эндигина ўн ёшни қаршилаган сочлари пахмоқ, усти кир-чир болакай ҳам бор эди.

— Офис эмас, болалар боғчасига ўхшайди-ку, — деди Шоҳруҳ ҳазиллашган бўлиб.

Тамалга эса алам қилди. Қаердаги она сути оғзидан кетмаган гўдаклар унинг устидан кулиб туришса, бунга қандай чидайди? Ғурурини шу гўдаклар топтаса-я?!

— Пароход, — деди Саша болалар ёнига яқин келганларидан кейин, — меҳмонларимиз ҳам, асиримиз ҳам бор. Бошла.

Нуриддин ИСМОИЛОВ

(Асарнинг кейинги қисмларини яқин соатларда ўқийсиз)

Аввалги қисмларни ўқиш учун қуйидаги ҳаволаларни босинг:

Мафия сардори (1-қисм)

Мафия сардори (2-қисм)

Мафия сардори (3-қисм)

Мафия сардори (4-қисм)

Мафия сардори (5-қисм)

Мафия сардори (6-қисм)

Мафия сардори (7-қисм)

Мафия сардори (8-қисм)

Мафия сардори (9-қисм)

Мафия сардори (10-қисм)

Мафия сардори (11-қисм)

Мафия сардори (12-қисм)

Мафия сардори (13-қисм)

Мафия сардори (14-қисм)

Мафия сардори (15-қисм)

Мафия сардори (16-қисм)

Мафия сардори (17-қисм)

Мафия сардори (18-қисм)

Мафия сардори (19-қисм)

Мафия сардори (20-қисм)

Мафия сардори (21-қисм)

Мафия сардори (22-қисм)

Мафия сардори (23-қисм)

Мафия сардори (24-қисм)

Мафия сардори (25-қисм)

Мафия сардори (26-қисм)

Мафия сардори (27-қисм)

Мафия сардори (28-қисм)

Мафия сардори (29-қисм)

 

Сиз ҳозир hordiq.uz сайтидасиз. Янгиликлардан ўртоқларингизни ҳам хабардор қилинг:

ФИКР БИЛДИРИШ

Please enter your comment!
Please enter your name here