Мафия сардори (43-қисм)

0

Мурод касалхонада қилинган укол таъсирида қотиб ухлади. Бир марта бўлсин қимирламади. Икки соатлар ўтгач уйғонди: оппоқ хона, оппоқ халатли кишилар, оппоқ чойшаб. Ҳатто каравотлар ҳам оққа бўялган.

— Мен бу ерда нима қилиб ётибман? — сўради у бош тарафидаги столнинг устига алламбало дориларни қўйиб, шприцга игна қадаётган ҳамширадан.

Ҳамшира унга ўгирилди. Бир муддат тикилиб турди-да:

— Уйғондингизми? — деди совуққонлик билан.

— Нега бу ерда ётибман? Ким мени олиб келди? — дея ўрнидан туришга ҳаракат қилди Мурод.

— Одамлар олиб келишди. Худога шукур қилинг, ҳеч жойингизга ҳеч нарса қилмабди. Бўлмаса унақанги аварияда одам тирик қолмаслиги керак.

— Авария?! — деб Мурод бошини ёстиққа ташлаб шифтга термилди. Ўтган воқеаларни бирма-бир хаёлида тиклай бошлади. Бирдан Шаҳлони эслади. — Шаҳло! — деди у ўрнидан сапчиб туриб. — Шаҳлога нима қилди?! Қаерда у? Униям шу балнисага олиб келишдими?!

Ҳамшира Муродни худди энди кўраётгандай унга бошдан-оёқ қараб чиқди.

— Нега жимсиз?! — деди Мурод бўғилиб. — Ростини айтинг, нима, унга бирор нарса қилдими?!

— Ўзингизни босинг, нимага бақирасиз?! Оёғи синган қизми? Униям бахти бор экан. Биргина оёғи синибди. Ҳа, сизлар билан бирга яна битта одам бор экан. Тавба, унга жинам урмабди. Лекин жинни-пинни бўлган бўлсанглар керак. Шундай мастликдаям одам рулга ўтирадими?..

— Шаҳлони кўрсам майлими, у қайси палатада?!

— Кимингиз бўлади? Мабодо хотинингиз эмасми?

— Шундай десаям бўлади…

Бошқа сўзлашга унинг бардоши етмади. Назарида, унинг гапларини ҳамшира тушунмаётгандай эди. Ҳамширага фалокат тафсилотлари, қайсидир палатада ётган оёғи синган қиз билан уларнинг алоқаси ва ҳоказолар кўпроқ қизиқдай туйилди. Боши боғланган, юзининг тирналган жойида қон излари қолган Мурод эшик томонга йўналди.

— Ўн еттинчи палатада, — деди унинг ортидан мийиғида кулиб қараб қолган ҳамшира.

Мурод юрмади. Учди гўё. Шаҳло ётган палатага отилиб кирди. Қиз ҳам бу пайтда ўзига келган, бутун фикри-хаёли йигити билан отасида эди. У қачон оёғини гипслашганини билмасди ҳам. Муродни боши боғлиқ ҳолда кўрди-ю, ўрнидан туриб кетаёзди.

Мурод кела солиб уни қучди.

— Яхшимисан, ҳеч қаерингга…

— Мен яхшиман, Мурод ака, бошингизга нима қилди?! — деди қиз унинг гапини бўлиб.

— Хавотир олма, сенга айтгандим-ку, тегирмонга солишса ҳам бутун чиқаман, деб. Мана кўриб турибсан, бошим салгина тилинибди. Сен ўзинг…

— Меники тилинмабдиям. Дадамлар яхшимикан?

— Сўрадим, “яхши” дейишди. Оёғингни гипслашаётганларида оғримадими?

— Йў-ў-қ, — дея жавоб қилди Шаҳло.

Мурод Шаҳлонинг ёнидан чиқиб, Содиқни бориб кўрди. Бўлғуси қайнотаси қайғуда эди. Мурод билан тузук-қуруқ гаплашмади ҳам. Йигитнинг сўровларига қовоғини уйиб жавоб қилди. Фақат Мурод кетар чоғида Шаҳлонинг аҳволини бир оғиз сўраб қўйди.

Бирмунча вақт ўтгач, милиция формасидаги беш киши бирин-кетин кириб келди. Сўроқ бошланди. “Қанақа эди?” “Нимага?” “Кўз қаёқда эди?” “Дарахт ўрнига одам бўлганида нима қилардинглар!” ва ҳоказо саволлар фалокатга учраганларнинг ҳар бирига бир неча мартадан берилди. Охири қиз билан йигитга жавоб беришиб, Содиқнинг палатасида икки соатдан мўлроқ қолиб кетишди.

Кечга яқин Муродга жавоб тегди. Шаҳлони эса, стресс ҳолатини ҳисобга олиб, шифохонада қолдирадиган бўлишди.

— Буям кетади, — дея оёқ тиради йигит.

Врач унга еб қўйгудек тикилди.

— Ҳой бола, эсинг жойидами сенинг? Бунақанги стрессдан кейин оғир касалликларни юқтириб олиши ҳеч гапмас. Аслида сен ўзинг ҳам эртагача ётишинг керак эди, жой муаммо бўп турибди. Шунинг учун қўйиб юбораяпман. Яна бошқа сабабиям бор. Бошқа бировнинг дори-дармонини ишлатиб юбордик, шунинг учун аптекага югуриб бориб келасан.

Мурод чўнтакларини ковлаштирди. Ҳеч вақо йўқ. Бор эди. Ўн беш мингча. У: “Бирон жойга ишлатдимми?” — деб ўйлаб кўрди. Эслаёлмади. Шундай эса-да, ташқарига чиқди.

Фотима опа ўғлининг аҳволидан даҳшатга тушди. Агар Мурод йиқилиб тушганини, бошини йўл ёқасидаги темир панжарага уриб олганини тезроқ айтмаганида, ўзидан кетиб қолиши ҳеч гап эмасди. Ўғлининг гапига кўпам ишонмади. Бинтни ечиб, жароҳатни кўзи билан кўрди. Барибир кўнгли таскин топмади. Чунки бир пайтнинг ўзида ҳам юзи, ҳам боши жароҳатлангани дилига ғулғула солган эди. Мурод пул сўраганидан кейин эса шубҳаси яна ошди.

— Пулни қизғанмайман, болам, лекин менга ростини айт, нима бўлди? Нега бунақа қилиб юрибсан?! — сўради онаизор.

— Айтдим-ку, йиқилганимни, нимага ишонмайсиз, қачон сизга ёлғон гапирганман? Пул бўлса, дўхтирга керак. Кўп қонамасин деб, “Тез ёрдам”га кирувдим. Бинтлари кам қолган экан, чақирувга чиқиб қолишса, керак бўларкан. Хўп денг, ойи.

Фотима опа ўғлига пул берди, сўнг айвон деразасидан Муроднинг ортидан қараб қолди. Бу пайтда омад қуши учиб келиб Муроднинг елкасига қўнган, ўзини сеҳрли ҳис этибгина англаш мумкин бўлган куйини чалган эди. Йигитнинг кайфияти бирдан кўтарилиб кетди. Гарчи боши боғлиқ ҳолда кетаётганига бошқалар ғалати назар ташлаётган эса-да, унинг юзида ним табассум пайдо бўлди.

Автобекатга етиши билан ёнига оппоқ “Кемри” тўхтади. Ҳатто Муродни туртиб юборай деди. Йигитнинг юраги шув этди. Жаҳл билан ҳайдовчига қараган эди, тиржайиб турган синфдоши Ваҳобни кўрди.

— Одаммассан! Илгаридан қилиғинг совуқ эди, шундайлигингча қопсан, — деди Мурод.

Ваҳоб эшикни қарс этиб ёпди-да, қучоғини очиб келди. Муроднинг белидан қучиб даст кўтарди ва ҳавода икки марта айлантириб қайтариб ерга қўйди.

— Хизрни йўқласанг бўларкан, оғайни, ҳозир сени излаб келаётувдим. Оёғимнинг остидан чиқиб турибсан! — деди ҳиринглаб Ваҳоб.

— Ҳали сенинг оёғинг остида қолибмизми?! — дея жиддийлашди Мурод.

— Нималар деяпсан? Ўтир мошинага, — деб уни қўлтиғидан етаклади Ваҳоб.

У асли бой оиладан эди. Отасининг бензин қуядиган шахобчаси бор эди. Муроднинг билгани шу. Мактабни битириши билан Ваҳоб ҳам ўзини тадбиркорликка урганини эшитувди. Лекин илгаридан синфдоши бировга иши тушмаса ҳеч қачон шунчаки қидирмаслигини, ялтоқланмаслигини биларди. Ҳозир ҳам: “Менда қанақа иши бор экан?” — деган ўй яшин тезлигида ўтди хаёлидан.

— Оғайни, — деди машинасини жойидан енгил қўзғатган Ваҳоб Мурод тарафга бир назар ташлаб қўяркан, — қаерга кетаётгандинг?

— Ўзим айланиб чиқувдим, — жавоб қилди Мурод.

— Бошга нима қилди? Бировни сузиб юбормадингми?

Мурод бир муддат нима деб жавоб қилишни билмай ўйланиб қолди.

— Каллангга бирон нима билан туширишганга ўхшайди, нафасинг чиқмай қолди.

— Шкаф ағанади.

— Қойил, шкаф ағанасаям бемалол юрганингни қара. Майли, ўзи омадли йигитсан… Мен сенга айтсам, битта иш чиқиб қолди.

— Билардим шунақа дейишингни. Бўлмаса, хаёлингга ҳам келтирмасдинг.

— Жа, унчаликмас. Болалардан биронтасини кўриб қолсам, албатта, сени сўрайман. Майли, хафа бўлма, оғайни. Кўриб турибсан, қанақанги замонда яшаяпмиз. Вақт йўқ. Иш бошдан ошиб ётибди. Ҳатто икки йилдан бери дам ҳам ололмайман. Хуллас, оғайни, бир  кўришганимизда  пластмасса заводида танишим бор дегандинг. Шунча уриниб кўрсам ҳам, барибир, канал тополмаяпман. Стол-стул керак, минг комплект. Шаҳар ташқарисидаги қишлоқдан тўйхона очувдим. Пластмасса стол қишлоққа бўлаверади. Ўз нархида гаплашиб бер. Хизматингни ерда қолдирмайман.

Мурод ўйлаб ўтирмай, рози бўлди. Пул керак бўлиб турганидан кейин, албатта, кўнади-да. Бошқа иложи қанча?! Қолаверса, ундан нима кетди? Ўктамнинг ёнига киради (етти йил бурун Ўктамнинг оиласи уларнинг ён қўшниси эди. Пуллари кўпайиб қолганидан кейин ҳовли олиб кўчиб кетишди. Ўктам Муроддан уч ёш катта эди. Шундай эса-да, улар худди тенгқур ўртоқдай яқин эдилар. Мурод ўтган йили унинг никоҳ тўйига ҳам борганди). Ишини битириб берса берди, йўқса, шунчаки салом-алик қилиб, чиқиб кетаверади.

— Аввал дўхтирхонага кириб чиқайин, зарур ишим бор. Қариндошларимиздан биттаси тушиб қолибди, — деди Мурод улар анча йўл босишганларидан кейин.

— Бемалол, дўстим, қаерга десанг обориб қўяман, мабодо тўрт-беш сўм керак бўлсаям тортинмай айтавер, — деди Ваҳоб йўлдан кўзини узмай.

Мурод унга ўқрайиб қараб қўйди.

У дўхтирга пулни берганидан кейин Шаҳлони бориб кўрди. Кўп ўтирмади. Унинг жамолига бир муддат тикилди. Ҳазил-ҳузул гаплар билан қизни озгина кулдирди. Баҳонада ўзи ҳам Шаҳлонинг гўзал табассумидан баҳраманд бўлди. Сўнг тезда қайтиб келажагини айтиб синфдошининг ёнига шошди.

Ваҳоб уни пластмасса заводининг ёнигача олиб борди. Билмаган экан, Ўктам аллақачон ўринбосарлик лавозимига кўтарилиб кетибди. У Муродни кўриши билан ўрнидан туриб қучоғини очганча кутиб олди. Муроднинг бошидаги бинтни кўриб ҳайрон бўлди. Бошқалардай сабабини суриштирди. Ҳаммага айтавериб ёд бўлиб кетган сўзларни Мурод шеърдай, маромига келтириб гапириб берди. Табиийки, Ўктам котиба қизга ширинлик келтиришни буюрганди. Улар ширин дастурхон атрофида бироз суҳбатлашишгач, Мурод секин мақсадга кўчди.

— Шу холосми? — дея жилмайди Ўктам. — Дарров ҳал қиламиз. Лекин шунча стол-стул сенга нимага керак? Ёки шунча қисқа вақт ичида бойиб кетдингми?

— Қанақа бойиш?! Аввал қандай бўлсам, ҳозир ҳам ўзгарганим йўқ. Ўртоғим шаҳар ташқарисида тўйхона қураётган экан. Шунга керак бўпти, — деди Мурод бироз ноқулай аҳволга тушиб.

— Ким у ўртоғинг?

— Синфдошим Ваҳоб.

— Ҳа-а, Ваҳобми? Тўйхона дегин. Аввал ҳам бир марта опкетувди. Отаси билан келган экан. “Одамлардан қарз олдик. Шунинг пулига стол-стул олиб, кейин ижарага бериб беш-тўрт сўм чой пули қилсак. Аста-секин қарзимизни узволардик. Кунимиз ўтиши қийин бўп қолди”, девди. Отаси анча бечора одамга ўхшайди. Уст-боши эски, ҳатто кўйлагининг ёқаси озгина йиртилибдиям. Директорга ўзим кириб, максимал скидка қилдириб берувдим. Энди ўйланиб қолдим. Ёки яна бориб бировдан қарз олибдими?

Мурод унинг гапини эшитгач, ўрнидан туриб кетди. Ҳайратдан кўзлари пирпиради.

— Барот ака-я?! Тагида охирги модел “Мерс”, ўғлида “Кемри”… пулни қаерга қўйишни билишмайди-ку улар.

Ўктам жилмайди. Сўнг бир қўлининг кафтига иккинчи қўлининг муштини урди.

— Шунақа-да. Биз ўзимизни пишиқ деб юрсак, одамлар аллақачон ўн баравар пишиқ бўп кетган. Майли, аввал бечорасифат бўлиб ишини битириб кетган экан. Энди биз ҳам озгина иш қилиб қолайлик. Ҳар қалай, бизнес билан шуғулланиш айб эмас. Мен аввалгидай бўлмасаям, сал бундайроқ арзонлаштириб бераман. Сен бўлсанг, устига ўзингнинг нархингни қўйиб айтасан. Баҳонада беш-олти сўмлик бўп қоласан.

— Унинг ўзи қуруқ қўймайман, деган.

Ўктам кулди. Сўнг ўрнидан туриб, айланиб келди-да, Муроднинг елкасига қўлини қўйди.

— Юз фоиз гарантия бериб айтаман. Унақанги одамлар бировга сариқ чақаям бермайди. Аввалги стол-стулни яхшигина пулга сотган. Фойдасиям ёмон бўлмаган. Яна шундай фойда кўрмоқчи. У бизнес қилади-ю, бошқалар қараб ўтирадими? Хуллас, гап шу. Уқдингми, ана энди бориб айт. Бозордаги нарх эллик беш мингдан юқори. Бизники йигирма беш фоиз арзон. Устига беш фоиз қўшсанг ҳам, минг комплектда тузуккина фойда бўлади.

— Бўпти, — деб Мурод ўрнидан турди ва Ўктам билан хайрлашиб ташқарига чиқди.

Нуриддин ИСМОИЛОВ

(Асарнинг кейинги қисмларини яқин соатларда ўқийсиз)

Аввалги қисмларни ўқиш учун қуйидаги ҳаволаларни босинг:

Мафия сардори (1-қисм)

Мафия сардори (2-қисм)

Мафия сардори (3-қисм)

Мафия сардори (4-қисм)

Мафия сардори (5-қисм)

Мафия сардори (6-қисм)

Мафия сардори (7-қисм)

Мафия сардори (8-қисм)

Мафия сардори (9-қисм)

Мафия сардори (10-қисм)

Мафия сардори (11-қисм)

Мафия сардори (12-қисм)

Мафия сардори (13-қисм)

Мафия сардори (14-қисм)

Мафия сардори (15-қисм)

Мафия сардори (16-қисм)

Мафия сардори (17-қисм)

Мафия сардори (18-қисм)

Мафия сардори (19-қисм)

Мафия сардори (20-қисм)

Мафия сардори (21-қисм)

Мафия сардори (22-қисм)

Мафия сардори (23-қисм)

Мафия сардори (24-қисм)

Мафия сардори (25-қисм)

Мафия сардори (26-қисм)

Мафия сардори (27-қисм)

Мафия сардори (28-қисм)

Мафия сардори (29-қисм)

Мафия сардори (30-қисм)

Мафия сардори (31-қисм)

Мафия сардори (32-қисм)

Мафия сардори (33-қисм)

Мафия сардори (34-қисм)

Мафия сардори (35-қисм)

Мафия сардори (36-қисм)

Мафия сардори (37-қисм)

Мафия сардори (38-қисм)

Мафия сардори (39-қисм)

Мафия сардори (40-қисм)

Мафия сардори (41-қисм)

Мафия сардори (42-қисм)

Сиз ҳозир hordiq.uz сайтидасиз. Янгиликлардан ўртоқларингизни ҳам хабардор қилинг:

ФИКР БИЛДИРИШ

Please enter your comment!
Please enter your name here