СИҒИНДИ… (6-қисм)

0

 

 

* * *

 

Ниҳоят Ҳусан аланглаганча пастга тушди ва Маннопга кўз қисиб ташқарига чиқди.

Манноп шу заҳоти юқорига югурди. Ҳақиқатан, зах ҳиди уфураётган, таъмирга муҳтож квартира эшиги қия очиқ қолдирилибди. Оёқ учида юриб йўлакка ўтди-да, ланг очиқ хонага кирди. Бошқа хонадан Вали ким биландир валақлашар, ора-сирада аёл кишининг кулгиси эшитилиб қоларди.

Манноп аста бориб жавонни очди. Ҳақиқатан, жавонда эски-туски кийимлар қалашиб ётган экан. Кийимлар остига қўл суқди-ю, у ердан ихчамгина қутичани чиқарди. Қопқоғига қулф илинган. Лекин қулфланмаган экан. Эҳтиёткорлик билан қутичани очди.

Қутичада бир неча тахлам пуллар жам эди. Юраги ҳовлиқиб, дарҳол қопқоқни қайтадан ёпди.

Нариги хонада ҳануз суҳбат давом этаяпти.

Манноп телефонни чўнтагидан чиқариб, вақтни чамалади. Раҳим ака айтган беш-ўн дақиқа аллақачон ўтиб бўлибди. Демак, шошилиш керак. Йўқса улгурмайди.

Валини чақириб ўтиришга ҳам фурсат йўқ.

У ҳовлиқиб телефонни қўлига олди ва керакли рақамга гудок ташлади.

Буёғи худди детектив фильмлардаги манзарани эслатарди. Квартирага бостириб кирган тўрт нафар милиционер ҳаш-паш дегунча Валининг қўлларини кишанлади.

Квартира ичкари хонадан югуриб чиққан кекса кампирнинг қичқириғига тўлди.

— Ҳой, нима қилаяпсизлар? — бақирарди у милиционерларга. — Бу болада айб йўқ! Нега бола фақирни бекордан бекорга қамайсизлар? Ўғри… — У ваннахона тарафдан чиқиб келган Маннопни кўрди-ю, баттар тутоқди. — Ана-ку ўғри!.. Беркиниб турган экан-ку!..

Манноп мункайган, оппоқ сочли кампирни кўргандаёқ адойи тамом бўлганди.

Бир муддат қаршисида сочларини юлгудек шовқин солаётган онахонга анграйди. Нима қилишни, нима дейишни била олмай гарангсиди…

— Ҳа, бетингдан бузилгур, ўғри, баттол! — кутилмаганда Маннопга ёпишиб қарғана кетди кампир. — Ҳали келиб-келиб қари, ҳеч кими йўқ кампирнинг уйига ўғирликка тушдингми, жувонмарг?.. Қайси инсофсиз, юзсизнинг фарзандисан ўзи-а? Қон қусгур, гапир, гапир!.. Гапир анавиларга, ит! Мен ўғриман, бу акамда гуноҳ йўқ дегин! Нега жимсан? Нимага айта қолмайсан?..

Шу тобда Манноп гапирадиган аҳволда эмасди. Қалбида қувонч ва нафрат ўзаро курашар, қанча уринмасин, нафрат ҳисси устун келгандек, ўсмирни ёввойи жаҳдга бўйсунишга мажбур этарди.

Манноп ҳаммасини энди-энди англаб ета бошлаганди…

— Нималар қилиб қўйдим? — ўйларди ич-этини еб. — Билиб-билмай шу кекса одамнинг омонатига қўл урдимми? Нега?.. Онажон, мен билмай қолдим!.. Кексалигингизни, Валини бу қадар яхши кўришингизни, унга ишонишингизни билганимда, ўлсам ҳам уйингизга кирмасдим. Ифлос Вали!.. Қандай қўлинг борди кампирни қақшатишга? Сени ўз ўғлидай кўриши куйиниб йиғлашларидан кўриниб турибди-ку!.. Қандай виждонсизсан ўзи?.. Йўқ, бир жиҳатдан сенга қўшилганим, таклифингга розилик берганим яхши бўлди. Кампир асл башарангни эртами-кечми барибир кўради. Қолаверса, сен бундан кейин ҳаром ишларга қўл уролмайсан. Чунки қамаласан. Қилмишларингга яраша жазо оласан.

У кишанли қўлларини силтай-силтай халос бўлишга уринаётган зўравонга аламли нигоҳларини тикди.

Сўнгра кампирга ер остидан ачиниш билан қараб қўйди…

Бироқ ҳеч нарса демади.

Манноп аслида милиционерлар элчиси эканини сўнгги лаҳзалардагина тушуниб етиб нуқул сўкинаётган Валининг тепасига яқин борди-да, совуққонлик билан шивирлади:

— Аблаҳ!.. Кўрнамак!.. Кўр бўласан ҳали!..

 

* * *

 

Бу йил ёз янада иссиқ келди. Эрталабданоқ кун қиздира бошлашига қараганда, кузнинг ярмига қадар қуёш тафти совимайдиган кўринади.

Манноп эрталаб Раҳим аканинг навбатдаги топшириғини адо этиш ниятида шаҳарга чиққанди. Икки бекат юргунча қора терга ботди. Йўл четидаги чинорлардан бири остида тўхтади-да, дастрўмолчасини олиб пешонасидаги терларни артди. Шу аснода ишни қандай амалга ошириш хусусида бош қотира бошлади.

Бир маҳал сал наридаги истироҳат боғида бир-бирларига тикилиб турган йигит ва қизни кўриб ҳайратга тушди. Севишганлар тик турган кўйи ширин суҳбат қуришар, қиз қўлидаги йигит тақдим этган чиройли ва бежирим гулдастани кўрсатиб нимадир дер, йигит кулиб қўярди.

Уларга ҳавас билан боқаркан, Маннопнинг ёдига Нозима опаси тушди. Унинг қайрилма қошлари, пирпираб тургувчи узун киприклари, буюк рассомлар чизган суратлардаги каби келишган қомати, юпқа лаблари кўз ўнгида гавдаланиб, юраги орзиқди. Мулойим, эркалаб сўзлашларини соғинди.

«Нозима опа, ҳозир қаердасиз? — хаёлан муҳаббатига талпинарди Манноп. — Мен сизни бир кўрсам дейман. Ахир, сўз бергансиз! Фақат меники бўлишингизга ишонтиргансиз. Қайдасиз? Қаранг, йигитлар суюклисига боқиб бу ҳаётдан завқ олишаяпти. Гулдасталар тақдим қилишаяпти. Мен-чи? Менинг ҳақим йўқми севишга, севилишга, Нозима опа? Нима қилай? Болаликдан ўзингизга ишқим тушди. Юрагимнинг тўрини эгалладингиз… Йўқ, опа, сизни қидириб топмасам бўлмайди. Мени биласиз-ку, ўзимга етгунча ўжар ва қайсарман! Агар бугун сизни топиб, қўлингизга ҳов анави қиздагидай чиройли гулдаста тутқазмасам, тинчимайман».

Манноп шундай хаёллар билан ортга қайтди. Раҳим ака буюрган ишни ҳам унутди. Умуман, шу тобда унга ҳеч нарса керак эмас, ҳеч нарсанинг қизиғи йўқ эди. Нозимани кўриш иштиёқи, соғинч, армон, ҳижрон бу бўй йигитни ўз домига олганди.

Манноп кун бўйи шаҳар кезди. Дўконларни, бозорларни томоша қилди.

Вақт шомга яқинлашгач, шаҳар марказига борди-да, гул бозорига ўтди ва ўша гулдастадан биттасини сотиб олди. Сўнгра Нозиманикига йўл олди.

Атрофи темир тўсиқлар билан ўралган бу кўп қаватли уйга болалигида бир-икки марта келганди. Ёдида қолган экан. Сира адашмасдан тўртинчи қаватга кўтарилди ва яшил рангли мато қопланган темир эшикли квартиранинг қўнғироқ тугмачасини босди.

— Ким у? — ичкаридан Нозиманинг овози жаранглади.

Манноп атайин индамади. Жавоб бериш ўрнига яна қўнғироқни қайта-қайта чалди.

— Тавба қилдим-эй, — дея ғудранганча эшик зулфинини суғурди Нозима… — Ким экан кеч кирганда шовқин солган?..

У эшикни очди-ю, қаршисидаги баланд бўйли, совуққон Маннопни кўриб беихтиёр ранги оқаринқиради. Аммо Манноп гулдастани қўлтиқлаганча хотиржам турганини кўриб сал ўзига келгандек жилмайди.

— Маннопжон, ўзингмисан? — барибир Нозиманинг юрагида қўрқув аломати зоҳир эди. Овози титраб чиқди. — Қ-қайси шамоллар учирди?..

— Муҳаббат шамоли, — деди тиржайиш қилиб Манноп. — Келишимни кутмаганмидингиз?

— Сира кутмагандим, — Нозима негадир тортиниб, уёқ-буёғини тўғрилаган бўлди. — Тинчликми? Гулдаста кўтариб олибсан?..

— Бу… Сизга! — шоша-пиша гулдастани Нозимага узатди у. — Мен… Хуллас, сизни кўргим келганди.

— Вой, раҳмат, — қувониб кетди Нозима. — Маннопжон, мен яхши кўрадиган гул шу эканини қаердан била қолдинг?

— Мен сизнинг рентгенингизман! Кўнглингиздан нималар кечаётганигача билиб тураман.

— Ў, зўрсан-ку! — ер чизди Нозима. — Нега энди айнан мени?

— Ўзингизни билмаганга солманг! Сиз мен учун дунёда битталигингизни жуда яхши биласиз.

— Қўйсанг-чи шу гапларни! Мен сендан анча катта бўлсам! Бошингга урасанми мени?

— Балки бошимга урарман. Аммо сизни ҳеч кимга бериб қўймайман. Эсингизда бўлсин, мабодо бошқасига тегиб кетадиган бўлсангиз, ўша одамни мана шу қўлларимминан бўғиб ўлдираман.

— Қўрқитмагин-да унақа! — жиддий тортиб бир қадам ортга тисланди Нозима. — Менга кимнинг кўзи учиб турибди?.. Юр, ичкарига кир! Остонада турмайлик!..

— Йўқ, — деди Манноп Нозиманинг кўзларига тик боқиб. — Кирмайман!

— Нега?..

— Ишларим кўп, Нозима опа, ишларим кўп! Фақат… Илтимос, менинг муҳаббатимни оёқости қилманг, ўтинаман! Сиздан тез-тез хабар олиб тураман.

— Бўпти, жоним, — дея эшик кесакисига бош қўйди Нозима. — Ўзимнинг ҳимоячимдан ўргилай!.. Айтганча, Маннопжон, ҳозир нима иш билан бандсан?

— Э, майда-чуйда ишлар қилиб юрибман, — қўл силтади Манноп. — Тирикчилик дегандай… Хуллас, милицияга хизмат қилаяпман… Аммо ўша гапим гап. Мен қандай бўлмасин, бойиб кетишим керак. Ўшанда албатта сизни бу уйдан олиб кетаман.

— Йўқ, йўқ, ундай қилма!.. Милициядан нари юр, укажон!.. Ундай ишлар сенга тўғри келмайди!..

— Нега? — ҳушёр тортди Манноп. — Гапираверинг!..

— Билмадим… Сендан милиционер чиқмайди!.. Ундан кўра, бошқа ишлар билан шуғуллан!.. Яхшиликка хизмат қиладиган юмушлар кўп-ку!.. Ундан кейин… ҳеч қачон мазлумларнинг ҳақига хиёнат қилмагин! Ҳаром ишларга қўл урмагин! Агар мени чинданам севсанг, айтганимни қил!.. Кейин…

— Хотирингиз жам бўлсин, Нозима опа! Мен нима қилаётганимни яхши биламан. Майли, яхши қолинг! Кўришгунча!..

— Сени Яратганнинг ўзи паноҳида асрасин! — Нозиманинг беихтиёр кўнгли бўшаб, кўзлари ёшланди. Бироқ сир бой бергиси келмай, мажбуран ҳазиллашган бўлди. — Ўзимнинг Ромеомдан айланай!..

 

* * *

 

Ташқарига чиққач, Манноп ўйланиб қолди. Қаерга борса бўлади? Ярим кеча бўлса. Раҳим ака кутаётганини билади. Бир марта қўнғироқ ҳам қилиб қўймади. Хавотир олаётгандир. Балки жаҳли чиққандир. Ким билсин?

— Йўқ, у ерга бормайман, — кўнглидан ўтказди Манноп. — Нозима опамнинг гапини икки қила олмайман. Кўнглини қолдиришга ҳақим йўқ. Кўзлари ёшга тўлса, мендан юз ўгирса, бардошим етмайди. Яхшиси, ҳозирча барга кираман. Бугунги учрашувни ювмасам бўлмайди. Уёғига бирор йўли топилиб қолар…

Барда нари борса ўзидан бир-икки ёш катта тўрт йигит улфатчилик қиларди.

Улардан паканароқ, жингалак сочлиси шерикларига ниманидир ҳикоя қилар, қолганлар қотиб-қотиб куларди.

Ичкари йигитлар чеккан сигарет тутунига тўлганди.

Манноп бир шиша пиво, сигарет олди-да, йигитларга яқинроқдаги стол қаршисига чўкди.

Қадаҳни тўлдириб пиво қуйди ва бир кўтаришда сипқорди. Сўнгра дарҳол сигарет олиб тутатди.

Унинг совуқ тикилаётганини сезишди чоғи, йигитлар бараварига Манноп томон қараб қўйишди ва кулишди.

— Оғайнилар, — атайин Маннопга эшиттириб сўз қотди орқа ўгириб ўтиргани. — Шаҳарда «деловой» кўпайиб кетибдими?.. Мундай эркин нафас олишгаям қийналади-я одам!..

Бу гап ўзига қаратилганини Манноп пайқади. Аммо индамади. Тишни тишга босиб қолган пивони шишаси билан кўтариб бўшатгач, даст ўрнидан туриб бориб янгисини сотиб олди.

Энди йигитнинг гапини жингалаксоч илиб кетди.

— Пивони қандай ичганини кўрдиларингми? — сўради у Маннопга кўз қирини ташлаб. — Идишини еб қўяй деди-я!.. Майдалаб, эстетика билан ичишниям билмайдими, нима бало?

— Э, эшитмаганмисан? — бошқаси унинг сўзини кесди. — Булар уйида шўрвани косасиминан кўтариб ичиб ўрганишган. Сенинг эстетикангни қайдан билишсин?!.

Манноп ҳайрон эди. Нима қилса бўлади? Мана, болалар уйидан буткул кетди. Мустақил ҳаётга қадам қўйди. Илгари тарбиячилар барча болаларни ҳимоя қилгувчи эди. Энди улар йўқ. Ҳаммалари улғайиб, ўз араваларини ўзлари тортишга маҳкум. Кўчада эса манавиларга ўхшаган бетамизлар кўпга ўхшайди. Уларнинг адабини бериш вақти етмадимикан? Юзингда кўзинг демай, устидан кулишаяпти, ҳақоратлашаяпти. Нега тек қотиб ўтирибди? Қўрқаяптими? Йўғ-э, бу олифталарнинг нимасидан қўрқади? Ҳа, ҳозир боради-да, «разбор» қилади. Уларга «деловой» қанақа бўлишини кўрсатиб қўяди…

«Тўхта, Манноп, — деди ўзига ўзи хаёлан. — Шошилмаслик керак. Аввал сотувчидан ими-жимида буларнинг кимлигини сўраб кўради. Балки улар ҳам ўзи каби кўча болаларидир? Негадир башаралари шунақага ўхшаб турибди».

Шундай ўйлар билан эндигина ўрнидан қўзғалмоқчи бўлганди, бар эшиги очилиб, ичкарига яна бир йигит кирди.

Уни кўрди-ю, Манноп сакраб кетаёзди. Тилла топган одамдек ҳовлиқиб олдинга интилди.

Ҳа, бу ўзи қидириб тополмаган синфдоши Тўлқин эди.

У чироқнинг ғира-шира шуъласида Маннопни пайқамадими, тўғри бориб стол атрофини тўлдириб ўтирган йигитлар билан сўрашди.

— Ана, яна биттаси келди, — деди жингалаксоч кулиб. — Болалар, буям пивони шўрва қилиб ичармиди?..

Манноп чидолмади. Бир сакраб жингалаксочнинг тепасида пайдо бўлди ва жонҳолатда ёқасидан бўғди.

— Жағингни эзиб ташлайман, ифлос! — хириллаб йигитни қаттиқроқ бўғди. — Нима дединг? Қайтар, хунаса!

Шубҳасиз, қолган шериклар Маннопга ташланишди. Манноп бир қўли билан паканадан келганини итқитиб ташлади. Орқадан туриб томоғига чанг солишга уринганининг чотига тепди. Шу маҳал Тўлқин уни таниб қолди. Куч билан Маннопни икки елкасидан тутиб ўзига қаратди-да, хезлана бошлаган йигитларга бақирди.

— Тўхтанглар! Нима қилаяпсизлар? Бу менинг синфдошим Манноп-ку!.. Ўзимизнинг одам, тушунаяпсизларми? Бас қилинглар!..

Шундан кейингина Манноп жингалаксочнинг ёқасидан қўлини олди ва қўрқа-писа келиб ағанаган курсиларни тўғрилашга тушган бар сотувчисига қараб қўйгач, Тўлқиннинг кўксига муштлаб, сўрашган бўлди.

— Хумпар, қаерларда юрибсан? — Тўлқин барчаларини тинчитиб, жой-жойига ўтқазди-да, югуриб бориб Манноп учун ҳам курси келтирди. — Қани, ўтир-чи манави ерга!.. Оббо сен-эй, ҳалиям жангарилигинг қолмабди-да!..

— Сен нима деб ўйловдинг? — қаршисидагиларга бир-бир совуқ қараб совуққонлик билан жавоб қайтарди Манноп. — Манавинақанги олифталар устимдан кулсаям жим ўтираверайми?..

— Майли… — вазиятни юмшатишга уринди Тўлқин. — Бу йигитларминан бирга ишлаймиз, ошна! Зўр йигитлар булар!.. Ҳақиқий «мужик»лар! Хўш, ўзингдан гапир! Нимага ётоқхонага келмадинг?

— Бордим, лекин сен ярамасни тополмадим, — деди Манноп. — Қай гўрда юрасан, Худо билади сени.

— Э, ишминан кетувдим бир жойга. Мана бу акахонларминан биргайдик. Бўлди, энди сизларни таништирмасам бўлмайди. Баҳром ака, — Тўлқин олдин жингалаксочга юзланди. — бу Манноп, менинг синфдошим! Бу Баҳром ака. Жўрабошимиз. Манави паканаси Меҳмонқул. Чап ёнимдаги қиррабурун Ўринбой ака. Бу кишини шаҳарда Ўрин ўғри дейишади. Вей, Манноп, — Тўлқин ҳийла овозини пасайтириб Маннопга яқинроқ энгашди. — Ўрин ака мол ўғирлашга уста. Шундай оғилхонага кириб ўзи хоҳлаган сигирними, буқаними, умуман мўъратмасдан, оёғини ерга теккизмай опчиқиб кета олади. Ҳаммамиз тан берамиз. Манави жиккакина акамиз Одилбой. Пулларимиз шу акамизда туради. Шунинг учун бу кишини бой ака деб чақирамиз.

— Бўпти, — дея қўлига пиво тўла шишани олди жингалаксоч Баҳром. — Тўлқин, жўранг жуда бизбоп йигит экан. Ошна, ўлгудай қайтмас экансан-а, вей!.. Шаҳарликларнинг ҳурмати йўқми?..

Қолганлар бу қўпол ҳазилдан мириқиб кулишди. Манноп эса Баҳромга сирли боққанча қўлидаги қадаҳни кўтарди.

Сўнгра совуқ кулимсираб сўз қотди.

— Хўш, Баҳром ака, сизам пивони шўрвадай ичишни қотира оласизми?..

Ўртада тағин кулги кўтарилди…

Шу кўйи бир соатча ўтиришди. Янги танишлар Маннопнинг зўравон, қайсар ва танбаллигини тан олишди. Ўзаро шивир-шивирдангина иборат суҳбат давомида анча қалинлашиб қолишди. Ҳатто, улар Маннопни эртанги «иш»га таклиф ҳам қилишди.

 

* * *

 

Шу кеча Манноп Баҳромларникида ётиб қолди. Эрталаб улар Азамат деган ўғрибошининг олдига борадиган бўлишди. Баҳромнинг айтишича, у шаҳардаги энг обрўли кишилардан экан. Ўғрилар топганини Азамат ака билан баҳам кўраркан. Шунинг эвазига Азамат ака уларни яхши-ёмон кунларда қаноти остига олармиш.

Баҳром Маннопни ҳам у билан яқиндан танишриб қўядиган бўлди. Бусиз «иш»га шерик қила олмаскан.

Манноп эрта тонгда туриб ҳовлига чиқди-ю, ўйга толди. Очиғи, бу тўрт йигитнинг биронтасини ёқтирмаганди. Барчалари бир-биридан совуқ ва мақтанчоқ. Қолаверса, кечаги масхаралашлари сира хаёлидан чиқмади. Туни билан аламдан ёниб чиқди.

— Бу ярамаслар мен йўғимдаям устимдан кулишлари аниқ, — кўнглидан ўтказди Манноп. — Ўзларича шерик қилиб олгач, мендан фойдаланмоқчи. Тушингни сувга айт, итлар! Сенлардан бир-икки ёш кичик бўлсам-да, ҳали совунимга кир ювмабсанлар!.. Нима қилсам экан? Раҳим акага секин шипшитиб қўяверсаммикан? Ё шошилмаганим маъқулмикан? Бўшашиб ўтираверсам, булар тағин қайсидир шўрликнинг шўрини қуритишади-ку!.. Йўқ, каллангни ишлат, Манноп!.. Нозима опанинг гапларидаям жон бор. Мендан барибир милиционер чиқмайди. Раҳим акага юк бўлиб юргандан мустақил ишлаганим дуруст. Ҳа, бу нонкўрларга қўшилиб ишлайман. Улушимни ҳам оламан. Кейин чув тушириб кетавераман. Олдин ўша Азаматиниям кўришим, қандай одам эканини, қаерда яшашини билиб олишим зарур. Керак бўлиб қолади…

Нозима опа айтмоқчи, эзгу ишнинг катта-кичиги бўлмайди. Ишқилиб, мени Худо кечирсин!.. Мен қалтис кўчаларга кириб қолдим. Бу кўчага киргандан кейин чиқиб бўлмайди. Майли, пешонамдан кўрарман! Нима бўлганда ҳам, болаликдаги орзум ушалса, бойиб кетсам, энг бадбахт, аблаҳ кимсаларни таъзим қилдира олсам бас.

Улар таксига ўтириб, кўз очиб юмгунча далага туташган ҳашаматли уйга етишди. Дарвоза олдида ярқираган чет эл машинаси турарди. Манноп бу манзарани эсда сақлаб қолди. Ўша кунлар келса, албатта бундан-да зўр машинани уйи рўпарасига қўяди. Шунда кўрганлар бу кимнинг уйи эканини тахминлаб олаверишади.

— Ҳозир ичкарига кирамиз, — деди Баҳром Маннопнинг қулоғига шивирлаб. — Азамат ака сал жаҳлдорроқ одам. Бўлар-бўлмас гапларни гапириб, қовун тушириб ўтирмагин тағин!

— Намунча ақл ўргатасиз? — уни жеркиб берди Манноп. — Нима, мен лақма ё овсармидим? Менам анча-мунча ҳаётни кўриб қўйганман, «брат»!..

— Кўрамиз, — дея норозиланиб дарвозани қия очди Баҳром. — Азамат ака сиқувга олганда иштонингни ҳўл қилмасайдинг!..

— Бу гап учун қайтиб чиққандан кейин гаплашамиз, — деди Манноп бўш келмай. — Қани, бошлай қолинг энди!..

Улар хоналарга олиб чиқадиган мармар зинага етмай, ичкаридан озғин, узун бўйли, сочлари ўсиқ бир йигит чиқди.

— Ҳа, улуш опкелдингми? — сўради у Баҳромдан.

— Йўқ, кеча бериб кетдим-ку улушни! — норози тўнғиллаб ерга чирт этиб тупурди Баҳром. — Бошқа иш билан келдик.

— Ёнингдаги ким? Нега келди?

— Акахонда иши бориди. Илтимос, айтгин тезроқ! Ишимиз мана мундай зарур!

— Хўп, кутиб туринглар!

Йигит ортга қайтиб йигирма-йигирма беш сониядан сўнг яна қайтиб чиқди.

— Киринглар, — деди ичкарига ишора қилиб. — Бироқ айтиб қўяй, аканинг авзойи бузуқ.

— Тинчликмикан? — пичирлаб сўради ундан Баҳром. — Бирор гап бўлдими?

— Кеча бир ишлари ўхшамабди шекилли. Шундан бери ҳаммани эзаяпти.

Баҳром ёнидаги Маннопга кўз қисиб олди-да, ичкарига бошлади.

(давоми бор)

Олимжон ҲАЙИТ

 

ФИКР БИЛДИРИШ

Please enter your comment!
Please enter your name here