КИЛЛЕР… (13-қисм. Иккинчи фасл)

0

 

 

* * *

 

Қоронғи тушгач, ҳаммалари ётишга чоғланишди. Хонада айтарли кўрпа-тўшак йўқ эди. Оқсоқол Валига увадаси чиққан, ҳаммаёғини қасмоқ босган эски кўрпачани тўшаб берди. Устига ўзининг пиджагини ёпиб қўйди…

Кўрдики, иккала эркак ҳам ароқ таъсиридами, бошларини ёстиққа қўйишлари ҳамоно хуррак ота бошлашди. Валига беўхшов овозлар халал берарди. Анча вақтгача кўз юма олмади. Аксига олгандек, шу кеча яна оёғи симиллаб оғришга тушди. Қўли билан полга тиралиб аста ўрнидан туриб ўтирди. Хона жим-жит…

Шу пайт ахлатхонадаги милтиқ эсига тушиб кетди.

— «Биров опқўйган бўлса-я?! — кўнглидан ўтказди у жавдираб. — Анави машинадагилар келиб опкетган бўлса-я?!. Йўқ, ҳозир бормасам бўлмайди. Лекин… Қандай тураман ўрнимдан?.. Уй эгаси сезиб қолса-чи?..»

Йўқ, қанча уринмасин, гавдасини кўтариб аравачага қадар ета олмади. Алам қилганидан ўкириб йиғлагиси келди. Лекин… иродаси йўл қўймади. Бир пайтлар ахлатхонада тортган азоблари, дайди, пиёниста эркаклардан беҳуда еган калтаклари кўз олдида намоён бўлиб лабларини қаттиқ тишлаб олди. Ахир, ўшанда ҳам кўзига ёш тўлиб кетса-да, овоз чиқариб йиғлашни ўзига эп кўрмаган! Йиғлаш фақат қизларга хос деб ўйлаган. Ҳозирги қийналгани нима бўпти?!. Майли, эрталабгача чидайди. Толмас акадан сўраса, қўйворар…

Шундай хаёллар билан қайтадан ўрнига чўзилиб деразадан ташқарини кузатган бўлди. Осмонда юлдузлар деярли кўринмас, афтидан ёмғир ёғиши мумкиндек, аҳён-аҳёнда қора булутлар осмонда саф тортиб тобора яқинлашиб келарди…

Вали анча пайтгача кесилган оёғини силаб ётди. Шундай қилса, гўё оғриқ пасаяётган каби силаган сари жони ҳузур топганга ўхшарди…

Шу ётишда қанча ётди билмайди. Барибир кўзи юмилмади. Эндигина ширин хаёлларга берила бошлаганди ҳамки, эшик безовта тақиллади. Оқсоқол хуррак отишдан тўхтаб қоронғида тимирскилана-тимирскилана кийимларини топиб кийди ва эшик зулфинини суғурди…

 

* * *

 

Эшик очилиши ҳамоно Оқсоқолнинг хириллаган товушини эшитган Вали сапчиб ўрнидан туриб кетди. Бу орада Толмас ака ҳам уйғониб ташқарига чопди.

Келганлар Қийшиқ ва унинг тўрт нафар ҳамтовоғи эди. Уларнинг баланд овозда сўкинишлари хонани тутди.

— Сен мени синдирмоқчи бўлдингми? — дея қичқирарди Қийшиқ. — Вей, кимлигимни билмайсан ҳали!.. Юр ичкарига, қанжиқ!.. Эркакмисан? Юр, дедим!..

Кўз очиб юмгунча ҳаммалари хонага кириб эшикни ичкаридан тамбалашди…

Вали аввалига қўрқиб кетди. Оқсоқолнинг юзлари қонталаш бўлиб кетибди. У секин кўрпа орасидан мўралаб бошқаларини кузатди. Қийшиқдан бошқасини танимади. Иккитаси Толмас акани ҳам бўғиб олганди.

— Болани ташқарига опчиқиб ташла! — улардан бири Толмас акага буюрди. — Бўл тез, қўрқиб кетади!..

Ҳайрон қолди. Толмас ака ҳам бақувватликда улардан қолишмасди. Бироқ шу тобда индамай Валини кўтариб аравачага ўтқазди-ю, эшик томон ғилдиратди…

Бечора бола. Яна кўчада қоладиган бўлди. Ташқари анча совуқ. Аксига олиб шошилинчда устидаги костюмини ҳам кийдириб қўйишмабди…

Хўш, энди нима қилади?.. Қачонгача ичкаридагилар чиқишини кутади…

Ичкарида бўлса, бақир-чақир кучайгандан кучайди.

— Хўш, гапингни қайтиб оласанми-йўқми? — ҳайқирарди Қийшиқ. — Айт тезроқ, вақтим йўқ!..

— Менинг ҳезалаклик одатим йўқ. — бу овозни аниқ англади. Оқсоқол. Фақат… Нега хириллаб чиқаяпти товуши?..

— Эркак бўп туғилганманми, шундайлигимча қоламан… Вей, ютқаздингми? Тўлаб қўй энди, хунаса!..

— Мана тўлайман!..

— Менга қара, — деди нотаниш овоз эгаси. — чўзиб ўтирамизми? Кел, тезроқ буларни тинчитиб кета қолайлик!.. Пичоқни ол, пичоқни!..

Вали сездики, ҳозир-ҳозир пичоқбозлик бўлади. Бу нарсанинг қандай оқибатга олиб келишини ўн учга тўлиб-тўлмаган бўлса-да, яхши билади.

— «Қочаман, — дея хаёл қилиб ҳовли тарафга юра бошлади у. — мениям ўлдирворади бу одамлар…»

У жонҳолатда дарвозани очиб ташқарига чиқди-да, қоронғилик қаърида ўзи билган ахлатхона томон аравачасини учирди…

Бетон уйча ёнига етгач, ҳар эҳтимолга қарши орқасига қараб олди. Тўғриси, нимадандир қўрқаётганини ҳис этарди. Бу ҳолат унга илгари бегона бўлган. Ҳозир нега қўрққиси келаяпти?.. Ақли етмади. Ҳеч ким йўқлигидан хурсанд бўлган кўйи ичкарига кирди.

Уйчанинг ичи ташқаридан ҳам қоронғи эди. Нимадир эсига тушгандек шимининг чўнтакларини пайпаслади. Ҳа-а, яхшиям анави қиморбозлар ичиб ўтирганда чўнтагига гугуртлардан бирини солиб олган экан. Шоша-пиша қўлига олиб гугуртни ёқди. Хона ичи ёришгач, секин-аста милтиқ яширилган ерга яқин борди ва ковлай-ковлай уни қўлига олди…

Эҳ, қанийди узоқ-узоқларда, кимсасиз ерларда бўлса-ю, бир отиб кўрса!.. Бу ерлар шаҳар бўлса. Кимдир эшитиб қолса, милисага бериб юборишдан ҳам тоймайди…

Шу пайт машина овози эшитилгандек бўлди. Вали жонҳолатда қуролни жойига беркитди-да, ташқарига мўралади. Ҳақиқатан… Ҳов нарига машина келиб тўхтаганди.

— Булар кечагилар. — кўнглидан ўтказди у. — Яна милтиқ қидириб келишган… Қизиқ, ким экан булар ўзи?.. Каллакесарлар бўлса керак-да!..

У секин-секин аравачасини ғилдиратиб бетон уйчанинг панасига ўтди-ю, уларни кузата бошлади…

Аксига олиб машинадан тушган тўрт эркак нақ бетон уйча томон юриб келишарди.

— Ана, панада бекиниб турибди! — деди улардан бири шерикларига. — Қаранглар, бало экан шекилли бу бола-а?!. Отаси тенги одамларни сарсон қилиб юрибди-я!..

Вали аввалига бу гаплар кимга қаратилганини тушунмади. Яна биров ахлатхонага беркинган шекилли, ўшани кўрсатишаяпти, деб ўйлади. Аммо эркаклар яқин келиб қолгач, юраги безовта уриб, кўзларини жавдиратганча қочишга, яширинишга қулайроқ жой қидира бошлади…

Йўқ, энди кеч эди. Эгниларига қора плашчлар кийган барваста эркаклар Валига жуда яқин келиб қолишди.

— Ҳой бола, қани, чиқ буёққа! — қичқирди уларнинг бири. — Қўрқма, биз сени урмаймиз!.. Гапимиз бор сенда…

Тўртовлари кула-кула Валининг тепасига келиб уни ўраб олишди. Биттаси қўлидаги фонарни ёқиб Валининг юзига тўғрилади.

Бола ҳаммаларига бир-бир қараб олди. Юз тузилишлари каллакесарга сира ўхшамасди. Жуда башанг кийинишган. Ҳатто, бошларидаги кепкалар ҳам янги…

— Қани, оғайни, танишайлик! — кулимсираб қўл узатди фонар тутган эркак. — Мен Хурсанд амакинг бўламан. Сен-чи?

— Вали…

— Оббо Валижон-ей, нега биздан беркинаяпсан?.. Бу ерлар қоронғи бўлса… Қўрқмайсанми?

— Қўрқиб қиз боламидим? — Вали сир бой бермай, овозини кўтариброқ жавоб қилди. Эркаклар шарақлаб кулиб юборишди. Хурсанд деганлари аста унинг бошига қўлини қўйди.

— Маладес, ўғил бола!.. Эркак шундай бўлиши керак… Қани, энди менга яшириб қўйган милтиғингни кўрсат-чи!

— Қ-қанақа милтиқ? — қўрқиб кетган Вали қўлларини мушт қилди. — Мен ҳеч қанақанги милтиқ яширганим йўқ… Ҳали ёш боламан-ку!..

— Ҳечам-да, — деди Хурсанд ака болага сирли жилмайиб боқаркан. — сен балони биласан, Валижон!.. Алдашга уринма, биз сени хафа қилмаймиз дедим-ку!.. Кел, бизга ўша қуролни топгин, сениям ўзимминан опкетаман. Маза қилиб яшайсан меникида!..

Вали аста аравачасини орқага тисарди.

— Ҳозир таваккал отаман. — хаёлидан ўтказди у эркаклардан кўз узмай. — Секингина уйчага кириб милтиқни олсам бас… Э, қандай ўқлашни биламан. Кўрганман илгари…

У индамасдан аравачани орқаси билан уйча томон етаклади. Эркаклар ҳамон ҳушёр туришар, унинг ваҳима ичида ўзини сувга отишидан чўчиб ариқ томонни тўсиб олишганди…

Вали ниҳоят уйчага кириб шоша-пиша қўлига милтиқни олди-да, қоронғиликда тимирскиланиб ўқланадиган ерини топди.

— Ана энди кунингни кўрсатаман! — эшитилар-эшитилмас шивирлади у. — Ҳозир ташқарига чиқиб олсам…

Чиқишга чиқди. Аммо милтиқ тепкисини босишга улгурмади. Хурсанд аканинг ўзи орқасидан келиб маҳкам ушлаб қолди.

— Оббо хумпар-ей, — хириллади милтиқни Валининг қўлидан тортиб оларкан. — Ҳали отишниям биламан дегин?.. Яхши, кўрамиз…

— Қўйворинг, қўйворинг! — типирчилай бошлади Вали йиғлаб. — Милтиғимни беринг! Беринг деяпман!.. Ҳаққингиз йўқ!..

— Тез болани машинага ортинглар! — ёнидагиларга буюрди Хурсанд ака. — Вей, қайсар бола, ҳозир меникига борсанг, ҳақиқий жаннатни кўрасан!..

Валининг йиғлаб-сиқтаб ялинишларига ҳеч ким қулоқ солмади. Икки эркак уни ўртага олиб маҳкам қисиб олишди. Машина шу заҳоти ўрнидан қўзғалиб, номаълум тарафга қараб ўқдай учиб кетди…

 

* * *

 

— Тўғри дачага ҳайда! — ҳайдовчига буюрди Хурсанд ака. — Шаҳар жонга тегиб кетди. Бу болани би-ир хурсанд қилайлик!.. Менга қара, Валижон, аёлларга қалайсан-а?..

Ўтирганлар бараварига кулиб юборишди. Вали эса, қовоғини уйганча жим кетиб борарди. Беўхшов кулгилар баттар ғашини келтириб оғир хўрсиниб қўйди.

— Сенам кап-катта бўп қопсан. — давом этди Хурсанд ака. — Ўшинг нечада ўзи?

— Ўн учга кирдим. — истамайгина жавоб қилди Вали.

— Ўҳ-ҳў!.. Уйланадиган бўп қопсан-у, яна индамайсан-а!.. Ҳозир сенга шундай бир аёлларни кўрсатайки, оғзингнинг сўлаги оқиб кетсин!

Яна кулги кўтарилди…

Шу кўйи улар бир қишлоққа кириб боришди. Бу ерларда уйлар кам эди. Айлана атроф дала. Қоронғида нима экилганини кўра олмаган бўлса-да, тоза, ёқимли ҳаво Валига Фарғонани, Вадимни эслатиб юборди. Кўз ўнгида тоғ томон кетиб бораётган машина… Кутилмаганда ағанай бошлашлари… Ҳамма-ҳаммаси бир-бир гавдаланди. Юрагининг бир чети ачишиб оғригандек бўлди…

Аммо ёнидагиларга ғиқ этмади. Олдинда ўзини нималар кутаётганини тасаввур қилиб кўрди…

Қийинчиликлар, турли саргузаштлар болани ҳам катталар каби фикрлашга ўргатаркан.

— «Э, булар ким бўпти?! — ўйлади у ойнадан ташқарини бамайлахотир кузатиб бораркан. — Мерган акадай қўрқинчли одамларни, анави… Ўтоқхонадаги безориларни кўрдим. Қўлларидан нима келди? Ўлиб қолмадим-ку!.. Уф-ф!.. Ота-онам бўлса, бундай кунларни кўрмасмидим… Оёғим соғ бўлармиди… Ким билсин?.. Балки бунданам баттар кунларни кўрардим… Нима бўлса бўлар. Энди менга барибир…»

Машина тор кўчалардан бирига бурилиб кўримсизгина дарвоза ёнида тўхтади.

— Ана, етиб келдик! — Валини Хурсанд аканинг шахсан ўзи машинадан тушириб аравачаси билан бирга ерга қўйди. — Мана шу ерда яшайсан энди, Валижон!..

Улар дарвозани очиб улгурмай, бели букчайган, ёши тахминан элликлардан ўтган озғин бир эркак чиқиб келиб Хурсанд аканинг қўлидаги сумкани олди.

— Яхши келдингизми, хўжайин?..

— Манави болани ичкарига олиб кир! — унга буюрди Хурсанд ака. — Ундан кейин… Ким бор уйда?

— Уйдами?.. Иккита зўридан олдириб келдим…

— Бўлиққинами ишқилиб? Тағин ўзингга ўхшаган тирриқ бўлишмасин.

— Нималар деяпсиз, хўжайин?.. Шунақанги кетворган аёлларки… Э, ўзингиз кўринг!..

Ҳовлининг тўрт тарафига чироқлар ўрнатилгани сабаб то томорқа тарафларгача кафтдек кўриниб турарди. Вали ўтирган ерида ҳаммаёқни кўздан кечириб борди…

Томорқа узумзор экан. Ҳовлининг айлана атрофи қўша-қўша уйлардан иборат. Европача таъмирланган. Ўртада худди Мерган аканикидагидай бассейн. Хоналарга зинапоялардан чиқиларкан…

Хизматчи уни даст кўтарди-да, бурчакдаги хонага олиб кирди…

Ичкари ҳам Валига ёқиб тушди. Ҳатто, гилам устида аравачаси юриб бораётганда бироз хижолат ҳам чекиб қўйди…

— Вой, бу ширин бола қаердан келди? — ясатилган стол атрофида ўтирган икки аёлнинг бири ўрнидан туриб Валига яқин келди. Боланинг кўзи унинг очиқ сонларига, кўкракларига тушиб тез ерга қараб олди.

— Уялиб кетди! — кулиб юборишди улар бараварига. — Вой, уялмагин! Йигит кишиям уяладими?.. Қани, столга яқинроқ кел-чи, ўзим сен манави шоколадлар, бананларминан меҳмон қиламан!..

— Хўжайин келди, Нозанин! — деди хизматчи Валининг ёнида турган оқ сариқ, дўмбоқ, сочлари ёйиқ аёлга қараб. — Тайёргарликларингни кўраверинглар!.. Ҳозир ошниям дамлайман…

Бу орада хонага Хурсанд ака ва машинада бирга келган эркаклар ҳам киришди. Ҳаммалари аёллар билан бир-бир сўрашган бўлиб стол атрофига ўтиришди. Хурсанд ака хизматчига «Зўр» дегандек маъноли кўз қисиб қўйди-ю, Валига юзланди.

— Хўш, Валижон, манави аёлларнинг қайси бирини танлайсан?

— Мен унақа нарсаларни билмайман. — норози тўнғиллаб қўйди Вали ердан кўзини узмай. — Яхшиси, менга милтиғимни беринг!..

— Вей, ҳалиям ўша милтиқни эсингдан чиқармадингми? Нима қиласан уни? Бошингга урасанми?..

— Отишни ўрганардим.

— Отишни ўрганмоқчи бўлсанг, сенга бошқасини оберамиз, тўғрими Самин?..

Хурсанд аканинг ўнг биқинида ўтирган барваста йигит бош ирғади.

— Тўппа-тўғри. Ана, дўконлар тўла милтиқ. Истаганча отаверасан.

— Ҳой, Ғани!.. — Хурсанд ака деразадан бошини чиқариб бақирди.

— Лаббай, хўжайин!

Ўани деганлари ҳалиги озғин хизматчи экан. Кўз очиб юмгунча хонада пайдо бўлди.

— Бор, болани ҳовлига опчиқ! Бир айланиб келсин!..

— Хўп бўлади! Қани, юр-чи, яхши бола!..

У аравачани етаклаб ҳовлига олиб чиқди. Вали ош пишаётган қозон атрофида бироз уёқ-буёқни кузатган бўлди. Хаёлида эса, ҳамон тортиб олинган милтиқ айланарди.

— Амаки, ҳалиги милтиқни қаерга яширдингиз? — аста сўради хизматчидан.

— Сен уни нима қиласан?

— Меники эди. Анавилар тортиб олишди.

Ғани ака кулимсираб Валининг тепасига келди.

— Сен бундай гапларни гапирмагин, болам! Булар ким эканини биласанми?

— Билмайман.

— Ана, кўрдингми? Агар сал ортиқча гапирсанг, ўлдириб юборишданам тойишмайди.

— Амаки, ўзи ким улар? — қизиқсиниб сўради Вали.

— Э, улар… Қиморбозлар. Ҳозир ош еб бўлингач, қарта сузишни бошлашади. Жа катта ўйин бўлади. Ҳали қараб турсанг, бу ерга казо-казо одамлар келишади. Индама!.. Оғзингни юмгин-у, жим ўтиравер!..

Ғани ака бошқа гапирмади. Ошни дамлаб, ўчоқдаги оловни пасайтирди-да, стол устидаги ароқлардан иккитасини олиб ичкарига чопди. Вали бўлса, ҳовлиларни томоша қилиш илинжида аравачасини юрғазди…

 

* * *

 

Қанча вақт ўтди билмайди. Ичкарида тўсатдан шовқин-сурон эшитилди. Хурсанд аканинг бўралаб сўкингани, аёл кишининг ув солиб йиғлаганини эшитган Вали ҳушёр тортди. Ҳар эҳтимолга қарши дарвоза тарафга бориб бир бурчакда қисиниб ўтирди…

Орадан икки-уч дақиқалар ўтди ё ўтмади. Эшик очилиб ичкаридан Нозанин учиб чиқди.

— Падарингга лаънатлар! — йиғи аралаш сочларини шоша-пиша турмакларкан, хона томонга ўгирилиб сўкинди у. — Худоё, балога йўлиққин, ҳезалак!.. Эркакман деб юрибсан-да сенам!..

Вали аёл кимни сўкаётганини тушунмаса-да, бу ҳолат унга жуда қизиқарли туюлар, жанжал ташқарида давом этиб қолишидан умид қиларди.

Афсуски, ичкаридан ҳеч ким чиқмади. Нозанин уёқ-буёғини тўғрилаган бўлиб дарвоза олдига келди-ю, бир бурчакда қисинибгина ўтирган Валини кўриб таққа тўхтади.

— Ҳа, жоним, нега бу ерда ўтирибсан? — мулойимлик билан сўради у. — Ў сениям анави маразлар хафа қилишдими?

— Йўқ, ўзим… — дея жавоб қилди Вали аёлга ҳайрат аралаш тикилиб. — Ўзингиз-чи?..

— Менми?.. Э, мени қўявер!.. Қисматим қурсин… Пешонамга шу кунлар ёзилган мени…

— Калтаклашдими?

Нозанин жавоб бериш ўрнига Валининг елкасидан тутди.

— Менга қара, булар ёмон одамлар. Сен бу уйда қолсанг, хор бўласан. Юр, сени ўзимминан опкетай!..

— Қаерга?

— Уйимга. Иккаламиз маза қилиб яшаймиз.

— Хурсанд амаки уришса-чи?

— Уришмайди. Ҳозир улар қимор ўйнашаяпти. Тез кўчага чиқамиз-у, такси ушлаймиз…

Вали бир муддат ўйланиб қолди. Ўзига ҳам бу ҳовли негадир ёқинқирамаганди. Айниқса, ичкиликларни, эркаклар қиморбоз эканини эшитгач, қўрқа бошлаганди. Мерган аканикидаги воқеа такрорланишини кўз олдига келтириб нима қилишини билмай турганди…

Хўш, нима қилсин? Аёл билан кетаверсинми? Кейин нима бўлади?.. Милтиқ-чи?..

Ана шу нарса эсига тушиб Нозанинга умид билан тикилиб сўради:

— Милтиғим қолиб кетадими?

Аёл ҳайрон бўлди.

— Қанақа милтиқ, болажон?

— Хурсанд амаки милтиғимни тортиб олиб қаергадир яшириб қўйди. Қайтиб беришмади.

— Ростакам милтиқми?

— Ҳа, ўқиям бор эди.

— Қўявер, агар мен билан бирга яшасанг, унданам зўрини сотиб оламиз.

— Унақанги ҳақиқий милтиқни сотишмайди-да!

— Нега сотишмас экан? Сотишади. Пул бўлса, ҳамма нарсани сотишади. Юр, вақтни ўтказмайлик! Ҳозир анавилар чиқиб қолишса…

— Бўпти, кетдик!

Вали таваккал аёлнинг кетидан эргашди…

Нозанин Сирдарёнинг қайсидир тумани марказида оддий квартирада яшаркан. Етиб келиб эшикни тақиллатишлари билан эшикни ўн саккиз ёшлар атрофидаги бир қиз очди.

— Нигора, яхши ўтирибсанми? — ичкарига кирибоқ қизни саволга тута кетди Нозанин. — Ҳеч ким мени сўрамадими?

Қиз бир Нозанинга, бир аравачада ўтирган Валига тикилиб жавоб қилди.

— Гулистондаги мижозлар келишди.

— Хўш, нима дейишди?

— Ҳеч нарса. Икки киши келишган экан. Нариги домдаги Ҳуснияниям чақириб чиқдим.

— Хафа бўлишмадими ишқилиб?

— Хафа қилиб ўлибманми, опа? Биласиз-ку!..

Вали ҳеч нарсага тушунмади. Улар нима ҳақида гаплашишаяпти, қанақанги мижоз… Унчалик эътибор ҳам бериб ўтирмади… Тўғриси, бу уйдан келаётган ширин атир ҳиди димоғига ёқиб қолганди. Нозанинга билдирмасдан тўйиб-тўйиб нафас оларди, холос…

— Вой, болажон, сени ичкарига кир ҳам демабман-ку, эсим қурсин!

Нозанин хижолат тортиб аравачани залга етаклаб кирди…

Хона унчалик безатилмаганди. Бир бурчакка телевизор, нариги томонга диван қўйилган. Ўртада стол. Лекин Хурсанд амакиникидаги каби усти ноз неъматларга тўла эмас. Патнисда нон, қанд-қур солинган идиш-у, чойнак…

Шунга қарамасдан, Валига бу ер маъқул тушди. Айниқса, ҳеч ким йўқлиги, бемалол телевизор кўриши мумкинлигини юракдан ҳис қилиб чеҳраси очилди.

— Қани, Нигора, таниш, бу Валижон! — деди қизга ўгирилиб Нозанин. — Энди биз билан бирга яшайди. Жуда эпчил, ишбилармон болага ўхшади. Олиб келавердим.

— Опа, эртага қайтишингиз керак эди-ку! — Нигора Нозаниннинг сўлғин юзларига термулди. — Нега кўзларингиз қизарган?

— Қўявер, кейин айтиб бераман. Олдин боланинг қорнини тўйдирайлик!..

Шу кеча Вали одамлардек юмшоқ диванда ухлади. Ҳаво айниган бўлишига қарамай, оёғи ҳам дард қилмади…

Туш кўрибди. Нозаниннинг квартирасига онаси оппоқ кийимда келганмиш… Ҳа, у шундоқ Вали ётган диваннинг бир четида ўтирармиш…

Нуқул йиғлаб уни турғазмоқчи бўлармиш…

— Юр, сени ташқарига чиқазиб юборай! — дея ялина бошлабди она Вали кўзларини очиб ўрнидан туриб ўтиргач. — Бу ерлар сенга ҳаром! Мен бир умр фоҳишалик қилдим, етар! Энди сенинг ҳам бу йўлга кириб кетишингни истамайман… Чиқ, уйдан чиқ!..

Вали кимнингдир турткисидан уйғониб кетди…

Йўқ, туртаётган онаси эмасди. Нозанин экан. У худди кечагидай кўкраклари, сонлари ярим очиқ ҳолда жилмайиб турар, бир қўлида иккита банан ушлаб олганди.

— Кел, сени ювинтириб қўяман! — деди у ҳамон жилмайиб. — Кейин манави бананларни еб оласан. Банан еганмисан ҳеч?..

Вали индамади. Бундай мевани биринчи марта қаерда егани эсида эди…

Лекин ҳозир бу ҳақда гапиришга уялди…

(давоми бор)

Олимжон ҲАЙИТ