KALLAKESAR… (15-qism)

0

 

 

«Jannat»ga «sayr»

 

* * *

 

Mashina o'qdek uchgan ko'yi bir necha qishloqlardan o'tib tog'li hududga chiqib oldi. Mehmonali qishloqlarni berilib tomosha qilishga ulgurdi. Ayniqsa, afg'on bolalarining mashina ketidan qichqirishlari, qoramag'iz qizchalarning ular tomon o'zgacha bir hayrat aralash boqib qolishini ko'rgach, ona qishlog'i yodiga tushdi. Qishlog'i bu yerdagi qishloqlarga o'xshamaydi. U katta bo'lgan qishloqning qandaydir boshqacha fayzi bor edi. Ayniqsa, yoz kelsa, tollar ko'm-ko'k novdalarini pastga osiltirib, xuddi qirq kokil qizlarni eslatib yuborardi. Loy aralash suv to'lib oquvchi ariqda Mehmonali doim tush payti o'rtoqlari bilan cho'milardi. Quvur boshiga kelishardi-da, kattakon trubaning ichidan oqib o'tish o'ynashardi. Rosa maza qilishardi bir paytlar…

«Ifloslar, — ko'nglidan o'tkazdi Mehmonali mushtlarini asabiy tugib. — Meni shunday qishloqdan, o'rtoqlarimdan judo qilishdi. Sig'dirishmadi. Hali ko'rasan, hammangning kallangni olaman. Yo'q, oldin qoningni simirib-simirib ichaman. Keyin kallangni kesaman. O'chimni olaman hammangdan. Mana, meniyam qadrlaydiganlar borakan. O'zlari qo'llarini ko'ksiga qo'yib mashinada olib ketishyapti. Xudoga shukr!..»

Ilg'amabdi. Mashina allaqachon oldi baland tog'lar bilan o'ralgan vodiysifat manzilga yetibdi. Haydovchi kichik ko'zgudan Mehmonaliga sirli qarab qo'ydi-da, aylanasiga baland devorlar bilan o'ralgan kattakon bino darvozasiga yetmay beriroqda tormoz berdi.

— Buyog'iga o'zingiz kirib ketaverasiz, — dedi haydovchi. — Omadingizni bersin! Xudo yor bo'lsin!..

Mehmonali asta pastga tushdi-da, darvoza tomon yurdi. Hali yetib-etmay, darvoza qiya ochildi-da, ikki nafar soqol qo'ygan, yoshi taxminan o'ttizlarga yetgan erkak chiqib keldi.

— Makonga xush kepsiz! — dedi ularning biri qo'lini ko'ksiga qo'yib. — Chegarada xit qilishmadimi ishqilib?

— Yo'q, hammasi yaxshi o'tdi, — dedi Mehmonali ikki erkakka bir-bir shubha nazari boqib. — Ammo… Aytgancha, sizlar kimsizlar? Bilsak bo'ladimi?

— Aytishmadimi yo'lda? — ikkinchi soqolli erkak qovog'ini ochmagan holda savol tashladi. — Tushuntirmadimi haydovchi?

— Tushuntirdi, — dedi Mehmonali yelka qisib. — Shunchaki… Tanishib qo'yaylikmi devdim-da!

— Tanishishga ulguramiz, ukam, — chapdagi soqolli gapni qisqa qildi. — Hozir dala komandirining yoniga kirasiz. Sizni kutyapti!

— Gap yo'q. Boshlanglar unda!..

Tashqarida ko'rganlari holva ekan. Bino ichkarisi poyonsiz sahroni eslatar darajada keng edi. Hov narilarda jangarilar turli mashqlarni bajarishar, ora-sirada jo'ravozlikda «Allohu Akbar!», deya qichqirishardi.

«Muhammad Sayyid aldamabdi, — ko'nglidan o'tkazdi Mehmonali. — Terror lageri shu ekan demak. Demak, men ham anavilarga o'xshab mashq qilsam kerak. Intiqom-chi? Intiqomni qachon olaman? Qachon meni xo'rlagan marazlarning qonini ichaman?..»

Darvozada kutib olgan ikki soqolli uni keng bir xonaga boshlab kirishdi.

Xona to'ridagi yumshoq divanda to'ladan kelgan, soqolli, yoshi nari borsa qirqlarga yetgan erkak oyoqlarini chalishtirgancha televizor tomosha qilayotgan ekan.

Mehmonali ko'rdiki, televizorda jangarilar haqida qandaydir kinomi, ko'rsatuvmi berilayotgan ekan.

«Bularning ishi zo'rakan-ku, — o'yladi Mehmonali. — O'tiribdi ayshini qilib. Birov mushugini pisht demaydi. Xohlasa, ko'chaga chiqadi-yu, boyagi qishloqlargami, katta shahargami borib duch kelganni o'ldiradi. Alamidan chiqadi…»

— Xush kepsiz, uka! — Mehmonali ichkariga kirishi bilan erkak televizorni pult orqali o'chirdi-da, peshvoz chiqdi. — Qani, tanishaylik unda! Kimsiz?

— Mehmonali meni ismim, — dedi u erkakka sirli tikilarkan. — Muhammad Sayyid…

— Bilaman, bilaman, — gapni kesdi erkak. — Men Mahmud al Javhariy bo'laman! Mana shu sizning qutlug' qadamingiz yetgan koshonada dala komandiriman! Tushuntira oldimmi?

— Albatta, — javob qildi Mehmonali bosh qashib qo'yib. — Hammasi tushunarli, o'rtoq komandir.

— Yaxshi, unda munday qilamiz… Ha, esim qursin, o'tiring divanga! Uyalmang, o'tiravering! Yo'ldan charchab kelgansiz. Tushunaman!

Mehmonali qarshilik qilib o'tirmay, divanga cho'kdi.

— Endi quloq soling, — Javhariy uning yoniga cho'kdi-da, soqolini o'ng kafti bilan bir-ikki silab qo'yib davom etdi. — Bugundan boshlab soqolni o'stirasiz! Bizda qoida shunday. Soqolsiz yigit farishtasiz hisoblanadi. Qolaversa, imijimiz shunday. Uqdingizmi?

— Uqdim, — deya Javhariyga tik boqdi Mehmonali. — Tushundim.

— Ikkinchi qiladigan ishimiz shuki, siz-u biz Ollohning lashkarlarimiz. Shunday ekan, shahid bo'lishni har birimiz orzu qilamiz. Shahidniing ma'nisini bilasizmi?

— Ha, xudo yo'lidagi jangda halok bo'lganni shahid deyiladi. Ularning hammasi to'g'ri jannatga tushadi.

— Barakalla, — deya kulimsiradi Javhariy. — Tushunarkansiz. Biz-chi, Mehmonboy, kofir va kofirchalishlarning kushandasimiz. Musulmonlar ham turlicha bo'ladi. Ular orasidagi bizga yordam berishdan, safimizga qo'shilishdan bosh tortganlari ham bizning nazarimizda kofir sanalishadi. Biz undaylarni sal yumshoqroq qilib kofirchalishlar deb ataymiz. Bugundan e'tiboran siz ham Ollohning lashkarisiz. «Jihod» o'yida yashashingiz kerak. Boshlanishiga men sizni bir joyga opkiraman. O'z ko'zingiz bilan ko'rasiz, amin bo'lasiz! Qani, cho'zmaylik, ketdik!..

Mehmonali qansharini qashib olgan bo'ldi-yu, Javhariyga ergashib tashqariga chiqdi.

 

* * *

 

Hovliga chiqishgach, Javhariy taqqa to'xtab kissasidan kichik xaltacha chiqardi-da, Mehmonaliga tutqazdi.

Xumor tuta boshlagandi. Javhariyning sezgirligiga tan berdi-yu, xaltachani qo'liga oliboq bir chimdim oq og'uni milklariga ishqaladi.

Bir necha o'n qadamcha yurgach, narkotik elta boshlaganini his etdi. Kayfi chog'lana bordi. Nazarida vujudi kuch va g'ayratga, yuragi nafratga to'lib borayotgandek tuyuldi. Aslida ham shunday edi. Og'u Mehmonalini xuddi sher qiyofasiga kiritib qo'ygandek tezroq «jihod» qilishni ixtiyor eta boshlagandi…

Javhariy uni boshlab boshqa bir bino ichkarisiga olib kirdi. Yo'laklardan yurib borib chapga burilishdi.

To'g'rilarida ikki qanotli eshik zohir edi. Javhariy ildam yurib borib eshikning ikkala qanotini ham ochib yubordi va qo'li bilan Mehmonalini kirishga undadi…

Ichkari juda keng bo'lib, butkul boshqa manzara namoyon edi.

Xonani aylantirib stollar qo'yilgan. Ustiga juda nafis matodan tikilgan dasturxonlar yozilib, noz ne'matlarga to'la edi. Dasturxonlarda odamning jonidan bo'lak hamma narsa bisyor edi.

Bu ham mayli. Har besh metrda bir-biridan go'zal qizlar qo'l qovushtirgancha turishar, ular negadir yevropacha kiyimlarda edi. Shiftning har yer-har yeriga sayroqi qushlar solingan qafaslar ilingan, qushlar bir-biriga gal bermay sayrardi.

Ichkarining o'zidan esa juda yoqimli hidlar taralib turardi.

— Xo'sh, yoqdimi bu yer? — so'radi Javhariy qizlarga bir-bir ko'z tashlab olarkan. — Taassurotlar qalay?

— Hozir… Anavi qizlardan birini tanlashim kerakmi? — soddalarcha Javhariyga boqib so'radi Mehmonali. — G-gunohmasmi?..

Javhariy kulib yubordi.

— Vey, musulmon, — dedi nihoyat kulgidan arang tiyilib. — Oldin bu qanaqa joyligini so'rang-da! Bu yer yorug' dunyoning jannati. Sizni opkirishimdan maqsad, boqiy dunyo jannatini ozgina bo'lsayam tasavvur qila olishingiz kerak. Bu qizlar tugul, stol ustidagi noz-ne'matlargayam tegish mumkinmas. Quloq solmasdan tegib qo'yganlarning kallasi ketadi. Undaylar shahid hisoblanmaydi. Do'zaxga do'mbira bo'ladi. Tushuntira oldimmi?

— Tushundim, — dedi Mehmonali aybdorona yer chizib. — Boshqa bu savol qaytarilmaydi, komandir.

— Juda soz. Unda yaxshilab eslab qoling. Mabodo biz sizni belingizga bomba boylab o'limga yuborsak, shahid bo'lasiz. Ko'ribsizki, to'ppa-to'g'ri narigi dunyoning jannatiga tushasiz. Jannat taxminan mana shunday tusga ega. Faqat uyoqda xonamas, so'lim bog', gulzorlarda yashaysiz. U dunyoning jannatidayam hech bir narsaga, huriliqolarga tegmaysiz. Ular qarshingizda muqomlar qilib ko'nglingizni ovlaydi. Hurlarning muqomlaridan joningiz rohatlanadi. Dard, tashvish, armon, tushkunlik, xastalik neligini bilmay, qiyomat kunini kutasiz. Bizlarga quloq tutmay, o'zboshimchalik qilsangiz, do'zaxga do'mbira bo'lasiz. To qiyomat kunigacha alanga orasida kuyasiz. Olov hech qachon o'chmaydi, uning domidan chiqib ham ketolmaysiz. Xullas, shunaqa gaplar. Endi yuring, navbatdagi ishga o'tamiz!..

 

SINOV

 

Javhariy Mehmonalini ergashtirgancha hovlining butkul boshqa tarafiga yo'l oldi. Orqaga o'tishgach, Mehmonali umuman kutilmagan, xunuk, ayanchli manzaraga guvoh bo'ldi. Ammo ichidagini Javhariyga sezdirmadi. Uning holatini sezdimi, Javhariy taqqa to'xtadi-da, kissasidan yana xaltachani chiqarib, Mehmonaliga tutqazdi.

— «Doza»ni qabul qilvolsinlar, o'rtoq jangchi, — dedi u sovuq tirjayish qilib. — Hozir bajaradigan ishingiz ja nervniy bo'ladi. Bo'ling tezroq!

Mehmonali buyruqni so'zsiz ado etdi. Uning o'zi ham o'lib turgandi. Keyingi paytlarda narkotik quliga aylanib ulgurganini xayoliga ham keltirmasdi. Keltirishni xohlamasdi. Go'yo shunday o'ylarni miyasida saqlasa, bu oq zahardan abadul-abad ayrilib qoladigandek qo'rqardi. O'ylab o'tirmasdan, har galgidan jonliroq kukunni og'ziga tiqdi. Zum o'tmay, yana o'ziga tanish va qadrdon bo'lib qolgan holatga tushdi. Boshi sarxushlanib, vujudida chumoli o'rmalashiga o'xshash jimirlashni his etdi. Sal o'tib, og'u u kutgan kayfni bera boshladi. Ko'zlari qizarib, rangi oqarinqiradi. Xayolan shaytoniy amallarni tusadi. Qalbini ichki g'alayon to'foni tutdi. Hatto, yonidagi Javhariyning kimligini bilsa-da, basharti ortiqcha gap aytsa, so'yib tashlashga-da tayyor turdi.

— Barakalla, erkak, — Mehmonalining yelkasiga qoqdi Javhariy. — Hov anavi tiz cho'kib boshiga qop kiydirilgan nusxani ko'rdingizmi? — so'radi Javhariy Mehmonaliga ko'zlarini qisgan ko'yi sovuq tikilib. — Hech shunday manzaraga duch kelib ko'rganmisiz?

— Yo'q, — dedi Mehmonali mushtlarini tugib. — Duch kelmaganman. Lekin siz meni shu yerga opkelganingiz uchun minnatdorman, komandir!

— Rahmat, — dedi Javhariy yelka uchirib. — Doim shunday minnatdor bo'lib qoling. O'zingizga yaxshi. Xudo ko'rsatmasin, bizga o'xshagan komandirlardan noliganingizni, yo norozilanganingizni payqasak, kechirmaymiz. Ha, aytgancha, sotqinlarniyam ayab o'tirmaymiz. Shuni bilingki, har bir qadamingiz nazoratimizda bo'ladi. Tushuntira oldimmi?

— Tushundim, — bosh irg'ab javob qildi Mehmonali. — Sotqinlik qiladigan bo'lsam, bu yerlarga kelib o'tirmasdim.

— Bu javobingiz menga yoqdi. Hozir navbatdagi sinovimizdan o'tasiz. Hov o'sha ko'rib turganingiz… Ya'ni, boshiga qop kiydirilgan nusxa angliyalik jurnalist. Kecha qo'lga olganmiz. Uni siz qatl etishingiz kerak. Ha, aytgancha, qatl neligini bilasizmi?

— Bilaman, — dedi Mehmonali. — Xotirjam bo'ling, komandir! Men undaylardan emasman. Bu yoqlarga dushmanlarimdan o'ch olish uchun kelganman!

— E, yo'-o'q, — dedi Javhariy qoshlari chimirilib. — Bu yer sizning dushmanlaringizdan o'ch oladigan joymas. Biz kofir va kofirchalishlardan o'ch olamiz. Dinsizlarning sho'rini quritamiz. Shuni miyangizga quyib oling!

— Yaxshi, angladim!

So'nggi lahzalarda qarshisidagi bu soqolli komandir joniga tega boshlagandi. Shubhasiz, bu ham oq og'uning ta'siri. Ayni pallada kayfini surayotgan bu o'zboshimcha va iblis yetagida qolib ketgan yigit o'zidan bo'lakni tan olmas, atrofga, odamlarga, shubhasiz, qarshisidagi soqol qo'ygan Javhariyga ham barmoq orasidan qaray boshlagandi. O'zini dunyodagi eng abjir, kuchli, xavfli, qaysar va zo'r deb hisoblardi. Shu turishida hech narsadan qaytmasligi tayin edi. Biroq bir haqiqatni ham anglab turardi. Qaerda turgani, kimlarga ilakishganini juda yaxshi sezardi. Shu sababli Javhariyga qarshi gap aytishdan tiyildi. Yaqin-yaqinlarda undan-da million hissa zo'rroq jangariga aylanishini haqiqat deb bildi.

— Tushungan bo'lsangiz, ketimdan yuring! — buyurdi Javhariy. — Tezroq bo'ling!

Ular ikki hatlab o'sha joyga yetishdi. Yelkasiga avtomatlar ilingan, yuzlariga qora niqob tortilgan jangarilarning o'rtasida boshiga qop kiydirilgan bir kimsa tiz cho'kkancha sukut saqlardi. Jangarilar Javhariy qarshilarida hozir bo'lishi bilan qo'llarini ko'ksilariga qo'ygancha undan buyruq kuta boshlashdi.

— Qopni yeching! — buyurdi Javhariy to'g'risida turgan o'zi qolib soqoligacha malla, keng yelkali jangariga.

Jangari darhol buyruqni ado etdi. Mehmonalining ko'z o'ngida kalbosh, yuzlari ichga botgan, moviy ko'zli erkak namoyon bo'ldi.

— Xo'sh, nima bilan qatl etasiz bu nusxani? — Mehmonaliga yuzlanib so'radi Javhariy. — O'zingizga ma'qul usulni tanlayvering! Bunisiga ruxsat bor. Faqat cho'zmaysiz. Agar imtihondan o'ta olmasangiz, xafa bo'lish yo'q, sizni boshqa ish bilan band qilishga majbur bo'laman!

— Menga o'tkir pichoq bilan bitta piyolami, chashkami bersangizlar bo'ladi, — dedi Mehmonali o'ylab o'tirmay. — Shularning o'zi kifoya demoqchiydim.

— Piyola? Uni nima qilasiz?

— Hozircha sir bo'la qolsin, — dedi Mehmonali hanuz qovog'ini uyib. — Faqat… Buni aybga yo'ymaysiz-da, komandir! Shu mening yoqtirgan usulim.

— Ha-a, shunaqami? Demak, bu dinsizning qonini ichmoqchisiz. Topdimmi?

— Xuddi shunday.

— Ho'qandiy, chop, ichkaridan bitta piyola bilan qora sopli pichoqni opchiq!

Chetroqda turgan bo'yi Mehmonalidan pastroq jangari buyruqni eshitishi bilan qaddini bir rostlagan bo'ldi-da, bino ichkarisiga chopa ketdi…

Ko'z ochib yumguncha jangari qo'lida o'tkir pichoq hamda bir dona chashka bilan chiqib keldi.

Javhariy ham, atrofini o'rab turgan jangarilar ham Mehmonali nima qilishi mumkinligini fahmlashsa-da, atayin sir boy berishmadi. Tosh qotgancha unga tikilib, voqea rivojini kuta boshlashdi.

Tiz cho'ktirib qo'yilgan asir esa pichoqni ko'rgandayoq titrab-qaqshab, nuqul Mehmonaliga javdiray boshlagandi. Lekin geroin ta'siri Mehmonaliga bu javdirashlarni ko'rsatmadi, sezdirmadi. Deyarli toshga aylanayozgan qalbini yumshatmadi. Aksincha ko'nglining to'rini egallab olgan Samad, tog'asiga bo'lgan nafratini, g'azabini haddan oshirdi. Ular ikkovlashib qo'zg'olonni kuchaytirayverishdi. Bir yoqdan iblis hozir-u nozir bo'lib, hadeganda Mehmonalini gij-gijlayverdi.

U shoshilmasdan bordi-da, bir muddat asirga tikilib turgach, qo'lidagi pichoq tig'ini uning tomog'iga tiradi va «Bismillohi Ollohu Akbar», deya sira shoshilmasdan, namoyishkorona bir necha bor tig' tortdi. Asir xirillay-xirillay, oxiri indamay qoldi. Mehmonali esa so'yilgan tomoqdan tirqirab pastga tushayotgan qonning pichasini chashkaga to'kdi-da, ohista qaddini ko'tardi va oldin Javhariyga, so'ng jangarilarga ijirg'angannamo qarab qo'yib, bir ko'tarishda sipqordi. Shundan keyingina jangarilarga birdan jon kirdi. Javhariy yetagida baravar qichqira boshlashdi:

— Ollohu Akbar! («Olloh buyuk»)… Ollohu Akbar! Ollohu Akbar!..

Qichqiriqlar chamasi bir necha daqiqa davom etdi. Mehmonali bo'lsa, iblis battar ko'ksini qitiqlab, gij-gijlab oq og'u va qon ta'mi ta'sirida ko'ksiga urib-urib olar, qon o'tgan galgidek ko'nglini alg'ov-dalg'ov qilmasdi. Ora-orada yerda yuztuban yotgan asirning murdasiga ko'z tashlab, aftini bujmaytirar, «Kofirchalishlarga o'lim», deya so'zlanardi.

(davomi bor)

Olimjon HAYIT

 

loading...