РАҚҚОСА… (18-қисм)

0

 

 

* * *

 

Буниси энди ортиқча эди. Манзура Ботирнинг юзсизларча бошқа хонадан чиқиб келиб, керилганча ўтирган Саломатнинг қўлидан ўпиб қўйиши алам қилиб кетди.

— Ҳали сен шунақамидинг? — деди Манзура эҳтиёткорона ортга тисланиб. Хаёлан шундай йўл билан қочиб қолишни мўлжаллаганди. — Ифлослигингни ўқишимда кўргандим-ку! Камлик қилганмиди? Ифлос! Шу заҳарли илон мендан ортиқ бўлдими? Пули кўп эканми? Ҳе худо олсин сендақаларни!..

Манзура Ботирга нафрат аралаш тикилиб турди-да, ташқари эшикни очиш учун қўл узатди. Бироқ қўли ҳавода муаллақ қолди. Эшик зарб билан очилди-ю, хонага икки таниш башарали барзанги ва яна бир нотаниш йигит кирди.

— Сен менинг буйруқларимни адо этмагунча ҳеч қаёққа кетмайсан! — ўтирган ерида қичқирди Саломат. — Менинг йўлимга кўндаланг бўлганинг учун ҳозир рақс тушасан. Қип яланғоч рақс тушиб, Ботир акамнинг тиззасига ўтирасан. У киши мана бу пулларни…

Саломат киссасидан бир даста қоғоз пул чиқарди-да, Ботирга тутқазди. — Мана шу пулларни жирканч сийналаринг устидан сочади. Бўл тез! Аброр, опкелларинг бу қанжиқни буёққа!

Афсуски, барзангилар қимир этмади.

Аброр дегани ўша нотаниш йигит бўлиб чиқди. У узун бўйли, шериклари каби совуққон эмас, аксинча, истарали эди.

— Нега қаққайиб турибсанлар? — янада баландроқ овозда қичқирди Саломат. — Аммамнинг бузоғига ўхшамай, опкел рўпарамга анавини!

— Биз ундай қила олмаймиз, сингил, — деди Аброр шерикларига бир қараб қўйиб. — Яхшиси, бу фикрингиздан қайтинг! Охири яхшилик билан тугамайди.

— Нима? — Саломат бу гаплардан сўнг даст ўрнидан турди-да, Манзура томон зипиллади. — Ҳозир ўзим обораман буни!

Аммо Аброр унинг йўлига кўндаланг бўлди.

— Сизга яхшиликча айтдим, — деди у Саломатга нафрат аралаш боқиб. — Биз-чи, сизгамас, дадажонингизга хизмат қилардик. Энди дадажонингизам тушини сувга айтсин. Бизга олти ойдан бери маош тўламади, бу биринчидан, манавинақанги «ишкал» ишларингиз жа кўпайиб кетди, биз бунга келишмагандик, бу иккинчидан, қаршингиздаги қизнинг акаси яқин танишим бўлади, у одамни жуда ҳурмат қиламан, бу учинчидан! Агар жаҳлимни чиқарсангиз, ҳов анави нусхага қўшиб сизниям «хапа» қип қўйишимиз мумкин. Шундай экан, тушунган бўлсангиз, секин жойингизга ўтиринг!..

Саломат ўйлаганлари бу қадар чаппасига кетишини хаёлига ҳам келтирмаганди.

Олдинига алами келиб Аброрни, ёнидаги барзангиларни тарсакилаб юборишни мўлжаллади-ю, Аброрнинг сўнгги гаплари қўрқишга мажбур этдими, бойваччанинг қизи бўлса-да, шу тобда ожизалигини тан ола бошладими, ишқилиб, миқ этмай ортга қайтди-да, боя Ботир тиржайиб чиққан хонага кириб кетди ва эшикни у томондан атайин қарсиллатиб ёпди.

 

* * *

 

— Синглим, манави шерикларим хато қип қўйишибди, — Аброр Манзурага юзланиб, мулойим оҳангда сўз қотди. — Англашилмовчилик бўпти-да! Агар бу қизнинг нияти ёмонлигини билишганда, ундай қилишмасди. Кечирасизми?

Манзура ялт этиб Аброрга боқди. Йигитнинг нигоҳларида ёвузликдан, юзсизликдан асар ҳам йўқ эди. Кўзлари кулиб турар, икки юзидан самимийлик уфуриб турарди.

— Майли, нимаям дердим, — Манзура атайин шошилаётганини намойиш этиш учун бир неча маротаба дераза тарафга қараб олди. — Ўзи бугун шунақанги ифлосларминан учрашадиган куним шекилли.

— Мен… Сизни обориб қўяман мошинамда, — Аброр ёнидагиларга маъноли қараб қўйди-да, икки ҳатлаб ташқари эшикни очди. — Ботир деган анави нусха сизга қадрдон бўлганакан деб эшитувдим, ростми шу, синглим?

Айни паллада Манзура Ботир ҳақида гапириш тугул, ўйлашни ҳам истамаётганди. Шунинг учун Аброрнинг саволига бош ирғаб қовоқ уйиш билан жавоб бера қолди.

— Шунақа номардлар ҳам бор-да, хафа бўлмайсиз, — деди Аброр ташқарига чиқишгач ярқираган «Нексия»си орқа эшигини очаркан. — Мурод ака айтганича боракан.

— Сиз акамни қаердан танийсиз? — сўради Манзура машинага чиқиб ўтиришга шошилмай. — Ё…

— Бунинг тарихи узун, — деди Аброр елка қисиб. — Мен… У инсонни жуда ҳурмат қиламан.

— Тушунарли. Айтганча… Ботирни…

— Хотиржам бўлинг, мен анави иккаласига тайинладим. Эсини киритиб қўйишади. Сизни хафа қилгани учун улушини олади.

— Ўлдиришадими? — қўрқув аралаш сўради Манзура кўзлари катта-катта очилиб. — Ундай қилишмасин! Ахир…

— Қизиқмисиз? — кулди Аброр. — Одам ўлдириш осон ишмас. Шунчаки… Оч биқинига бир-икки туширишса, кўзи очилади. Кейинги сафар номардлик қилмайдиган бўлади.

Аброр уни подъездининг рўпарасигача олиб келиб қўйди. Лекин негадир ортга қайтишга шошилмаётганини пастга тушиб тамаки тутата бошлагандан кейин сезгандек бўлди. Манзуранинг ўзи ҳам шунча яхшилик қилган одамни қолдириб уйига йўл олишга истиҳола қиларди. Шу сабабли бирпас ер чизганча тек туриб қолди. Аброр эса қўлидагини бир четга ирғитди-ю, ҳайрон бўлиб Манзурага тикилди.

— Уйингиз шу ердамиди ўзи? — сўради у юқори қаватларга бир-бир қараб олиб. — Ё адашдикмикан?

— Йўқ, шу ерда, — деди Манзура янада хижолати ортиб. — Ана, учинчи қаватдаги дераза бизники. Мен… Уйга таклиф қилай десам, ўзимдан бошқа ҳеч ким йўғиди. Ҳалиги…

— Э, синглим, сиз сира хижолат бўлманг, — кулиб юборди Аброр. — Шунга кириб кетолмай ўтирганмидингиз? Мен шу ерда қоламан. Очиғи… Буни сизга айта олмайман. Киринг, кираверинг уйингизга! Менга эътибор қилманг!

Манзуранинг янада ҳайрати ортди. Охири шундай бўлдики, Аброрни шу атрофда севган қизи бор-у, ўшани пойлаётганга йўйди ва мулойимгина хайрлашиб подъезд ичкарисига йўл олди.

Аброрнинг сўнгги гапи ҳақиқатан Манзурани шубҳага солиб қўйганди.

Гапида қандайдир сирлар яширин эканига борган сари амин бўла бошлади.

Ўйлади, фикрлади, бу жумбоқнинг ечимини топишга уринди. Қўлидан келмади. Сира ақли ета қолмади.

Охири Муродга қўнғироқ қилишга мажбур бўлди.

— Аброр деган йигитни танирмидингиз, ака? — сўради Манзура қўрқиброқ. — Узун бўйли, янги «Нексия»си боракан.

Мурод унинг гапидан овоз чиқарган ҳолда кулиб қўйди-да, дарҳол жиддийлашди.

— Албатта танийман, — деди Мурод жиддийлик билан. — У йигит мен билан тўйларга юради. Қўриқчилик қилади. Жуда ажойиб йигит.

— У ҳозир домимизнинг ёнида турибди. Негадир кета қолмаяпти. Мен қўрқяпман.

— Қўрқма, бугунги бўлиб ўтган ишларни эшитдим. Ўша Саломатингам, Ботирлариям жонимга тегди. Аброрнинг ўртоқларига тайинладим. Сал попугини пасайтириб қўйишади. Ботирни шаҳардан ҳайдаб солишларини тайинладим.

— Аброр-чи? У нега кетмаяпти?

— Аброр сени қўриқлайди эҳтиёт шарт. Билиб бўлмайди, сингилжоним. Бу ерларни шаҳар деб қўйибди. Саломатинг кутилмаганда бегона эркакларни пешонангга етаклаб келишданам тоймайди. Ўқишдан ҳайдаттирворганим алам қилиб юрибди унга. Шунинг учун қўрқмасдан ўтиравер. Аброр сени қўриқласа, ҳақини олади.

— Яна менинг дастимдан ортиқча пул сарфлайсизми? Кераги йўқ қўриқлашнинг! Кетаверсин, ака!

— Қайсарлик қилма! Мен билмасам шундай йўл тутмасдим. Дам ол, дарсларинг бўлса, тайёрлан! Айтганча, бир-икки соатдан кейин ўзим ҳам бориб қоламан! Гап бор!

— Хўп, акажон, саломат бўлинг!

Манзура гаплашиб бўлгач, телефонини стол устига қўйди-да, аста балконга чиқди.

Кўриб қолмаслиги учун жуда секин деразага яқинлашиб пастга қаради. Аброрнинг машинаси ҳануз жойида турибди экан. Ўзи эса подъезд қаршисидаги ўриндиққа ўтириб олганча телефон ковлаштириш билан банд эди.

— Шўрлик йигит, — деди овоз чиқариб ўзига ўзи. — Жуда самимий йигит экан. Кўчада ўтиради-да энди! Ичкарига чақирай десам, қўрқсам! Сени деб келган, шунча яхшилик қилган одамни кўчада қўйиш ноқулай-ку, ахир! Аммо шундай қилишга мажбурман. Одамлар ҳозир оёқмас, тили билан юрадиган бўлиб кетишган. Худо кўрсатмасин, қўни-қўшнилар кўриб ҳар хил хаёлга боришса, шарманда бўламан. Майли, акам билан келишишибдими, ўзлари билади!..

Манзура ортга қайтди-да, газга чой қўйди. Аслида томоғидан қил ўтмайди. Иштаҳаси хиппа бўғилиб бўлган Ботирни Саломатникида кўргандаёқ. Лекин барибир нимадир еб олиши шартлигини билади. Мурод оч-наҳор юрганини сезиб қолса, гап эшитишдан қўрқади.

— Акамнинг шериклариям ўзига ўхшаган самимий, меҳрибон, ҳалол одамлар экан, — деди хона деворига дардли боқаркан. — Анави Аброр айниқса, топилмас йигитга ўхшаяпти. Тўғри-да, яхши одам бўлмаса, акам шерикликка олмасди. Тўйларга юрса, демак, улар ҳали кўп кўришишлари аниқ экан. Бироқ қандайдир сирлироқ одамга ўхшаяпти… Э, бошида акамданам ҳозиргидай шубҳалангандим, қўрққандим. Тескариси бўлиб чиқди-ку!..

Манзура шу кўйи ўн-ўн беш дақиқа ўтириб қолди. Чой дамлашга ҳам ҳафсаласи бўлмай, чойнакни газ устидан олиб қўйди. Кейин яна балконга чиқди-да, қайтадан пастга қаради. Манзара ўзгармаган. Машина жойида. Аброр ҳалиям ўриндиқда ўтирган кўйи телефон ковлаш билан банд эди.

 

* * *

 

Орадан икки соатча вақт ўтди. Манзура ўринга чўзилганча хаёл суриб ётганди. Кўзи илинган экан. Ташқари эшикнинг безовта тақиллашидан уйғониб кетди ва сесканиб ўрнидан турди-да, кийимларини йўл-йўлакай тўғрилаб бориб эшикни очди.

Мурод келибди. Ёнида эса Аброр кулимсираб турарди. Одатга кўра, Манзура акасининг бағрига кириб, елкасига бош қўйди-ю, дарров ўзини нари олди.

— Хўш, яхши ўтирибсанми? — сўради ичкарига киришгач, Мурод Аброрни ҳам балкон тарафга бошларкан. — Ишқилиб, у мараз қиз зиён етказиб қўймадими сенга?

— Зиён етказиб кўрсин-чи, — деди Манзура маҳзун тортиб. — Жудаям безбет экан.

— Қўявер, бойнинг арзандаси-да! Босар-тусарини билмай қолганакан. Аброрнинг ўртоқлари беради адабини!.. Хў-ўш, синглим, бизнинг вақтимиз зиқ Аброрминан. Сени бир ишдан огоҳ қип қўяй деб бирровга кирдим холос.

— Вой, овқатланиб, гаплашиб ўтирмаймизми? — юзи тундлашиб Муродга умид билан тик боқди Манзура. — Доим келасиз-да, дарров кетиб қоласиз. Айтганча, ака, Рўзихон опамни бугун туш кўрибман. Эрталабдан берисига соғиниб ўтирибман опажонимни.

— Кўнглингни тўқ қил, — Мурод акалик меҳри товландими, Манзуранинг бошини оҳиста силаб қўйгач, давом этди. — Яқинда бориб келамиз икковимиз. Ҳозир эса эслаб қол. Агар хотирангда қолган бўлса, ўқишга кираётганингда шаҳар тўйларига обораман дегандим.

— Ҳа, эсимда.

— Ўша кун келди. Эртага катта тўй бор. Жа казо-казоларнинг тўйи. Никоҳ. Сен бош ҳофиза бўлиб борасан. Хурсандбек ёрдамчи бўлади. Ялла-паллаларни қойиллатиб туради. Эшитдинг-а, тайёр бўлиб тургин эртага, ўзимиз келиб опкетамиз. Айтганча, Аброр ҳам биз билан бирга бўлади.

Шундай деб Мурод юзига фотиҳа тортди-да, даст ўрнидан турди. Улар олдинма-кетин йўлакка чиқишди.

Мурод Манзура билан яна қучиб хайрлашди. Манзуранинг вужуди яна орзиқди. Акаси борлигидан ғурурланиш туйғуси аъзойи баданини жумбушга келтириб, титрашга, ҳаяжонланишга мажбур этди.

Аслида шу туйғу анчадан бери Манзурага жуда ёқиб қолганди. Уни вужудида туйди дегунча, кўнгли яйраб, севинчдан ёруғ оламга сиғмай кета бошларди…

Мурод шоша-пиша зиналардан пастга туша бошлади. Манзура эса зина сўнгидаги тутқичга суянганча уларни маъюс кузатиб қолаётганди.

Дафъатан кейинги қаватга тушаверишда Аброрнинг бир муддат тўхтаб, ўзига тикилганини пайқаб қолди.

Йигитнинг бу қарашларини энди кўраётганди.

Аброр бир неча сонияга унга ўтли боққан бўлса-да, илғамай қолмади.

Лекин у қадар эътибор ҳам қилиб ўтирмади. Бу тикилишни шунчаки ҳаваси келганга йўйди-ю, елка қисганча ортга қайтди.

(давоми бор)

Олимжон ҲАЙИТ

 

loading...

ФИКР БИЛДИРИШ

Please enter your comment!
Please enter your name here