RAQQOSA… (18-qism)

0

 

 

* * *

 

Bunisi endi ortiqcha edi. Manzura Botirning yuzsizlarcha boshqa xonadan chiqib kelib, kerilgancha o'tirgan Salomatning qo'lidan o'pib qo'yishi alam qilib ketdi.

— Hali sen shunaqamiding? — dedi Manzura ehtiyotkorona ortga tislanib. Xayolan shunday yo'l bilan qochib qolishni mo'ljallagandi. — Iflosligingni o'qishimda ko'rgandim-ku! Kamlik qilganmidi? Iflos! Shu zaharli ilon mendan ortiq bo'ldimi? Puli ko'p ekanmi? He xudo olsin sendaqalarni!..

Manzura Botirga nafrat aralash tikilib turdi-da, tashqari eshikni ochish uchun qo'l uzatdi. Biroq qo'li havoda muallaq qoldi. Eshik zarb bilan ochildi-yu, xonaga ikki tanish basharali barzangi va yana bir notanish yigit kirdi.

— Sen mening buyruqlarimni ado etmaguncha hech qayoqqa ketmaysan! — o'tirgan yerida qichqirdi Salomat. — Mening yo'limga ko'ndalang bo'lganing uchun hozir raqs tushasan. Qip yalang'och raqs tushib, Botir akamning tizzasiga o'tirasan. U kishi mana bu pullarni…

Salomat kissasidan bir dasta qog'oz pul chiqardi-da, Botirga tutqazdi. — Mana shu pullarni jirkanch siynalaring ustidan sochadi. Bo'l tez! Abror, opkellaring bu qanjiqni buyoqqa!

Afsuski, barzangilar qimir etmadi.

Abror degani o'sha notanish yigit bo'lib chiqdi. U uzun bo'yli, sheriklari kabi sovuqqon emas, aksincha, istarali edi.

— Nega qaqqayib turibsanlar? — yanada balandroq ovozda qichqirdi Salomat. — Ammamning buzog'iga o'xshamay, opkel ro'paramga anavini!

— Biz unday qila olmaymiz, singil, — dedi Abror sheriklariga bir qarab qo'yib. — Yaxshisi, bu fikringizdan qayting! Oxiri yaxshilik bilan tugamaydi.

— Nima? — Salomat bu gaplardan so'ng dast o'rnidan turdi-da, Manzura tomon zipilladi. — Hozir o'zim oboraman buni!

Ammo Abror uning yo'liga ko'ndalang bo'ldi.

— Sizga yaxshilikcha aytdim, — dedi u Salomatga nafrat aralash boqib. — Biz-chi, sizgamas, dadajoningizga xizmat qilardik. Endi dadajoningizam tushini suvga aytsin. Bizga olti oydan beri maosh to'lamadi, bu birinchidan, manavinaqangi «ishkal» ishlaringiz ja ko'payib ketdi, biz bunga kelishmagandik, bu ikkinchidan, qarshingizdagi qizning akasi yaqin tanishim bo'ladi, u odamni juda hurmat qilaman, bu uchinchidan! Agar jahlimni chiqarsangiz, hov anavi nusxaga qo'shib sizniyam «xapa» qip qo'yishimiz mumkin. Shunday ekan, tushungan bo'lsangiz, sekin joyingizga o'tiring!..

Salomat o'ylaganlari bu qadar chappasiga ketishini xayoliga ham keltirmagandi.

Oldiniga alami kelib Abrorni, yonidagi barzangilarni tarsakilab yuborishni mo'ljalladi-yu, Abrorning so'nggi gaplari qo'rqishga majbur etdimi, boyvachchaning qizi bo'lsa-da, shu tobda ojizaligini tan ola boshladimi, ishqilib, miq etmay ortga qaytdi-da, boya Botir tirjayib chiqqan xonaga kirib ketdi va eshikni u tomondan atayin qarsillatib yopdi.

 

* * *

 

— Singlim, manavi sheriklarim xato qip qo'yishibdi, — Abror Manzuraga yuzlanib, muloyim ohangda so'z qotdi. — Anglashilmovchilik bo'pti-da! Agar bu qizning niyati yomonligini bilishganda, unday qilishmasdi. Kechirasizmi?

Manzura yalt etib Abrorga boqdi. Yigitning nigohlarida yovuzlikdan, yuzsizlikdan asar ham yo'q edi. Ko'zlari kulib turar, ikki yuzidan samimiylik ufurib turardi.

— Mayli, nimayam derdim, — Manzura atayin shoshilayotganini namoyish etish uchun bir necha marotaba deraza tarafga qarab oldi. — O'zi bugun shunaqangi ifloslarminan uchrashadigan kunim shekilli.

— Men… Sizni oborib qo'yaman moshinamda, — Abror yonidagilarga ma'noli qarab qo'ydi-da, ikki hatlab tashqari eshikni ochdi. — Botir degan anavi nusxa sizga qadrdon bo'lganakan deb eshituvdim, rostmi shu, singlim?

Ayni pallada Manzura Botir haqida gapirish tugul, o'ylashni ham istamayotgandi. Shuning uchun Abrorning savoliga bosh irg'ab qovoq uyish bilan javob bera qoldi.

— Shunaqa nomardlar ham bor-da, xafa bo'lmaysiz, — dedi Abror tashqariga chiqishgach yarqiragan «Neksiya»si orqa eshigini ocharkan. — Murod aka aytganicha borakan.

— Siz akamni qaerdan taniysiz? — so'radi Manzura mashinaga chiqib o'tirishga shoshilmay. — Yo…

— Buning tarixi uzun, — dedi Abror yelka qisib. — Men… U insonni juda hurmat qilaman.

— Tushunarli. Aytgancha… Botirni…

— Xotirjam bo'ling, men anavi ikkalasiga tayinladim. Esini kiritib qo'yishadi. Sizni xafa qilgani uchun ulushini oladi.

— O'ldirishadimi? — qo'rquv aralash so'radi Manzura ko'zlari katta-katta ochilib. — Unday qilishmasin! Axir…

— Qiziqmisiz? — kuldi Abror. — Odam o'ldirish oson ishmas. Shunchaki… Och biqiniga bir-ikki tushirishsa, ko'zi ochiladi. Keyingi safar nomardlik qilmaydigan bo'ladi.

Abror uni pod'yezdining ro'parasigacha olib kelib qo'ydi. Lekin negadir ortga qaytishga shoshilmayotganini pastga tushib tamaki tutata boshlagandan keyin sezgandek bo'ldi. Manzuraning o'zi ham shuncha yaxshilik qilgan odamni qoldirib uyiga yo'l olishga istihola qilardi. Shu sababli birpas yer chizgancha tek turib qoldi. Abror esa qo'lidagini bir chetga irg'itdi-yu, hayron bo'lib Manzuraga tikildi.

— Uyingiz shu yerdamidi o'zi? — so'radi u yuqori qavatlarga bir-bir qarab olib. — Yo adashdikmikan?

— Yo'q, shu yerda, — dedi Manzura yanada xijolati ortib. — Ana, uchinchi qavatdagi deraza bizniki. Men… Uyga taklif qilay desam, o'zimdan boshqa hech kim yo'g'idi. Haligi…

— E, singlim, siz sira xijolat bo'lmang, — kulib yubordi Abror. — Shunga kirib ketolmay o'tirganmidingiz? Men shu yerda qolaman. Ochig'i… Buni sizga ayta olmayman. Kiring, kiravering uyingizga! Menga e'tibor qilmang!

Manzuraning yanada hayrati ortdi. Oxiri shunday bo'ldiki, Abrorni shu atrofda sevgan qizi bor-u, o'shani poylayotganga yo'ydi va muloyimgina xayrlashib pod'yezd ichkarisiga yo'l oldi.

Abrorning so'nggi gapi haqiqatan Manzurani shubhaga solib qo'ygandi.

Gapida qandaydir sirlar yashirin ekaniga borgan sari amin bo'la boshladi.

O'yladi, fikrladi, bu jumboqning yechimini topishga urindi. Qo'lidan kelmadi. Sira aqli yeta qolmadi.

Oxiri Murodga qo'ng'iroq qilishga majbur bo'ldi.

— Abror degan yigitni tanirmidingiz, aka? — so'radi Manzura qo'rqibroq. — Uzun bo'yli, yangi «Neksiya»si borakan.

Murod uning gapidan ovoz chiqargan holda kulib qo'ydi-da, darhol jiddiylashdi.

— Albatta taniyman, — dedi Murod jiddiylik bilan. — U yigit men bilan to'ylarga yuradi. Qo'riqchilik qiladi. Juda ajoyib yigit.

— U hozir domimizning yonida turibdi. Negadir keta qolmayapti. Men qo'rqyapman.

— Qo'rqma, bugungi bo'lib o'tgan ishlarni eshitdim. O'sha Salomatingam, Botirlariyam jonimga tegdi. Abrorning o'rtoqlariga tayinladim. Sal popugini pasaytirib qo'yishadi. Botirni shahardan haydab solishlarini tayinladim.

— Abror-chi? U nega ketmayapti?

— Abror seni qo'riqlaydi ehtiyot shart. Bilib bo'lmaydi, singiljonim. Bu yerlarni shahar deb qo'yibdi. Salomating kutilmaganda begona erkaklarni peshonangga yetaklab kelishdanam toymaydi. O'qishdan haydattirvorganim alam qilib yuribdi unga. Shuning uchun qo'rqmasdan o'tiraver. Abror seni qo'riqlasa, haqini oladi.

— Yana mening dastimdan ortiqcha pul sarflaysizmi? Keragi yo'q qo'riqlashning! Ketaversin, aka!

— Qaysarlik qilma! Men bilmasam shunday yo'l tutmasdim. Dam ol, darslaring bo'lsa, tayyorlan! Aytgancha, bir-ikki soatdan keyin o'zim ham borib qolaman! Gap bor!

— Xo'p, akajon, salomat bo'ling!

Manzura gaplashib bo'lgach, telefonini stol ustiga qo'ydi-da, asta balkonga chiqdi.

Ko'rib qolmasligi uchun juda sekin derazaga yaqinlashib pastga qaradi. Abrorning mashinasi hanuz joyida turibdi ekan. O'zi esa pod'yezd qarshisidagi o'rindiqqa o'tirib olgancha telefon kovlashtirish bilan band edi.

— Sho'rlik yigit, — dedi ovoz chiqarib o'ziga o'zi. — Juda samimiy yigit ekan. Ko'chada o'tiradi-da endi! Ichkariga chaqiray desam, qo'rqsam! Seni deb kelgan, shuncha yaxshilik qilgan odamni ko'chada qo'yish noqulay-ku, axir! Ammo shunday qilishga majburman. Odamlar hozir oyoqmas, tili bilan yuradigan bo'lib ketishgan. Xudo ko'rsatmasin, qo'ni-qo'shnilar ko'rib har xil xayolga borishsa, sharmanda bo'laman. Mayli, akam bilan kelishishibdimi, o'zlari biladi!..

Manzura ortga qaytdi-da, gazga choy qo'ydi. Aslida tomog'idan qil o'tmaydi. Ishtahasi xippa bo'g'ilib bo'lgan Botirni Salomatnikida ko'rgandayoq. Lekin baribir nimadir yeb olishi shartligini biladi. Murod och-nahor yurganini sezib qolsa, gap eshitishdan qo'rqadi.

— Akamning sheriklariyam o'ziga o'xshagan samimiy, mehribon, halol odamlar ekan, — dedi xona devoriga dardli boqarkan. — Anavi Abror ayniqsa, topilmas yigitga o'xshayapti. To'g'ri-da, yaxshi odam bo'lmasa, akam sheriklikka olmasdi. To'ylarga yursa, demak, ular hali ko'p ko'rishishlari aniq ekan. Biroq qandaydir sirliroq odamga o'xshayapti… E, boshida akamdanam hozirgiday shubhalangandim, qo'rqqandim. Teskarisi bo'lib chiqdi-ku!..

Manzura shu ko'yi o'n-o'n besh daqiqa o'tirib qoldi. Choy damlashga ham hafsalasi bo'lmay, choynakni gaz ustidan olib qo'ydi. Keyin yana balkonga chiqdi-da, qaytadan pastga qaradi. Manzara o'zgarmagan. Mashina joyida. Abror haliyam o'rindiqda o'tirgan ko'yi telefon kovlash bilan band edi.

 

* * *

 

Oradan ikki soatcha vaqt o'tdi. Manzura o'ringa cho'zilgancha xayol surib yotgandi. Ko'zi ilingan ekan. Tashqari eshikning bezovta taqillashidan uyg'onib ketdi va seskanib o'rnidan turdi-da, kiyimlarini yo'l-yo'lakay to'g'rilab borib eshikni ochdi.

Murod kelibdi. Yonida esa Abror kulimsirab turardi. Odatga ko'ra, Manzura akasining bag'riga kirib, yelkasiga bosh qo'ydi-yu, darrov o'zini nari oldi.

— Xo'sh, yaxshi o'tiribsanmi? — so'radi ichkariga kirishgach, Murod Abrorni ham balkon tarafga boshlarkan. — Ishqilib, u maraz qiz ziyon yetkazib qo'ymadimi senga?

— Ziyon yetkazib ko'rsin-chi, — dedi Manzura mahzun tortib. — Judayam bezbet ekan.

— Qo'yaver, boyning arzandasi-da! Bosar-tusarini bilmay qolganakan. Abrorning o'rtoqlari beradi adabini!.. Xo'-o'sh, singlim, bizning vaqtimiz ziq Abrorminan. Seni bir ishdan ogoh qip qo'yay deb birrovga kirdim xolos.

— Voy, ovqatlanib, gaplashib o'tirmaymizmi? — yuzi tundlashib Murodga umid bilan tik boqdi Manzura. — Doim kelasiz-da, darrov ketib qolasiz. Aytgancha, aka, Ro'zixon opamni bugun tush ko'ribman. Ertalabdan berisiga sog'inib o'tiribman opajonimni.

— Ko'nglingni to'q qil, — Murod akalik mehri tovlandimi, Manzuraning boshini ohista silab qo'ygach, davom etdi. — Yaqinda borib kelamiz ikkovimiz. Hozir esa eslab qol. Agar xotirangda qolgan bo'lsa, o'qishga kirayotganingda shahar to'ylariga oboraman degandim.

— Ha, esimda.

— O'sha kun keldi. Ertaga katta to'y bor. Ja kazo-kazolarning to'yi. Nikoh. Sen bosh hofiza bo'lib borasan. Xursandbek yordamchi bo'ladi. Yalla-pallalarni qoyillatib turadi. Eshitding-a, tayyor bo'lib turgin ertaga, o'zimiz kelib opketamiz. Aytgancha, Abror ham biz bilan birga bo'ladi.

Shunday deb Murod yuziga fotiha tortdi-da, dast o'rnidan turdi. Ular oldinma-ketin yo'lakka chiqishdi.

Murod Manzura bilan yana quchib xayrlashdi. Manzuraning vujudi yana orziqdi. Akasi borligidan g'ururlanish tuyg'usi a'zoyi badanini jumbushga keltirib, titrashga, hayajonlanishga majbur etdi.

Aslida shu tuyg'u anchadan beri Manzuraga juda yoqib qolgandi. Uni vujudida tuydi deguncha, ko'ngli yayrab, sevinchdan yorug' olamga sig'may keta boshlardi…

Murod shosha-pisha zinalardan pastga tusha boshladi. Manzura esa zina so'ngidagi tutqichga suyangancha ularni ma'yus kuzatib qolayotgandi.

Daf'atan keyingi qavatga tushaverishda Abrorning bir muddat to'xtab, o'ziga tikilganini payqab qoldi.

Yigitning bu qarashlarini endi ko'rayotgandi.

Abror bir necha soniyaga unga o'tli boqqan bo'lsa-da, ilg'amay qolmadi.

Lekin u qadar e'tibor ham qilib o'tirmadi. Bu tikilishni shunchaki havasi kelganga yo'ydi-yu, yelka qisgancha ortga qaytdi.

(davomi bor)

Olimjon HAYIT

 

loading...