Олтмишга кирган одам, эллик тўққизга кирган собиқ севгилисига хат ёзаяпди!..

«Нодира, шу, шу ўйлаб-ўйлаб энди ёзаяпманда… Бундан роппа роса қирқ икки йил аввал бир нарсам сенда қолиб кетган экан. Шуни қайтариб берсанг».

Жавоб ҳам куттирмади. Дарров келди.

«Нима? Сиз мендан қирқ икки йил аввали нарсани сўраяпсизми?»

Соқоли кўксига тушган чол жилмайди ва яна ёзди.

«Ҳа, шуни сўраяпман. Керак бўлиб турибдида».

Яна чолнинг телефонига хабар келди.

«Шунчалик ҳам эслаб қолувчимисиз? Нима экану, мен сиздан қирқ икки йил аввал олган нарса?!»

«Ёшлигим. Ёшлигим сенда қолиб кетибди. Шуни берсанг».

Кампир жавоб бермади.

Бунинг ўрнига у сўроқлар, ундовлар ва нуқталарни жўнатди…