«Эй Аллоҳнинг Расули, мени покланг!..»
Ғомидиялик бир аёл Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келди. Бу пайтда одамлар пайғамбарнинг атрофида одатдагидек тўпланган, ҳидоят нуридан нур олардилар.
У паст овозда, пушаймонлик аралаш:
«Эй Аллоҳнинг Расули, мен зино қилдим, мени покланг!» — деди.
Набий ﷺ жим қолдилар, гўё эшитмагандай. Ундан юз ўгирдилар. Аёл яна келди ва эътирофни такрорлади. Яна жавоб бермадилар. Учинчи, тўртинчи марта келди.Ниҳоят, у қатъий талаб қилди, энди эътиборсиз қолдириб бўлмасди.
Набийﷺ ундан меҳр ва раҳм билан сўрадилар:
« Сенда жиннилик борми?»
У: «Йўқ», — деди.
« Сен муҳсан ( никоҳланган)мисан?»
У: «Ҳа», — деди.
Набий ﷺ унинг иши жиддий эканлигини, ўзига улкан гуноҳни эътироф этаётганини, у муҳсан эканлигини ва унга ҳад тошбўрон эканлигини билдилар.
Лекин у Зот дарҳол тошбўрон қилишни буюрмадилар.
Унинг ҳомиладор эканлигини кўрдилар.
Раббиси ўргатган раҳм-шафқати билан дедилар:
«Ҳомиладор аёлни тошбўрон қилмайдилар, бошқанинг гуноҳи туфайли бегуноҳ жонга зарар етказилмайди.»
Уни оиласига қайтиб, ҳомилани туғиб бўлгунча кутишни буюрдилар.
У кетди, қалби қўрқув, тавба, умид ва пушаймонлик орасида эди.
Ҳафталар ўтди, аёл болани туғди. Кейин болани кўтариб Набий ﷺ олдиларига келди ва деди:
«Эй Аллоҳнинг Расули, мен ҳомиламни туғдим.»
Улар унга:
«Қайтиб, уни сутдан ажратгунча эмиз», — дедилар.
У шундай қилди.
Ҳар сафар эмизганида, Набийﷺ нинг раҳми, сабри ва унга нисбатан босқичма-босқич муносабатини эсларди.
У болани эмизиб, у бироз ўсиб, овқат ея бошлагунча давом этди.
Бир кун у болани қўлида кўтариб, бир бўлак нонни ушлаб келди ва деди:
«Эй Аллоҳнинг Расули, мен уни сутдан ажратдим, у овқат ея бошлади.»
Шунда Набий ﷺ барча тўсиқлар йўқолганини, адолат вақти келганини, ҳақ талаб қилинган шароитлар тўлиқ бажарилганини билдилар.
Улар саҳобаларга уни келтиришни буюрдилар. Унинг авратини сақлаш учун кийимлар кийгизилди, кейин одамлар уни жазо жойига олиб боришди ва Аллоҳнинг ҳаддидан тошбўрон қилинди.
Набий ﷺ қараб турардилар — қаттиққўллик билан эмас, балки адолат ва раҳм кўзи билан.
Улар ишни тугатгач, Набий ﷺ олдига чиқдилар ва унга жаноза намозини ўқидилар.
Умар ибн Хаттоб ҳайрон бўлиб сўради:
«Эй Аллоҳнинг Расули, у зино қилган бўлса-ю, унга жаноза ўқийсизми?!»
Набий ﷺ унга жавоб бердилар, лабларида Роббисининг раҳматидан табассум пайдо бўлди:
«У шундай тавба қилдики, агар уни Мадина аҳлидан етмиш кишига бўлиб берилса, ҳаммаларига етар эди. Аллоҳ азза ва жаллага ўзини фидо қилиб берганидан ортиқроқ тавбани топдингми?»
Содиқ тавба сўзлар билан эмас, балки Аллоҳнинг амрига тўлиқ таслим бўлиш билан ўлчанади, ҳатто бу жонни талаб қилса ҳам.
Ислом шариати кечиктиришда раҳм қилади, амалга оширишда адолат қилади.
Ҳад — каффоратдир, тавба қилган одам гуноҳсиз киши кабидир.
Махлуқнинг ҳаққи йўқотилмайди — ҳатто она қорнидаги ҳомила бўлса ҳам,
Холиқнинг ҳаққини адо этиш номи билан.
﴿قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ﴾
Айт: «Эй ўзларига зиён етказган бандаларим! Аллоҳнинг раҳматидан умид узмангиз! Албатта, Аллоҳ барча гуноҳларни мағфират қилади. Албатта, У Ўзи — Мағфират қилувчи, Раҳимли Зотдир»
(Зумар —53-оят)
Ибн Ҳишом «Сираи Набавия».
