Ёқимсиз бўлса ва яна у аёл бўлса!..
Самолётда оқ танли аёлнинг ёнидаги ўриндиққа ҳабаш киши келиб ўтирди. Аёлга бу ёқмади. Жирканиб кетди. Стюардессани чакириб
– Кўриниб турибдики, сиз менинг аҳволимни, ўтирган жойимни кўрмаяпсиз. Сизлар мени қора танли билан ёнма-ён ўтказиб қўйдинглар. Ва мен бундай хорликка розимасман. Бир дақиқа ҳам бу ёввойига чидолмайман. Ҳозироқ мени бошқа ўринга ўтказашингизни талаб қиламан.
Стюардесса деди:
– Кечирасиз хоним. Узр сўрайман. Тинчланинг, илтимос. Ҳамма ўриндиқлар банд. Бир нича дақиқа кутинг, мен бўш ўрин бор-йўқлигини қараб келаман.
Бир неча дақиқадан сўнг келиб:
– Хоним, таҳмин қилганимдек эконом-класс уриндиқларининг бўши йўқ экан. Бу хабарни капитанга етказдим. Бизнес-классда ҳам бўш ўрин йўқ. Аммо, биринчи-классда биттагина бўш ўриндиқ бор экан.
Йўловчи аёл бир оғиз гап гапиришга улгурмасидан стюардесса гапини давом этди:
– Ростини айтсам, эконом-класс йўловчиларини биринчи-классга ўтказиш бизда қатъиян тақиқланган. Лекин вазият тақазоси ва капитаннинг розилиги билан шуни айтиш мумкинки, ҳақиқатда ҳам бундай ёқимсиз шахс билан ҳамроҳ бўлиш инсонга йўл давомида машаққат туғдиради, – деди-да, қора танли кишига қараб:
– Жаноб, марҳамат қилиб нарсаларингизни олсангиз, мен сизни биринчи-классдаги ўрнингизга кузатиб қўйсам, – деди.
Бошқа йўловчилар бу воқеанинг гувоҳи бўлиб ўтиришганди. Стюардессанинг фаросати, ақли, олийжаноб ва хушфеъллиги, оқ танли хонимга гўзалча дашном берганидан мамнун бўлиб қарсақ чалишди
