Сенинг овозингни эшитиш, дийдорингга тўйиш!..

Булбул навосини тинглаб уйғонмоқ — нақадар бахт,

Тонг чоғи Сирдарё оқишидан завқланиб сайр қилмоқ — нақадар бахт.

Шунчаки нафас олмоқ, кун ботишини кутиб олмоқ — нақадар бахт,

Сенинг овозингни эшитмоқ ва ўзингни кўрмоқ — нақадар  бахт!

Тонг ҳали оқармай туриб, дераза ортидаги булбулнинг сеҳрли навосидан кўзларимни очдим. Бу шунчаки товуш эмас, балки янги куннинг хушхабари эди. Бундай лаҳзада уйғонишнинг ўзи — катта бир инъом.

Ташқарига чиқдим. Оёқларим мени қадрдон Сирдарё соҳилларига етаклади. Дарё сувлари худди вақт каби шошилмасдан, лекин тўхтамасдан оқиб борарди. Тонгги салқинда сувнинг шилдирашини тинглаб сайр қилиш, қалбимдаги ғуборларни ювиб кетгандек бўлди. Шунчаки тўйиб нафас олиш, мусаффо ҳаводан баҳра олиш — инсон баъзан унутадиган, лекин энг қадрли бўлган бахт эканини ҳис қилдим.

Қуёш аста-секин уфқдан бош кўтариб, атрофни олтин рангга бўяй бошлади. Шу пайт телефонимда таниш рақам ва сенинг овозинг янгради… Ҳа, табиатнинг барча гўзаллиги мужассам бўлса-да, лекин сенинг овозингни эшитиш, дийдорингга тўйиш — дунёдаги энг олий бахт эканини англадим. Бу кун нафақат табиатнинг уйғониши, балки қалбимнинг энг гўзал байрамига айланди.

Мунира Умарова