ХОТИНИМ ИСТАМАЯПТИ, ОНА… — Тўрт ўғилни боққан волиданинг бир пиёла чойга зор бўлган сўнгги туни
«Ўғлим, совуқ қотяпман…»
Онахоннинг овози титрарди. У етмишдан ошган, бутун умрини далада, иссиқ-совуқда тўрт ўғлини одам қилишга, уларни елкасида кўтариб вояга етказишга сарфлаган эди. Бугун эса унинг кўрпа-тўшаги эскирган, хонаси эса уйнинг энг чекка, қуёш тушмайдиган ва зах бурчагига кўчирилган.
«Азиза истамаяпти, она!» — деди ўғли кўзини олиб қочиб. — «Унинг айтишича, сизнинг ҳидингиз болага ёқмаяптимиш. Меҳмонхонага чиқманг, деди. Овқатингизни шу ерда, хонангизда еб ўтираверинг…»
Бу ўша ўғил эдики, онаси уни емай едирган, киймай кийдирган эди. Бугун эса у аёлининг биргина «қавоқ уйиши»дан, биттагина ширинсуханлигидан айрилиб қолишдан қўрқиб, ўз Жаннатининг эшигини ўз қўллари билан қулфлади.
Кечки овқатдаги хиёнат
Дастурхонда энг сара таомлар, гўштнинг лаҳми, меваларнинг энг сараси. Хотини кулиб, эрига гўштнинг энг юмшоғини илинади. Ўғил эса девор ортида оч ва совуқда қолган онасини бир сония эслади, лекин… аёлининг «Шу кампир қачонгача биз билан яшайди?» деган совуқ нигоҳидан қўрқиб, тилини тишлади.
Ўша тун онахон охирги марта сув сўради. Лекин ўғил кирмади. «Хотиним уйғониб кетмасин, яна жанжал бўлади», деб ўйлади. У волидасининг эмас, аёлининг нафсини рози қилишни афзал билди.
Тонгдаги даҳшат ва «Сут ҳақи»
Эрталаб эшикни очганда, онахон аллақачон совиб қолган эди. Унинг музлаб қолган қўлларида ўғлининг болаликдаги сурати маҳкам қисилган… У охирги сониясигача ўзини хор қилган ўғлини яхши кўриб жон берган эди.
Энг аянчлиси нима биласизми? Она вафот этганида, ўша «суюкли» хотин биринчи бўлиб: «Энди мана шу хонани болаларга дарсхона қиламиз!» деб режа тузди. Онанинг ўлими эмас, бўшаган хона уни кўпроқ қувонтирган эди.
