Домланинг овози титради!..
Жалолиддин янги хонадон сотиб олди. Ҳамма қатори у ҳам эл-юртга дастурхон ёзди. Аммо унинг битта нияти бор эди: эҳсонга вилоятнинг энг таниқли ваъзхони Абдуқодир қори домла келиши шарт! У шунчалик ўтиниб сўрадики, домла ҳатто ҳайрон қолдилар: «Нега бу йигит бунчалик ёпишиб олди? Нима мақсади бор?»
Тўрдаги бўш жой ва нуроний қария
Белгиланган вақтда Абдуқодир домла ташриф буюрдилар. Тўрга, энг азиз меҳмон учун ажратилган жойга ўтирар эканлар, ёнларидаги стул бўш эканини кўрдилар. «Яна бир олим келармикан?» деган хаёлда мезбонга имо қилдилар. Зум ўтмай, домланинг ёнига бир нуроний отахонни бошлаб келишди.
Бу Жалолиддиннинг отаси эди.
«Мен учун эмас, дадам учун…»
Мезбоннинг қариндоши домланинг қулоғига секин шипшиди:
«Тақсир, Жалолиддин акам айтдиларки: ‘Агар дадам Абдуқодир домлани кўрсалар, уларнинг суҳбатида бўлсалар, мен янги уй олганимдан ҳам кўра кўпроқ хурсанд бўлардилар. Отамнинг қувончи — мен учун уйдан ҳам, дунёдан ҳам аъло!’»
Бу сўзлар остида қанчалик буюк меҳр ва фарзандлик бурчи ётганини домла ўша лаҳзада ҳис қилди. Маъруза бошланди, аммо бу галги ваъз бошқача эди…
Домланинг овози нега титради?
Маъруза якунида Абдуқодир домла кутилмаган иш қилдилар. У киши дуога қўл очар эканлар, овози титраб, кўзларига ёш келди:
— Азизлар, дунёдаги энг бой одам — отаси бор одам! Жалолиддин бугун уй олдим деб эмас, ‘Отам хурсанд бўлсин’ деб мана шу даврани ташкил қилибди. Фарзанд ‘Отам учун’ дедими, унинг қанча гуноҳлари тўкилишини тасаввур қилолмайсиз…
Ва энг ҳайратланарлиси, машҳур олим оддий бир отахонга қараб: — Қани, отажон, энди сиз дуо қилинг! Аввал ўғлингизни, кейин… мени ҳам дуо қилинг. Бундай имконият ҳар доим ҳам берилавермайди! — дедилар.
Хулоса ўрнида
Бугун кўпчилигимиз уй-жой, машина ёки мартаба билан мақтанамиз. Аммо асл «бойлик» — ота-онанинг кўзидаги қувонч эканини унутиб қўямиз. Жалолиддин бизга энг катта дарсни берди: Энг зўр инвестиция — отанинг дуоси!
Сиз охирги марта қачон отангизнинг биргина орзусини деб «тихирлик» қилдингиз?
Умидахоним
