Инсон, аста-секин ўзини ўзи ўлдираяпди!!!
Бугун инсон илк бор ўз қўли билан яратган ақл олдида тўхтаб қолди. Сунъий интеллект тезроқ ўйлайди, камроқ хато қилади, чарчамайди, унутмайди. Ва энг қўрқинчлиси — у инсонга ўхшашни эмас, инсонни ортда қолдиришни бошлади.
Аввал машина фақат ҳисоб-китоб қиларди. Бугун эса у ёзади, чизади, қарор қабул қилади, маслаҳат беради. Инсон эса аста-секин ўйлашдан тўхтаяпти. Қидириш ўрнига сўрайди. Ёдлаш ўрнига сақлайди. Ҳал қилиш ўрнига топширади. Ақл ишлатиш қулайликка алмашяпти.
Сунъий интеллект хато қилса — у тузатилади. Инсон хато қилса — у синaди. Чунки инсон ҳис қилади. Қўрқади. Иккиланади. Ана шу ҳиссиётлар эса уни заиф ҳам, буюк ҳам қилади. Лекин рақамли ақлда қўрқув йўқ. Унда виждон йўқ. Унда “нега?” деган савол йўқ, фақат “қандай?” бор.
Инсон эса аста-секин ўз вазифаларини топшираяпти. Бугун у қарор қабул қилишни сунъий интеллектга ишонади. Эртага эҳтимол, масъулиятни ҳам. Ана шу жойда мағлубият бошланади. Чунки ақлдан воз кечган инсон эркинлигидан ҳам воз кечган бўлади.
Сунъий интеллект инсонни енгяпти, деб айтиш осон. Аслида эса инсон ўзини енгдиряпти. У қулайликни танлаяпти. Масъулиятдан қочаяпти. Ўйлаш оғир, тайёр жавоб осон. Лекин осонлик доим тараққиёт эмас.
Инсонни машинадан ажратиб турадиган ягона куч — маъно. Орзу. Ишонч. Ички овоз. Агар инсон шу овозни ўчирса, у сунъий интеллектдан ютқазади. Йўқ, тезликда эмас. Ақлда ҳам эмас. Балки инсонлигини йўқотиб.
Савол шу:
Биз сунъий интеллектни бошқараяпмизми — ёки у бизни?
Жавоб эса ҳали ҳам инсон қўлида.
