… боғни Роббимга қарз қилиб бердим!..
Мадинада камбағал бир йигит Расулуллоҳ ﷺҳузурларига келиб шикоят қилди:
«Ё Расулуллоҳ, қўшнимнинг бир хурмо дарахти бор, у менинг боғимнинг ўртасидан ўтиб турибди. Мен боғим атрофига девор қурмоқчи эдим, лекин бу дарахт йўлни тўсиб турибди. Ундан илтимос қилдим, берсин ёки сотсин дедим, лекин у рад этди».
Расулуллоҳ ﷺ ўша қўшнисига мурожаат қилиб:
«У дарахтни унга бер, сенга жаннатда бир хурмо дарахти бўлади», дедилар.
Лекин дарахт эгаси рад этди – у жаннатдаги дарахтни ҳам истамади.
Шу пайтда саҳобалар орасида ўтирган Абу Дахдоҳ رضي الله عنه ўрнидан турди. У Мадинадаги энг гўзал ва серҳосил боғлардан бирининг эгаси эди.
Боғида 600 га яқин хурмо дарахти бор эди, у ерда қудуқ, уй соя-салқин ва оиласи яшарди. Бу боғ жуда қимматли ва машҳур эди.
Абу Дахдоҳ Набий ﷺга:
«Ё Расулуллоҳ, агар мен ўша дарахтни сотиб олиб, уни шу йигитга берсам, менга жаннатда дарахт бўладими?» деб сўради.
Расулуллоҳ: «Ҳа», дедилар.
Абу Дахдоҳ дарҳол дарахт эгасига борди ва:
«Менга ўша дарахтингни сот, мен сенга бутун боғимни (600 хурмо дарахти, уй, қудуқ ва ҳаммасини) бераман», деди.
Дарахт эгаси бу таклифни қабул қилди – чунки бу жуда фойдали савдо эди.
Сўнг Абу Дахдоҳ Набий ﷺ ҳузурларига қайтиб:
«Ё Расулуллоҳ, мен ўша дарахтни сотиб олдим ва уни шу йигитга бердим», деди.
Расулуллоҳ ﷺ хурсанд бўлиб, бир неча марта такрорлаб:
«Абу Дахдоҳ учун жаннатда қанчадан-қанча сермева, пастга тушиб турган хурмо шохлари бор-а!» дедилар.
Кейин Абу Дахдоҳ боғига борди, лекин ичкарига кирмади – чунки у боғни Аллоҳга қарз қилиб берган эди. Дарвоза олдида туриб хотинига бақирди:
«Эй Умм Дахдоҳ! Болаларинг билан чиқинг, мен бу боғни Роббимга қарз қилиб бердим».
Хотини жавоб берди:
«Савдо ютди, эй Абу ад-Дахдоҳ! Савдо ютди!»
У хотини болаларини йиғиб, ҳеч қандай ғам-ғусса ва иккиланишсиз боғдан чиқиб кетди.
