Ўгай она болани балконда музлатиб ўлдирди!..
🖤 ОНА ВАФОТИ: ИЛК ЖУДОЛИК
Аёл ҳаёт ва мамот жангига — туғруқхонага кириб кетди. Фарзандини дунёга келтирди-ю, ўзи охират сафарига равона бўлди. Она бағрининг иссиғини туймаган гўдак совуқ дунёда япа-ёлғиз қолди. Ота эса айрилиққа дош беролмай, гўдакни холасига топширди-ю, орадан ҳеч қанча ўтмай ўзгага уйланди…
🐍 ЎГАЙЛИКНИНГ ЗАҲАРЛИ НАФАСИ
Йиллар ўтди. Ота холасининг бағрида улғайган, онасининг дийдорини соғинган ўғлини уйига қайтарди. Аммо уйда уни «она» эмас, бағри тош ўгай аёл кутарди. Аёл ўз фарзандларини ардоқлар, етим болани эса «ортиқча юқ» деб биларди. Унга алоҳида идишда, дастурхон чеккасида, ҳақорат ва турткилар остида овқат бериларди.
🍽 СЎНГГИ ТАОМ: БАЛКОНДАГИ СУКУНАТ
Бир куни уйга меҳмонлар келди. Дастурхон ноз-неъматга тўла. Гўдакнинг ҳам кўзи ўйнади, ширинликларга қўл чўзди. Шу пайт ўгай онанинг шафқатсиз қўллари боланинг нозик кафтига қаттиқ зарба берди. — Мени шарманда қилма, ифлос! — дея пичирлади аёл нафрат билан. — Ма, мана шуни е-да, балконга чиқиб ўтир. Меҳмонлар кетгунча овозинг чиқмасин!
Ташқарида қаҳратон совуқ… Болакай қўлида озгина гуруч солинган совуқ ликопча билан қоронғу балконга чиқарилди. У ичкарига киришга қўрқарди. Чунки ичкарида «она»сининг қаҳри совуқдан ҳам баттарроқ эди. У ғужанак бўлиб ўтирди, кутди ва ниҳоят ухлаб қолди…
🌙 ТУШДАГИ ОГОҲЛАНТИРИШ
Кеч кириб, ота ишдан қайтди. Хотин меҳмонларни кузатиб, ўз болаларини иссиқ ўринларга ётқизиб, балконга қамалган етимни эса унутиб юборган эди. Ота ухлади. Тушига раҳматли аёли кирди: — Ўғлингиздан хабар олинг… У совуққотди… — деди у изтироб билан. Ота уйғониб хотинидан сўради. Хотини эса заҳрини сочди: — Воҳима қилманг, ухлаяпти у эркатойингиз!
Иккинчи бор туш кўрди, учинчи бор кўрди. Охирги сафар марҳума онанинг овозида нажотсизлик ва сокинлик бор эди: — Бўлди… Энди керак эмас. Ўғлим менинг ёнимга келди…
🕯 МУЗЛАГАН ГЎДАК
Ота даҳшат ичида сапчиб турди. Ўғлининг хонасига югурди — ўрни совуқ. Уйни қидириб, балкон эшигини очди…
Остонада мурғаккина гавда, тиззаларини қучоқлаганча, бошини эгиб ғужанак бўлиб ётарди. У исинишга ҳаракат қилган, кичкина бармоқчалари билан ўзини қучоқлаб олганди. Аммо ажал совуғи унинг қалбини аллақачон тўхтатган эди. Ёнида эса яримта ейилган совуқ гуруч солинган ликопча турарди…
У энди туртки емайдиган, оч қолмайдиган, совуқдан титрамайдиган оламга — онасининг бағрига кетганди.
🔥 ХУЛОСА ВА МУШОҲАДА
Бу воқеа фақат ўгай онанинг ваҳшийлиги эмас, балки отанинг бепарволиги ҳақида ҳамдир.
«Фақатгина одамларга зулм қиладиган ва ер юзида ноҳақ тажовузкорлик қиладиганларни (айблашга) йўл бордир. Ана ўшаларга аламли азоб бордир». (Шуро сураси, 42-оят).
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтганлар: «Ким одамларга раҳм қилмаса, Аллоҳ унга раҳм қилмайди».
Эй Ота! Сизга омонат берилган жонни ўзганинг нафратига ташлаб қўйманг. Эй Аёл! Бировнинг етимига берган ҳар бир зарбанг, қиёматда бошингга гурзи бўлиб тушишини унутма!
