Ер юзидаги энг бахтсиз кимса!..

Ер юзида яшаган энг бахтсиз инсон ким, биласизми? У — Сарвари коинот Муҳаммад Мустафо соллаллоҳу алайҳи васалламнинг муборак қўллари билан ҳалок бўлган ягона кимсадир. Бу одам ким эди ва нега айнан у бундай аянчли қисматга маҳкум бўлди?

Чеки йўқ куч соҳиби

Аллоҳ таоло Ўз Пайғамбарига ﷺ ҳеч бир инсонга бермаган куч-қудрат ва жасоратни ато этган эди. У зотда нафақат маънавий, балки жисмоний қувват ҳам мужассам эди. Бу куч Хандақ жангида саҳобалар ожиз қолган улкан тошни бир зарба билан талқон қилганларида, Макканинг энг машҳур полвони Руконани курашда ер тишлатганларида яққол намоён бўлган.

Бироқ, шунча қудратга эга бўлишларига қарамай, Расулуллоҳ ﷺ умрлари давомида ҳеч кимга қўл кўтармаганлар ва жанг майдонида ҳам бирор кимсани ўз қўллари билан ўлдирмаганлар. Фақат бир киши бундан мустасно бўлди. У — Макка мушрикларининг етакчиларидан бири, малъун Убай ибн Халаф эди.

Кибр ва суяк воқеаси

Бир куни Убай ибн Халаф Макканинг бошқа нодон бошлиқлари даврасида туриб: «Муҳаммад Аллоҳ ўликларни тирилтиради деб даъво қиляпти. Мен унга чириган суяк олиб бориб, уни мот қиламан», — деди. У чириб, уваланиб кетган суякни олиб, Пайғамбаримиз ﷺ ҳузурларига келди ва деди: — Эй Муҳаммад! Шу чириб, тупроққа айланган суякларни Аллоҳ қайта тирилтиради, деб ўйлайсанми?

Шундай деб суякни қўли билан майдалаб, шамолга учирди ва масхараомуз оҳангда: «Буни ким тирилтиради?» — деб сўради. Расулуллоҳ ﷺ хотиржамлик билан жавоб бердилар: — Ҳа, Аллоҳ уни тирилтиради, сўнг сени ўлдиради, кейин қайта тирилтириб, жаҳаннамга киритади!

Шу воқеа сабаб Ясин сурасининг 78-79-оятлари нозил бўлди:

«У бизга мисол келтирди ва ўз яратилишини унутди. “Ким чириган суякларни тирилтиради?” — деди. Айт: “Уларни илк бор яратган Зот тирилтиради…”»

Бой берилган гаров

Убай ибн Халаф доим мўминларга заҳрини сочарди. Рум ва Форс урушлари пайтида у мушриклар томонида туриб, мўминларнинг устидан кулди. Ҳазрат Абу Бакр Сиддиқ (р.а.) билан румликларнинг ғалабаси борасида юзта туяга гаров боғлади (ўша пайтда қимор ҳали ҳаром қилинмаган эди). Орадан йиллар ўтиб, Қуръон хабар берганидек, румликлар ғолиб келди. Абу Бакр (р.а.) гаровни ютиб, туяларни Убайнинг ворисларидан олди ва Расулуллоҳ ﷺ нинг буйруқлари билан уларни садақа қилди.

Юздаги лаънат изи

Убайнинг яқин дўсти Уқба ибн Абу Муайт бир куни Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳузурларида ўтириб, гапларини тинглади. Бундан ғазабланган Убай дўстига шарт қўйди: «Агар унинг юзига тупурмасанг, сен билан дўстлигим ҳаром!» Уқба Пайғамбаримиз ﷺ нинг ҳузурларига бориб, у зотнинг муборак юзларига тупурмоқчи бўлганида, тупуги ўзининг юзига қайтиб тушди ва юзини куйдириб юборди. Бу чандиқ унга абадий лаънат тамғаси бўлиб қолди.

«Мен сени ўлдираман!»

Убай ибн Халафнинг бир оти бор эди. У ҳар куни отига ем бераркан: «Муҳаммадни мана шу отнинг устида туриб ўлдираман», деб мақтанарди. Бу гап Расулуллоҳ ﷺ га етганида, у зот фақат бир жумла айтдилар: — «Йўқ, иншааллоҳ, мен уни ўлдираман!»

Убай бу гапни эшитгач, ич-ичидан даҳшатга тушди. Чунки у мусулмон бўлмаса-да, Муҳаммад ﷺ нинг ҳеч қачон ёлғон гапирмаслигини яхши биларди.

Уҳуд жанги ва аянчли якун

Уҳуд жангида Убай ибн Халаф совутини кийиб, Пайғамбаримизни ﷺ қидира бошлади. У: «Агар Муҳаммад нажот топса, менга нажот йўқ бўлсин!» деб бақирарди. Саҳобалар уни даф қилишмоқчи бўлганида, Расулуллоҳ ﷺ: «Уни қўйиб юборинглар, яқинроқ келсин», дедилар.

Убай яқин келганида, Пайғамбаримиз ﷺ битта найзани олиб, унинг совути орасидаги кичик очиқ жойига — бўйин қисмига енгилгина урдилар. Найза уни қаттиқ жароҳатламади, атиги бироз тирналди, холос. Лекин Убай отидан йиқилиб, ҳўкиздек бақира бошлади. Мушриклар келиб: «Сенга ҳеч нарса қилмабди-ку, нега бунчалик бақирасан?» — дейишса, у даҳшат ичида жавоб берди: — «Сизлар билмайсизлар! У менга: «Сени ўлдираман», деган эди. Аллоҳга қасамки, агар у менга шунчаки тупуриб қўйганида ҳам, мен ўлар эдим!»

Убай Маккага етиб бора олмай, йўлда ана шу кичик тирналиш азобидан ваҳима ичида жон таслим қилди. Унинг ҳақида Фурқон сурасининг 27-29-оятлари нозил бўлди: