Шаҳар аҳли ўз ҳокимининг устидан шикоят қилди!..
Бу воқеа Халифа Умар даврида содир бўлган. Хумс шаҳри зодагонлари Халифага энг камбағал одамлар рўйхатини юборишди. Рўйхатнинг энг тепасида турган исмни кўрган Халифанинг қони муздай қотиб қолди. Бу исм — шаҳарнинг энг юқори мартабали амалдори, Қози Саъд бин Амир эди!
«Қозингиз шунчалик қашшоқми?!» — ҳайрат билан сўради Умар. Жавоб эса даҳшатли эди: «Унинг уйида ейишга нони йўқ, қўлига тушган бор-будини фақирларга тарқатади. Ҳатто пора бўлиб қолмасин деб, битта олма ҳам олмайди!»
Бироқ, халқ қозининг устидан 3 та ақл бовар қилмас айблов билан шикоят қилди:
-
🔴 Ишга кеч чиқади: Халқ навбатда кутса-да, у фақат чошгоҳда пайдо бўлади!
-
🔴 Кечаси ғойиб бўлади: Қош қорайди дегунча уйига кириб кетади ва ҳеч кимни қабул қилмайди!
-
🔴 Ҳафтада бир кун «йўқолиб» қолади: Эшигини ичидан қулфлаб, дунёдан узилиб олади!
Халифа Умар бу «камчиликлар» ортидаги сирни билиш учун Қозини ҳузурига чақиртирди. Саъд бин Амирнинг берган жавоблари эса тош юракларни ҳам эритиб юборди:
📢 «МЕНИНГ ГУНОҲИМ ШУКИ…»
«Эй Халифа, биринчи айбим — аёлим оғир хаста. Уйда хизматчимиз йўқ, барча ишларни ўзим қиламан. Овқат пишириб, аёлимни парваришлаб, кейин ишга чиқаман…»
«Иккинчи айбим — кундузи халқнинг хизматидаман, аммо тунни Аллоҳга бағишлаганман. Тўшакка ётишдан олдин кўз ёши тўкиб, бугун бирор мазлумнинг ҳаққига кирмадимми, деб ҳисоб-китоб қиламан…»
«Учинчи айбим эса… Менинг эгнимдаги мана шу эски кийимимдан бошқа либосим йўқ! Ҳафтада бир кун уни юваман ва у қуригунча уйдан чиқишга ҳеч вақоим қолмайди. Шу боис ўша куни эшикни қулфлаб ўтираман…»
Бу сўзларни эшитган Халифа Умарнинг кўзларидан ёш қуйилди. Улуғ Саҳобанинг тақвоси ва фидойилиги қаршисида бутун давлат лол қолди!
⚠️ Хулоса сиздан: Бугунги кунда ўз халқи учун мана шундай ёниб яшайдиган амалдорлар борми? Бу воқеани албатта яқинларингизга улашинг, зеро бу ҳақиқий ибратдир!
