Аёлимнинг ҳам кўзлари ёшга тўлди

Аёлимнинг ҳам кўзлари ёшга тўлди

                                                  Бўлган воқеа
Тўрт йил аввал. Тошкент. Бир фирмада ишлайман, аммо топаётганим кундалик рўзғордан ортмайди. Келажак ҳақидаги ўйлар эканман, охири мени бир қарорга келишга мажбур қилди:Чет элда ишлаб келиш керак
Кечқурун аёлим билан Россияга бориб ишлаш ҳақида маслаҳатлашиб ўтиргандик.
— Сиз билан бирга мен ҳам бораман, — деди аёлим қайғуриб. — Бир кишининг топгани нима ҳам бўларди?
Шу пайт гапимизни 11 ёшга ҳам тўлмаган ўғлим эшитиб қолди. Унинг нигоҳида тўсатдан пайдо бўлган хавотир юрагимни тирнаб ўтди.
— Дада, Россияга кетасизларми? — сўради у овози титраб.
— Ҳа, болам, бориб ишлаб келмасак бўлмаяпти, — дедим кўзларига тик боқиб.
— Биз-чи? Биз нима қиламиз? — у «биз» деганда тўрт ёшли синглисини ҳам назарда тутаётган эди.
— Энди ўғлим катта бўлиб қолдинг. Икковингиз шу ерда қоласизлар. Эрталаб синглингни боғчага олиб борасан, кейин мактабингга ўтасан. Кечқурун уни яна боғчадан олиб қайтасан, — дедим вазиятнинг жиддийлигини тушунтиришга ҳаракат қилиб.
— Овқат-чи? Ким бизга овқат қилиб беради? — Ўғлим йиғидан ўзини аранг тутиб турарди.
— Қўшнига айтамиз, кунига бир маҳал иссиқ овқат қилиб беради. Қолган егуликларни музлатгичга олиб қўяясан, иситиб еяверасизлар.
Аёлим гапга қўшилмоқчи бўлди, лекин мен «жим» ишорасини қилдим. Ўғлим бир муддат бизга тикилиб турди-да, индамай нариги хонага чиқиб кетди. Кўп ўтмай, у ердан боланинг аччиқ йиғиси эшитила бошлади. Онасининг юраги чидамай, уни юпатишга чоғланди. Мен яна тўхтатдим. Аёлимнинг ҳам кўзлари ёшга тўлди.
Бироздан сўнг ўғлим хонага қайтиб кирди. Кўзлари йиғидан шишиб кетган бўлса-да, ўзини вазмин ва хотиржам тутишга ҳаракат қиларди.
— Мен розиман, — деди у кутилмаганда.
— Нимага розисан? — сўрадим ичимдан нимадир узилиб.
— Россияга бораверинглар. Синглимга ўзим қарайман. Фақат битта шартим бор: ҳар куни кечқурун бизга телефон қилиб турасизлар, — деди у қатъият билан.
Аёлим иккимиз ўзимизни зўрға тутиб турардик. Ўғлимни маҳкам бағримга босдим:
— Раҳмат, ўғлим…
Ўша куни бир ҳақиқатни англадим: ўғил болалар баъзан бир кунда, керак бўлса, бир соатда ҳақиқий эркакка айланар экан. Масъулият ҳисси болаликнинг беғубор оламини катталарнинг матонат майдонига айлантириб юборган эди.
Пост ёққан бўлса дўстларингизга улашинг. Телеграмм каналимизга обуна бўлинг. Ҳавола шарҳларда.
Шавкат Ўймовутли
Дўстларингизга ҳам юборинг: