Ниқобланган ёлғонлар!..

Собиқ эр-хотин электричкада тасодифан учрашиб қолишди. Аёл аллақачон ўтирган эди, у эса кейин кирди. Қочиб кетишмади — бола эмас, ҳаёт кўрган одамлар. Ажрашувлари ҳам тинч ўтган.

Бир-бирларига қарашди. Таниш чеҳралар, бегона тақдирлар.

Аёл ҳали ҳам дид билан кийинар, ўзини тик тутарди. Эркак эса сочларини вақт олиб кетганини, кўзларида чарчоқ кўпайганини яшира олмасди.

— Қалай яшаяпсан? — деди у.

— Яхши.

— Ёлғизми?

— Йўқ. Прокурорга турмушга чиққанман. Жиддий одам. Иши кўп. Мен уй бекасиман.

— Сиз-чи? — деб сўради аёл.

— Уйланганман. Дўкон очганман.

Сукут.

— Онангиз яхшими? — деди аёл.

— Онам вафот этган. Икки йил бўлди.

Иккаласи ҳам хўрсинди.

— Афсусландингми? — сўради у.

— Йўқ… фақат бошида қийин бўлган.

— Мен эса жуда азобландим, — деди эркак. — Ҳозир яхши оилам бор. Фақат… болалар йўқ.

Электричка тўхтади. Тушишди. Бир-бирига бош ирғаб, турли томонга кетишди.

Эркак уйига қайтди. Аслида у ёлғиз эди. Ажрашувдан кейин ичган, қарзга ботган, онасини йўқотган, уйини сотган. Ҳозир кичик хонада яшайди. Юраги эса ҳали ҳам ёпиқ.

 «Нега ёлғон гапирдим?» — деб ўйлади у…

Аёл ҳам уйига қайтди. Уни “Прокурор” лақабли мушуги кутиб олди.

— Нега ростни айтмадим? — деб ўйлади у  ҳам.

Озиқ-овқат дўкони, прокурор эр, бахтли ҳаёт… Ниқобланган ёлғонлар.

Аслида эса, иккаласи ҳам ёлғиз.

Фақат аёлда мушук бор.
Эркакда эса — ҳеч ким.

Ўртада эса девор бор.
Ўтмиш хатолари қурган,
орқага қайтишга йўл қўймайдиган девор…