Мен унинг кўзларида умидсизликни кўрдим…»Шовқин орасида у эди, лекин унинг кўзлари ҳеч нарса демайди. Бир сўз, бир қараш – ҳаммани ўзгартира олади. Тўлиқ ҳикоя сайтда.
Кучли шамол ва тинимсиз ёмғир остидаги кўчада юрар эдим. Барча қўшнилар ва нотанишлар бирдек ҳайратда. Унинг кўзлари, менга қараганда, бир умидсизликни очиқлаб турди.
Бу қараш менинг юрагимга қаттиқ урди – оғир ва чиройли бир вақтдек эди. Икки йил олдинги хотиралар қайта-яна менинг оёқларимдан юрагига тушиб кетди. У билан бирга ўтган кунлар, суҳбатлар, ҳамма кулгилар ва ғамлар — шу бир қарашда, шу бир дақиқада яшаб кетди.
Мен қадамларимни секинлатдим. У эса менга қараб, хаёлида бир нарсани айтмоқчи бўлгандай сакраб турди, лекин сўз чиқмади. Фақат кўзлар – шу икки кўз менинг юрагимни ўт қилди.
Менинг қалбимда бир оғирлик пайдо бўлди: бу қарашда нафақат умидсизлик, балки ҳаётнинг ҳақиқати ҳам ётди. Мени қўллаб-қувватлайдиган, қўрқинч ва оғирликка сабр қила оладиган бир инсон йўқ эди. Юрагим шундай сингдирилди, шу сингдиришда мен ҳаётни яна бир марта тушундим.
Бу кеча менга шунга ёрдам берди: одамларнинг кўзларидаги хаётийлик ва умидсизликни англай олиш – ҳақиқий бахтдир. Ҳар бир қараш ортида тарих, ҳаёт ва муҳаббат ётиши мумкин.
