Оммавий «кўрлик»ни енгиш!..

Баъзан бутун бир жамият ёки катта бир гуруҳ адашганда, ҳақиқатни кичик бир боланинг сокин нигоҳидан топиш мумкин. Қуйидаги воқеа шунчаки мактабдаги дарс эмас, балки инсониятнинг ўзлиги ва Яратган билан бўлган муносабатига қўйилган энг катта кўзгудир.

«Худо йўқ!» — Кўр-кўрона эргашишнинг фожиаси

Синфхонада ўқитувчи ўз мафкурасини болалар онгига сингдирмоқчи: «Ҳаммамиз осмонга қараб ‘Худо йўқ!’ деб бақирамиз, бир, икки, уч…»

Ва мана, оммавий психология ишга тушади. Ҳамма бақирмоқда. Нега? Чунки шундай дейилди. Чунки ҳамма шундай қиляпти. Бу — шахсий фикрдан маҳрум бўлган, оломонга айланган жамиятнинг кўриниши. Аммо оломон ичида доим битта бўлса ҳам ШAХС топилади.

Совуққонлик ва Даҳолик: Боланинг жавоби

Ҳамма бақираётган бир пайтда, бир гўдак жим турибди. Ўқитувчининг заҳарли саволига берилган жавоб эса нафақат ўқитувчини, балки бутун бошли атеистик дунёқарашни нокаут ҳолатига туширади:

«Агар у ерда ҳеч ким бўлмаса, бўшлиққа бақиришдан нима фойда? Агар у ерда кимдир бўлса, нега У билан орани бузишим керак?»