«Эээ, онангни…»

Биргина «эээ, онангни…» деган сўз ва тепага кўтарилган мушт. Ҳозир… ҳозир зарба тушади, аёлнинг кўзи кўкаради, тишлари тўкилади… Аммо йўқ! Зарба бориб қимматбаҳо телефонга тушади. Телефон парча-парча. Атрофда сукунат. Аёл эса ортидан «Сардор, Сардор!» деб югуриб кетади…

Бу манзарани кузатган одам ичида бир ҳис билан қолади: даҳшатми ёки енгиллик? Аёлини урмагани учун «яхши» йигитми, ёки ичида ваҳший ҳайвонни яшириб юрган «мина»ми?

🌋 Вулқон олдидаги сукунат

Кўпчилик оилаларда эркак киши аёлини урмаслик учун ўз жаҳлини нарсаларга йўналтиради. Машина ойнасини синдиради, деворга мушт уриб қўлини қонатади, уйдаги қимматбаҳо буюмларни отиб юборади. Бу ҳолатни баъзилар «романтика» дейиши мумкин: «У мени шунчалик севадики, ҳатто уриб қўйишдан қўрқиб, аламни нарсалардан олади».

Йўқ, адашасиз! Бу севги эмас, бу — нафснинг жиловланмаганлиги. Бу — исталган вақтда портлашга тайёр бўлган вулқон. Агар эркак ўз ғазабини бошқара олмасдан, телефонни ерга ураётган бўлса, демак, унинг миясидаги «чегара» аллақачон бузилган. Бугун телефон синди, эртага… эртага нима бўлишини ҳеч ким кафолатлай олмайди.

🎭 Асфальтдаги «Камола»: Азартдаги руҳий инқироз

Эсланг, ўша йигитни! 35-40 ёшларда, асфальтни чангаллаб, осмонга қараб «Камолааа!» деб бақираётган ўша инсонни… Бу манзара кино эмас, бу ҳаёт. Бу эркакнинг ичида нимадир синган, руҳияти ўзини бошқара олмай қолган. Бу — хотини билан урушгандан кейинги «афтершок» — зилзиладан кейинги вайронагарчилик.

У эркак ўша дамда ўзини эмас, балки оиласини, муҳаббатини, иззатини ва ақлини «синдираётган» эди.

🩸 Бу «яхшилик» эмас, бу — қўрқитиш!

Аёлини урмаслик — бу эркакнинг энг асосий вазифаси, бу унинг «фазилати» эмас, бу унинг мажбурияти. Агар эркак аёлининг кўзини кўкартириш ўрнига, унинг кўз ўнгида ашёларни парчалаб ташлаётган бўлса, у аёлига севги эмас, қўрқув сингдирмоқда.

• «Синдириш» — бу ишора: «Мен сени урмаяпман, лекин мен шунақа даҳшатлиманки, хоҳласам, сени ҳам шу телефон каби парчалаб ташлашим мумкин».

Бу — яширин зўравонлик. Бу — аёлнинг руҳиятини «темир оёқлар» билан эзишдир. Аёл эса қўрққанидан, ваҳимада, «Сардор, Сардор!» деб ортидан югуриб кетади. Бу севги эмас, бу — Стокгольм синдроми.

📢 Хулоса ўрнида:

Биз шундай жамиятда яшаяпмизки, эркакнинг телефон синдирганини «одамийлик» деб қабул қиляпмиз. Эркакнинг муштини деворга уришини «севгининг аломати» деб ўйлаяпмиз. Аслида эса, бу — руҳий хасталик.

Ҳақиқий эркак — жаҳл чиққанда телефонни синдирадиган эмас, балки энг оғир вазиятда ҳам муштини бўшата оладиган, тилини тия оладиган ва ўз аёлига «сен менинг уйимсан» дея оладиган шахсдир.

Телефонлар — синса, ўрнига келади. Лекин эркакнинг жаҳлидан синган ишонч, вайрон бўлган оила ва қўрқувга тўлган болалик ҳеч қачон қайтмайди!