Ҳамма банд, лекин ҳеч ким тирик эмас!

Бугунги кун қонсиз урушга ўхшайди. Ҳеч ким ўқ отмаяпти, лекин ҳамма яраланган. Ҳеч ким бақирмаяпти, лекин ичида қичқиряпти. Инсонлар тирик, аммо уйғоқ эмас.

Бугун одамлар вақтга эмас, экранга қараб яшаяпти. Қўлда телефон, бошда шовқин, қалбда бўшлиқ. Ҳар ким билгандек гапиради, лекин ҳеч ким тушунгандек эшитмайди. Ҳақиқат алгоритмга сиғмай қолди. Ёлғон эса трендга айланди.

Бугунги кунда виждон ортиқча юк. Рост сўз хавфли. Сукунат эса қутқарувдек. Одамлар ўз фикрини эмас, хавфсиз фикрни танлаяпти. Қўрқув одатга айланди. Ва одат — энг хавфли қамоқ.

Бугун болалар эрта қария бўлаяпти. Улар ҳали орзу қилишни ўрганмай туриб, чарчашни ўрганишди. Катталар эса болаликни унутди, аммо бахтни ҳам унутди. Ҳамма банд, лекин ҳеч ким тирик эмас.

Бугун илм бор, аммо ҳикмат йўқ. Ахборот кўп, лекин маъно кам. Инсон барча жойда бор, фақат ўз ичида йўқ. Қалб эса ҳеч қачон бунчалик овозсиз қолмаган эди.

Бугунги кун даҳшатли, чунки у оддий. У қон билан эмас, сукут билан ўлдиряпти. У портлаш билан эмас, секинлик билан вайрон қилаяпти. Ва энг қўрқинчлиси — биз бунга кўникиб боряпмиз.

Бугунги кун — ойна. Унга қараш қўрқинчли. Лекин қарамаслик — ҳалокат.