Агар туғилажак фарзандимиз қиз бўлса, сен билан менинг орам очиқ!..

 Бир кишининг тўққизта қизи бор эди. Хотини ўнинчисига ҳомиладор бўлганида уни туғруғхонага олиб борди. Йўлда эр хотинига: «Агар туғилажак фарзандимиз қиз бўлса, сен билан менинг орам очиқ, яъни ажрашамиз», деб айтди. Бу даҳшатли шарт остида туғруқхона остонасига келган онанинг қалбидаги қўрқувни тасаввур қилинг! Бироздан сўнг туғруқхонадан телефон қилиб, хотинингиз ўғил бола туғди, дея хабар беришди. Эр туғруқхонага яшин тезлигида етиб борди ва ўғил фарзандини кўриш истагида эканини айтди. У ниҳоят йиллар давомида кутган «меросхўри»ни кўргач, суюниш ўрнига юзи қорайиб, ғазабини ичига ютди. Чунки туғилган бола ногирон ва юзи таниб бўлмас дарадажада буришган эди. Унинг нафси соғлом ўғилни хоҳлаганди, аммо қаршисида ожиз бир банда турарди. Дўхтир туғилган бола билан табриклаш учун отасининг олдига келганида, отаси: «Мен ўғил бола туғилишини хоҳлардим у, аммо бу каби ногиронни хоҳламаган эдим», деди. Шунда дўхтирнинг берган саволи отанинг юзига тушган тарсакидек бўлди: «Агар шу чақалоқ соғлом қиз бўлганида нима дер эдинг? Сен рози бўлармидинг?» деган эди, ота виждони қийналиб: «Ҳа», деди. Дўхтир шунда асл ҳақиқатни очиб, соғлом қизни топшириб: «Муборак бўлсин! Қўйнингдаги ногирон болани хотининг туғмаган. Хотининг мана шу чиройли қизалоқни туғган», деб бор ҳақиқатни айтди ва инсониятга энг катта дарс бўлувчи қуйидаги оятни ўқиди: «Осмонлар ва ерлар Аллоҳнинг мулкидир. У Ўзи хоҳлаган нарсани яратур. У ўзи хоҳлаган кишига қизларни ҳадя этур ва Ўзи хоҳлаган кишига ўғилларни ҳадя этур. Ёки уларни эгизак ўғиллар ва қизлар қилур ва Ўзи хоҳлаган кишини–туғмас (бепушт) қилиб қўюр. Албатта У (барча нарсани) Билгувчи ва (Ўзи хоҳлаган нарсани яратишга) Қодирдир» (Шўро сураси, 49 50-оятлар). Бу воқеа ҳар бир ношукур банда учун, фарзанднинг жинсини талаб қилган ҳар бир кимса учун абадий сабоқдир!