Хотинимга совчи келди!..
Ёхуд олдиндан оққан сувнинг қадри йўқ
(Реал воқеа)
Маҳалламиз кенг ва чиройли. Ариқларидан шарқираб зилол сувлар оқиб ўтади. Маҳалладаги келинлар, қиз-аёллар урф-одатга биноан саҳар туриб кўча супуришади, маҳалланинг у бошидан бу бошигача чиннидек қилиб тозалаб, сув сепиб қўйишади.
Шу орада қўшни аёллар ариқ бўйида бир-биримиз билан гурунглашиб оламиз. Сирларимизни бўлишиб, «ундан бир шингил, бундан бир шингил, мендан бир шингил» деганларидек…
Бир қўшни дугонамнинг хўжайини жуда «хуштор» экан. Ўзига оро берган қўшиқчими, актрисами, телебошловчими ёки клипдаги қизларни томоша қилиб, телевизор олдига аёлини чақириб, таққослашга ўтар экан: — Сен ҳам шуларга ўхшасанг бўлмасмиди, хотин? На ўзингга қараб бўлади, на кўзингга, на сочингга қарайсан. Сенга уйланаётганимда кўзим қаерда эди-я? — деб хўрсиниб ҳам қўяркан.
— Хотин, ол қўлимдаги харажатларни. Бугун «Дамас»имга шунақанги кетворган жонон чиқди-ки… Қош-кўзи ёнади-я! Муомаласини айтмайсанми, «фигурасини» кўрсанг эди. Сенга ўхшаган тўнка, қўпол эмас. Аёли эса: «Ҳа, адаси, секин ортидан бориб, суриштирмабсиз-да», деб ўксиниб, эрининг қўлидаги харажатларни жойлаштириш учун ошхонага кириб кетар ва ҳеч кимга билдирмай йиғлаб оларди.
Бир куни ўша хонадон эшиги тақиллаб, ҳовлига икки эркак кириб келди. Бири ёши каттароқ, иккинчиси эса ўрта ёшлардаги, келишган, бўйлари баланд, елкалари кенг, Алпомишдек йигит эди. Улардан таралаётган хушбўй атир ҳиди «Дамасчи» акамизнинг кичик ҳовлисини тутиб кетди. Қўлларида катта сават, ичи тўла қимматбаҳо парфюмерия. Шлангда гулларига сув қуяётган «Дамасчи» акамиз ҳам, ҳовли супураётган қўшним ҳам ҳайрон бўлиб, дарров салом беришди: — Ассалому алайкум, келинглар, муллакалар.
Икки эркакдан ёшроғи алик олди ва аёлга узоооқ термулиб қараб турди. Аёл хижолат бўлиб, уйга тез-тез кириб кетди. — Келинглар акалар, сизларни танимайроқ турибман, — деб «Дамасчи» қўшним қарши олди. Меҳмонлар эса: — Аёлларни аралаштириб ўтирмадик. Элчиликка ўзимиз кела қолдик, ишни пишитиб, «оқ» олиб кетамиз, — дейишди.
Шу гапларни эшитиб, акамизнинг ранги оқариб-кўкариб, сал қолса инфаркт бўлишига оз қолди. Аслида, сал нарироқда Зебохон деган, 35 ёшга кириб ҳали бахти очилмаган бир қиз бор эди. Совчилар аслида ўша аёлга келишган эди. 13-йўналишда қатнайдиган «Дамасчи» қўшнимизнинг аёлининг исми ҳам Зебохон экан. Совчилар кўчада ёш боладан «Зебохон деган аёлнинг уйи қайси?» деб сўрашган, бола эса айнан «Дамасчи»нинг хонадонини кўрсатиб юборган. Совчилар амаки ва унинг жияни бўлиб, жияннинг аёли вафот этгани учун ўша қиз Зебохонга совчиликка боришган экан.
Қиссадан ҳисса шуки, ўша воқеадан кейин «Дамасчи» ака аёлига нисбатан 180 даражага ўзгарди. Ҳар уйга келганида «Хотин, бугун очилиб кетибсанми?» деб қўядиган бўлди. 13-йўналишдаги «Дамас»лар тўхташ жойидаги гул сотувчидан тез-тез атиргуллар олиб келадиган одат чиқарди.
Аёлларга аслида бриллиант ёки қимматбаҳо совғалар керак эмас. Озгина эътибор ва ширин сўз бўлса кифоя. Мана шунда унинг қалби ҳам, ўзи ҳам гўзаллашиб бораверади!
Ханзода Холиқова
