Нега ёш оилалар қумдан қурилган қасрдек қулаяпти?
Илгари оила бузилиши — бутун бир маҳалла учун шармандалик, авлод учун доғ ҳисобланарди. Бугун-чи? Бугун ажримлар «хўп, бўпти» дегандек оддий ҳолга айланиб қолди. Тўйхоналардаги миллионлаб харажатлар, дабдабали «love story»ларнинг умри баъзан атиги бир неча ойга етиб боряпти, холос. Хўш, нега пойдевор бунчалик бўш?
1. «Инста-бахт» ва виртуал талаблар
Ёшлар никоҳни кинолардагидек ёки Instagram саҳифаларидагидек доимий байрам деб тасаввур қилишяпти. Қизлар — тилла тақинчоқлар ва «чексиз эътибор» кутяпти, йигитлар — итоаткор ва муаммосиз рафиқа. Рўзғорнинг биринчи қийинчилиги, ижара пули ёки биринчи дазмолланмаган кўйлакдаёқ «биз бир-биримизга мос эмасмиз» деган хулоса чиқариляпти.
Биз сабр қилишни эмас, воз кечишни ўргандик.
2. Учинчи шахсларнинг «ёрдами»
Кўп ҳолларда ёш оиланинг чироғини келин-куёв эмас, балки атрофдагилар ўчиряпти. Қайнонанинг ортиқча талаби ёки келиннинг онаси томонидан бериладиган «ақлли» маслаҳатлар икки ёшнинг орасига совуқчилик туширмоқда. Ўз муаммосини икки киши бўлиб ҳал қилиш ўрнига, ҳар ким ўз «армиясини» (қариндош-уруғини) ишга соляпти. Натижада — уруш ва ажрим.
3. Масъулиятсизлик: «Бола»ликдан чиқмаган ота-оналар
Бугунги кунда кўп йигит-қизлар вояга етган бўлса-да, руҳан мустақил эмас. Йигит — оила боқишни, қарор қабул қилишни билмайди. Қиз — рўзғор тутишни, муомала маданиятини тушунмайди. Иккита «катта бола» бир уйга киргач, улардан мустаҳкам оила кутиш — сув устига иморат қуриш билан баробар.
4. Моддийликнинг маънавиятдан устунлиги
Тўйдан олдин «нимаси бор?», «қаерда ишлайди?», «қанча сеп қилади?» деган саволлар биринчи ўринга чиқди. «Дини қандай?», «Тарбияси қанақа?», «Инсоф-диёнати борми?» деган мезонлар эса четда қолди. Пул устига қурилган бино — пул тугаганда ёки камайганда албатта қулайди.
5. Ижтимоий тармоқлар ва «эркинлик» ниқоби
Ҳозир телефондаги битта «салом» билан оилавий муносабатларга дарз кетказиш ҳеч гап эмас. Ишончсизлик, рашк ва виртуал хиёнатлар ёш оилаларни ич-ичидан чиритмоқда. Ҳамма ўзига «идеал» шерик қидиряпти, аммо ҳеч ким ўзи идеал бўлишга ҳаракат қилмаяпти.
Таҳририятдан хулоса:
Оила — бу икки кишининг бир-бирига мослашиш санъати. Агар биз фарзандларимизга «чидаш»ни эмас, «тушуниш»ни, «талаб қилиш»ни эмас, «бериш»ни ўргатмас эканмиз, ажримлар сони камаймайди.
Унутманг: Энг қиммат тўй ҳам, энг чиройли сеп ҳам бахт кафолати эмас. Бахт — бу икки кишининг бир-бири учун дунёдан кечишга тайёрлигидадир.
