ЧИРОЙЛИГА ХОТИН КЎП!

Биз бугун кўраётган беҳаёлик, бачканалик ва маънавий қашшоқлик — шунчаки тасодиф эмас. Бу — 1991 йилда сепилган заҳарли уруғларнинг бугунги ҳосили! Темир парда кўтарилгач, Сорос фонди каби «сахий» жаноблар долларларини соча бошлади. Аммо шарт битта эди: «Аравага миндингми, бизнинг ашулани айтасан!»

1. «Нишон» — Иффат ва Оила!

Дастлаб зарба Россияга, сўнг постсовет республикаларига йўналтирилди. Биринчи бўлиб экранларда аёлларнинг гигиеник воситаларини ошкора реклама қилиш орқали ўзбек оилаларининг ҳаё пардаси йиртиб ташланди.

«Тоғ қулаши икки тош билан» — деб ёзган эди Абдулла Орипов.

Грантлар фақат «очиқ-сочиқ» киноларга, эротик саҳналарга ва энг даҳшатлиси — ЛГБТ аҳли иштирок этадиган филмларга ажратилди. Илгари қизиқчилар ижтимоий муаммоларни танқид қилган бўлса, энди «белдан пасти» ҳақидаги беҳаё ҳазиллар (пошлость) учун «Сорос долларлари» эшик очди.

2. Руҳлар исёни: Кўр бўлган яхшими ёки кўзи очиқ?

Устоз Эркин Воҳидов 1986 йилдаёқ «Руҳлар исёни» достонида бугунги кунимизни башорат қилган эди. Бир туғма кўр кўзи очилгач, табибга маломат қилиб келади:

• «Бу нима қилганинг?! Кўрлигимда қаноатли эдим, энди эса кўрган ҳамма нарсамга эга бўлгим келяпти!»

• «Ака-ука ва эр-хотин орасидаги хиёнат оддий ҳол эканини кўрдим!»

• «Илгари хотинимнинг хунуклиги мени қийнамасди. Энди эса чиройлиларга кўнглим кетадиган бўлиб қолди!»

Бугунги жамиятнинг фожиаси ҳам шунда — эркаклар чиройлиларга қайта-қайта уйланиш иштиёқида, аёллар эса бадавлат эркакларнинг нечанчидир хотини бўлишга рози. Маънавият эмас, нафс ва ташқи ялтироқлик биринчи планга чиқди.

3. «Энди меҳнат қилиш қийин экан…»

Кўзи очилган одамнинг энг катта изтироби — энди унга ҳеч ким садақа бермайди, балки «тўрт мучанг соғ, уялмайсанми?» дея таъна қилади. Маънавий кўзимиз очилгани сайин, ҳалол меҳнат билан яшаш нақадар оғир, аммо шарафли эканини тушуниб етяпмиз.

📌 Хулоса ва Диагноз

Бугунги кунда «Оммавий маданият» деб аталаётган бу «вирус»га 30 йил олдин ишлов берилган. Ўшанда сепилган уруғлар бугун гуллаб, заҳарли мева бермоқда. Баъзан дунёнинг бу кирликларини кўрмайдиган «кўр» бўлиш афзалмикин, деб қолади одам.

Аммо энди орқага йўл йўқ. Кўзларимиз очилгани рост бўлсин! Энди вазифа — бу очиқ кўзлар билан ботқоқни эмас, нурни кўришга ўрганишдир.

Сиз нима деб ўйлайсиз? Сизнингча, «Очиқ жамият» бизга нима берди — эркинликми ёки маънавий асирлик?

Муаллиф: Оллоёр Хўжандий