Аҳмоқлар ҳам қарийди!..

Кўпчилик йиллар ўтиши билан инсон ўз-ўзидан улуғворлик касб этади, деб хато ўйлайди. Аслида эса, вақт фақат бор бўлган сифатларни катталаштирувчи ойна, холос. Агар ичингизда бўшлиқ бўлса, йиллар уни фақат кенгайтиради. Агар қалбда ҳасад бўлса, қарилик уни заҳарга айлантиради.

Таржиба ниқобидаги жаҳолат

Нега баъзиларнинг сочига оқ тушади-ю, лекин қалбига нур инмайди? Чунки аҳмоқлик билимсизлик эмас, балки ҳақиқатни тан олишдан бош тортишдир.

Қариган аҳмоқ – бу йиллар давомида ўз хатоларини «тажриба» деб аташга ўрганиб олган инсондир. Унинг ўжарлигини «принципиаллик» деб ўйлаши, аслида, ўз устида ишлашдан қўрқиш ниқобидир. Ёшликдаги нодонликни кечириш мумкин, чунки унда изланиш бор. Аммо қариликдаги жоҳиллик – бу онгли равишда танланган йўл. Бу йўлнинг охири эса маънавий таназзулдир.

Аёл қалби: Покланишми ёки фош бўлишми?

Аёл киши ҳақида сўз кетганда, масала янада нозиклашади. Аёл – муҳитнинг меъмори. У уйнинг руҳини, авлоднинг дунёқарашини шакллантиради. Аммо йиллар ўтиб, баъзи аёллар сукунат билан ҳикмат таратса, нега бошқалари гапи билан заҳар сочади?

Гап шундаки, қарилик инсоннинг ички дунёсини ошкор қиладиган палла. Агар аёл умр бўйи майда гап, ғийбат ва ҳасадни парвариш қилган бўлса, қариганда бу иллатлар унинг бутун борлиғини эгаллаб олади. Ичкаридаги «кир» юзга чиқади.

Шуни унутмаслик керак: Аёлнинг ҳақиқий гўзаллиги ёшликдаги силлиқ терисида эмас, балки қариликда кўзларидан тараладиган хотиржамлик ва теранликда намоён бўлади.

Оналик мақоми маслаҳат беришга ҳуқуқ берадими?

Бизда бир тушунча бор: «Ёши каттами, демак ҳақ.» Лекин савол туғилади: у маслаҳат беришга ҳақиқатан муносибми? Фақат ёшларни айблаш, танбеҳ бериш ва ўзини «маънавият посбони» қилиб кўрсатиш донолик эмас.

Ҳақиқий момо ёки она – бу ёшларни тушуна оладиган, уларнинг хатоларини вазминлик билан қабул қиладиган ва ўз ҳаёти билан ўрнак бўладиган шахсдир. Агар кексалик фақат «мени ҳурмат қил» деган талабдан иборат бўлса, бу маънавий қашшоқликдир.

Қариш – бу имтиҳонми ёки натижа?

Аслида, қарилик – бу имтиҳон эмас, бу яшаб ўтилган умрнинг натижасидир.

• Агар сиз бугун ўз устингизда ишламасангиз, вақт сизни тузатмайди.

• Вақт – меҳрибон муаллим эмас, у шафқатсиз ҳисобчидир. У ҳар бир беҳуда ўтган кунингиз учун фоизларни қўшиб қайтаради.

Хулоса: Аҳмоқ ҳам қарийди. Аммо ҳамма қариган инсон ҳам суянишга лойиқ тоғ бўла олмайди. Азиз аёллар, оналар! Илтимос, шу номга муносиб бўлайлик. Ҳар бир кунимиз тарихга муҳрланаётганини, фарзандларимиз бизнинг юзимизга қараб келажакни кўришини унутмайлик.

Энг оғир фожиа – бу қарилик эмас, балки оқ сочлар билан ҳам кимлигини англаб етмасликдир. Ўзингизни англашдан тўхтаманг, зеро донолик йиллар билан эмас, англаш билан келади.