Биринчи зарба!
Оналик — бу фидойилик. Қарилик — бу имтиҳон. Лекин фарзандлик… бу баъзан юракни музлатувчи совуқликдир.
Бир кекса онанинг ҳаётий тажрибаси бугунги кун жамияти учун кўзгу бўлиши керак. У ўз ўғиллари ва келинларини тилла билан эмас, сув билан синади.
Биринчи зарба: Нафратнинг юзи
Тун. Бомдод намози. Она катта ўғлининг уйида таҳоратдан қолган сувни атайлаб жойига тўкди. Тонгда келинига: «Болам, энди қарилик, ўрнимни хўл қилиб қўйибман», деди. Жавоб эса раҳм-шафқат эмас, заҳар бўлди. Келиннинг асаблари портлади, энг оғир сўзлар онанинг юзига сочилди. Она индамай чойшабларни ювди, қуритди ва дазмоллади. У нафақат матони, балки катта ўғлига бўлган умидини ҳам «ювиб» ташлаган эди.
Иккинчи бекат: Бефарқликнинг сукунати
Ўртанча ўғилникида ҳам айни сценарий. Келин ўғлига зарда қилди, онасини ёмонлади. Ўғил эса… сукут сақлади. Бу сукут аслида хиёнат эди. Онасини ҳимоя қила олмаган ўғил, аслида ўз келажагини бой бераётганини англамади.
Учинчи манзил: Қалб нури
Кенжа ўғилнинг уйи. Яна ўша «айбдор» сув. Аммо жавоб ўзгача бўлди. Кенжа келин табассум билан:
«Ойижон, хижолат бўлманг! Гўдаклигимизда биз сизни хўл қилардик, сиз бизни меҳр билан тозалардингиз. Бу оддий ҳол!» — деди. Мана шу сўзлар онанинг кўнглидаги оғриққа малҳам бўлди.
Ҳисоб-китоб вақти: Тиллалар кимга қолади?
Она ҳаммани тўплади. Олдига бор давлатини — йиққан пулига олинган қимматбаҳо тилла тақинчоқларни қўйди. Ва ҳақиқатни ошкор қилди: «Мен ўрнимни хўл қилмагандим, мен сизларни синагандим!»
У тиллаларни кенжа келинига топшираркан, қолган икки ўғлига қараб, худди ўқдек санчиладиган сўзларни айтди:
-
«Қариликда хотиржам суянишим мумкин бўлган қизим — мана шу!»
-
«Бугунги надоматга тайёр туринг! Чунки сизнинг менга муносабатингиз эртага ўз фарзандларингиздан қайтади!»
-
«Афсуски, аёлингизга онанинг қадрини ўргата олмадингиз, демак, сиз менинг тарбиямдан маҳрумсиз.»
Мақоладан хулоса: «Қайтар дунё» — бу шунчаки ибора эмас!
Бу ҳикоя бизга шуни англатадики:
-
Тарбия — бу фақат едириб-ичириш эмас, балки аёлига онасини қандай эъзозлашни ўргатишдир.
-
Қарилик — инсоннинг аслияти фош бўладиган пайт.
-
Келин — бу фақат хизматчи эмас, уйнинг виждони.
Эй ўғиллар! Бугун онангизнинг кўрпасидаги сувдан ҳазар қилсангиз, эртага ўз фарзандингиз сизнинг кўзингиздаги ёшдан ҳазар қилади.
Унутманг: Онанинг дуоси — жаннат калити, онанинг кўз ёши — қиёмат оловидир!
Умидахон
