«Аканг ўлсин, сингил!»
Ҳаётнинг аёвсиз зарбаларидан қадди букилган, тўртта норасидаси билан совуқ ва ҳуввилаган ҳовлида яримжон бўлиб қолган ёш бева сингил… Бугун унинг уйига жигарбанд акаси қадам босди. Аммо остонада уни синглиси эмас, кўзлари жавдираган, қорни оч жиянлари кутиб олди.
Болалар молхонанинг эски эшигидан суғуриб олинган салафандан варрак ясаш билан овора эди. — Онанг қани?! Анча бўлдими кетганига? — Аканинг юраги аллақандай совуқликни сезиб, эзила бошлади. — Бир соатча бўлди, — деди салафанга чўп боғлаётган болакай ерга қараб. — Нимага кетди? Қаерга кетди?! — Аканинг овозидаги хавотир кучайди. — Раисдан ун сўрагани кетди… Уйимизда нон қолмади, амаки…
Бу гап аканинг қулоғига худди совуқ темирдек ботди. Унинг синглиси, ғурурли синглиси тирикчилик ва очлик важидан кимларнингдир эшигида мўлтираб турибдими?! Ор-номус ва титроқ ичида ака ўзини қўярга жой тополмай қолди. Кўзи болаларнинг қўлидаги салафанга тушди. — Салафанни қаердан олдинглар? — Молхонанинг эшигидан суғуриб олдик. Варракни учириб бўлиб, яна жойига қоқиб қўямиз… — Унгача сигир совқотсинми?! — Аканинг бўғзига аччиқ бир нарса тиқилди. Булар ночорликдан нима қилаётганини ҳам билмайдиган даражада бола-да! — Сигирни соғяпсизларми ўзи? — Ҳа, онам соғиб, ширгуруч, ширқовоқ қилиб беряптилар…
«Ширгуруч… ширқовоқ…» Ичида бир чимдим ун йўқлигидан, фақат сут ва гуруч билан болаларнинг қорнини алдаб келаётган муштипар сингил-а!
Ака ортиқ чидай олмади. Унинг дарси эрта тугаган кунлари синглисининг ҳовлисида иссиқхона қуришга ёрдам берарди. Меҳнат қуроллари турган жойга борди. Нафрат ва оғриқ билан болғани олди, болалар юлиб кетган салафанни молхона эшигига қайтадан, маҳкамлаб қоқди. Ердан меҳнат қуролларини йиғиштираркан, ичидан бир фарёд отилиб чиқди: «Мен тирик эканман, синглимни кимсага муҳтож қилмайман!»
Велосипедини етаклаб чиқаркан, болаларга қаттиқ тайинлади: «Тезда қайтаман! Онанг келса, ҳеч қаерга кетмай турсин!»
…Шом чўкди. Бор умиди узилиб, раисдан қуруқ қўл ва хўрлик билан қайтган Атиканинг юраги акаси келиб-кетганини эшитиб зил кетди. Ичидан зилзила ўтди: «Акам мен тирик эканман, бировга ялинмагин, дегандилар. Жаҳллари чиққан бўлса-я…» дея йиғламоқдан бери бўлиб ўтирди.
Шу пайт эшик важоҳат билан, безовта тақиллади. Атика югуриб бориб эшикни очди-ю, лол қотиб қолди…
Остонада пешонасидан маккажўхоридек-маккажўхоридек аччиқ тер томаётган, ўзининг ҳам саккизта боласи бўлишига қарамай, велосипед рамасига бир қоп унни тиқиб, паст-баланд адирлардан машаққат билан ошиб келган АКАСИ турарди! Ча can ҳалол меҳнати, бор-буди билан синглисини номуссизликдан қутқарган ҚАҲРАМОН турарди! У чарчаганига қарамай, синглисига қараб меҳр билан жилмайиб турарди.
— Вой акажон-а! Терлаб кетганингизни қаранг! — Атиканинг кўзларидан ёш қуюлди, енги билан акасининг юзидаги шашқатор терларни арта бошлади. — Йўлларимиз адир, тепалик бўлса… Юк билан қандай чиқдингиз? Болалар аҳмоқлик қилибди-да. Сизни уринтириб қўйдик… Ўзингизни саккизта болангиз бўлса, сизга ортиқча юк бўлмай дегандим. Нима қилардингиз овора бўлиб, акажон?!
Атика йиғлаб, акасининг атрофида гирдикапалак бўларди. Ака эса синглисининг елкасидан тутди. Унинг айтган гапи бутун дунёдаги ака-укачилик ришталарини титратиб юборадиган даражада кучли эди:
— Эй Атика! Сингил учун ака буғдойзорни эзиб ўтса ҳам гуноҳ бўлмас экан! Сен менга баланд-пасни гапирасанми?! Чақир Баҳодиржонни, унга тайёр варрак олиб келдим! Фақат айт, томда учирмасин, бохабар бўл! Энди эса ичкарига кир-да, бир пиёла совуқ чойинг бўлса олиб чиқ…
Атика кўз ёшларини арта-арта, уйга югуриб кирди. Бу чой оддий совуқ чой эмас, дунёдаги энг меҳрли, энг ор-номусли Жигарнинг қайноқ юрагини совутадиган таскин чойи эди!
Хулоса (Пост учун кучли якун): Бугун жигаридан мол-дунёни қизғанадиган, синглиси оч ўтирса ҳам хабар олмайдиган «эркаклар» кўпайган замонда, мана шундай АКАЛАР дунёни гўзаллик ва номус билан ушлаб турибди! Жигарингизни йўқлаб қўйинг, одамлар!
