Мана бу мўъжизани ўқинг, иймонингиз янада мустахкамланади!..
Абу Ҳурайра رَضِيَ اللهُ عَنْهُ қаттиқ қашшоқлик кунларини кечирар эди. Бир куни очлик унга шу қадар қаттиқ таъсир қилдики, у қорнидаги оғриқни камайтириш учун қорнига тош боғлаб олди. Баъзан кучсизликдан ерга қорнини босиб ётар эди.
У саҳобалар ўтадиган йўлга ўтириб олди, балки кимдир уни овқатга чақириб қолар.
Шу пайт Абу Бакр Сиддиқ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ ўтиб қолди. Абу Ҳурайраرَضِيَ اللهُ عَنْهُ ундан Қуръон ояти ҳақида сўради.
Лекин у буни Абу Бакрرَضِيَ اللهُ عَنْهُнинг эътиборини ўз ҳолатига қаратиш учун қилган эди, аммо Абу Бакрرَضِيَ اللهُ عَنْهُ унга жавоб бериб, йўлида давом этди.
Сўнг Умар ибн Хаттоб رَضِيَ اللهُ عَنْهُ ўтди. У ҳам шу саволни берди, Умар ҳам жавоб бериб ўтиб кетди.
Шу ҳолатда турганида Расулуллоҳ ﷺ ўтиб қолдилар. У зот унга меҳр билан қарадилар ва унинг қалбидаги қаттиқ очликни гўёки тушунгандек табассум қилдилар.
Сўнг мулойимлик билан чақирдилар:
“Эй Абу Ҳур!”
У шошилиб жавоб берди:
“Лаббай, эй Аллоҳнинг Расули.”
Пайғамбар ﷺ дедилар:
“Ортимдан юр.”
Абу Ҳурайра Пайғамбарﷺнинг ортидан юрди ва у зот уйларига кирдилар. У ерда кичик бир идишда сут бор эди, у Пайғамбар ﷺ га ҳадя қилинган эди.
Абу Ҳурайра шу ондаёқ Аллоҳ унга енгиллик берди ва у шу сутдан ичиб қорнини тўйдираман деб ўйлади.
Лекин Пайғамбар ﷺ дедилар:
“Бориб, менга Суффа аҳлини чақир.”
Суффа аҳли — масжидда яшайдиган, уй-жойи ва мол-мулки йўқ фақир мусулмонлар эди.
Абу Ҳурайраﷺ ич-ичидан иккиланиб қолди: сут оз эди, улар эса кўп — етмиш ё саксон киши атрофида.
Лекин Расулуллоҳ ﷺ га итоат қилиш ҳаммадан устун эди. У бориб уларни чақирди.
Улар барчаси келиб, уйга кириб ўтиришди.
Сўнг Пайғамбар ﷺ дедилар:
“Эй Абу Ҳур, идишни олиб, уларга бер.”
Абу Ҳурайра идишни олиб, бир кишига узатди у ичиб тўйди, кейин қайтарди.
Сўнг иккинчиси ичди, тўйиб қайтарди.
Кейин учинчи, тўртинчи…
Абу Ҳурайраرَضِيَ اللهُ عَنْهُ ҳайратда қолди — сут камаймаётгандек эди!
Ҳатто Суффа аҳлининг ҳаммаси ичиб тўйди.
Сўнг Пайғамбар ﷺ табассум қилиб дедилар:
“Мен ва сен қолдик.”
Абу Ҳурайраرَضِيَ اللهُ عَنْهُ деди:
“Рост айтдингиз, эй Аллоҳнинг Расули.”
Пайғамбар ﷺ дедилар:
“Ўтириб ич.”
У ичди.
Сўнг яна дедилар:
“Яна ич.”
У яна ичди.
Кейин яна дедилар:
“Яна ич.”
Ҳатто Абу Ҳурайра деди:
“Сизни ҳақ билан юборган Зотга қасамки, энди менда унга йўл қолмади.”
Яъни унинг қорнида бир томчига ҳам жой қолмаган эди.
Шунда Пайғамбар ﷺ идишни олдилар, Аллоҳни зикр қилиб, ҳамд айтдилар ва қолганини ичдилар.
Бу улуғ мўъжиза эди:
Кичик бир идиш сутдан ўнлаб одамлар тўйиб ичди, кейин Абу Ҳурайра тўйиб ичди, сўнг Пайғамбар ﷺ ичдилар ва барибир унда қолди.
Бу ҳодисани Имом Бухорий ва бошқалар ўзларининг энг саҳиҳ китобларида ривоят қилганлар.
Агар ўқиб бўлсангиз, Расулуллоҳ ﷺ га салавот айтинг.
