Бу ҳам келинликкка номзоддир!..
Ҳар қалай расмини қўйибди. Ҳар қалай қўйидагиларни ёзибди!..
«Муҳаббат ва инсонийлик — бу икки туйғу дунёни тутиб турувчи устунлардир. Баъзан биз кимнидир севамиз, ардоқлаймиз, аммо бошқаларни ҳукм қилишда кескинлик қиламиз. Келинг, қалбларни титратувчи ушбу сатрларни таҳлил қиламиз.
Муҳаббат эътирофи: «Сен менинг борлиғимсан!»
«Сен менинг муҳаббатимсан, сенинг менинг олиҳа (маъбуда)мсан!» — бу шунчаки сўзлар эмас. Бу қалбнинг энг юқори нуқтасидаги эҳтиромдир. Бир инсонни илоҳий даражада севиш — бу унга бутун борлиғини бахшида этиш демакдир. Бироқ, ҳақиқий муҳаббат эгаси бўлган қалбда нафратга ўрин бўлмаслиги керак.
Ҳукм қилишдан аввал ўзингга боқ!
Мақоланинг энг оғриқли ва муҳим қисми мана бу ерда:
«Ҳеч қачон ўзгаларни айблама ва ҳукм қилма! Ким билади, балки сен ҳам ўша вазиятга тушиб қолганингда, улардан ҳам минг чандон ёмонроқ иш қилиб юборармидинг…»
Биз тез-тез бировнинг хатосини кўрганда «мен ҳеч қачон бундай қилмасдим» деймиз. Лекин тақдирнинг имтиҳонлари кутилмаган бўлади. Инсоннинг характери у иссиққина уйида ўтирганида эмас, балки чорасизлик исканжасида қолганда намоён бўлади.
Нега биз ҳукм қилишга устамиз?
-
Кибр: Ўзимизни бошқалардан маънан юқори қўйиш истаги.
-
Чорасизликни тушунмаслик: Бировнинг пойабзалини кийиб, у босган йўлдан юрмагунча, унинг дардини тушуниб бўлмайди.
-
Хомхаёл: Ўзимизнинг иродамизга ҳаддан ташқари ишониб юбориш.
Хулоса: Меҳр — энг олий ҳақиқат
Агар кимнидир «илоҳам» деб ардоқлаётган бўлсанг, демак қалбингда меҳр бор. Ўша меҳрни ўзгаларга нисбатан бағрикенгликка айлантир. Бировни айблашдан олдин тўхта ва ўйлаб кўр: «Қисмат мени шу кўйга солганида, мен қандай йўл тутардим?»
Унутманг: Энг катта гуноҳ — ўзини гуноҳсиз деб билиш ва бошқаларга судьялик қилишдир. Севги ва кечиримлилик билан яшаш — энг олий саодат!..«
