ГЎШТИНИ ЕЙИШНИНГ ЗАМОНАВИЙ КЎРИНИШИ!
Табиатнинг ёзилмаган, аммо аёвсиз бир қонуни бор: Чаён ўз болаларини дунёга келтиргач, уларни елкасига чиқаради. У мана шу жажжи жонзотлар улғайиши учун ўз танасини қурбон қилади. Болалари унинг гўштини еб, тириклигини сўриб битиргунча чидайди ва ниҳоят нобуд бўлади…
Аммо бугунги жамиятда бу фожиа тирик инсонлар орасида, орамизда такрорланмоқда!
Она қобирғаси остидан чиққан «Чаёнлар»
Она фарзандини ўз жонининг ичида ардоқлайди, томирини узиб дунёга келтиради. Унинг бор ҳаёти, соғлиғи ва гўзаллиги фарзанди учун матоҳга айланади. Аммо афсуски, ҳозирги замонда онасининг жонини суғуриб олаётган фарзандлар чаён боласидан ҳам ўзиб кетмоқда.
Қайси бири ваҳшийроқ?
Келинг, ўйлаб кўрайлик:
-
Чаён боласи — инстинкт ва табиат ҳукми билан онасини ейди. Унда онг ва танлов йўқ.
-
Нонкўр фарзанд — онгли равишда ота-онасини хорлайди, уларнинг дуосидан кечади ва тириклигида юрагини кемиради!
«Ўз ота-онасини бир бор йўқлашга вақт топмаган, меҳр ўрнига заҳар сочган фарзанднинг чаён боласидан нима фарқи бор? Аксинча, у чаёндан ҳам хавфлироқ ва аянчлироқдир!»
Жон ичидаги жоннинг оҳу фиғони
Бир пайтлар онасининг бағрида энг хавфсиз маконни топган гўдак, улғайгач ўша бағирга ханжар уриши — бу шунчаки гуноҳ эмас, бу — маънавий ўлим! Ота-онанинг дуосини олмаган инсон, дунёнинг барча бойлигига эга бўлса ҳам, аслида маънавий қашшоқ ва оч қолган чаён боласи кабидир.
Хулоса ўрнида: Ҳали кеч эмас!
Агар сизда ҳали ҳам имкон бўлса, ота-онангизнинг ҳолидан хабар олинг. Уларнинг гўштини эмас, меҳрини баҳам кўринг. Зеро, тарих ва табиат нонкўрликни ҳеч қачон кечирмаган.
