Банкирларнинг юраги отнинг калласидан ҳам катта!
Улар умуман ҳеч нарсадан қўрқишмайди… Яна бу қўрқмасликларини кўз-кўз қилишдан ҳам тойишмайди. Ваҳоланки, рибонинг ҳаромлиги, уни еган кимса дўзахнинг энг тубидан жой олиши ҳақида қанча гапирилмасин, уларнинг пинаги бузилмайди. Ҳатто энсаларини қотириб: «Нима у рибо? Ейдиган нарсами ё ичиладиган?» — дея мазах ҳам қилишади.
Бу ёқда эса халқ олди-орқасига қарамай кредит «босиб» ётибди. Бугун тўрт кишидан учтасининг бўйнида қарзи бор. Кимдир уй, кимдир тўй, кимдир шунчаки тирикчилик деб банкка боғланиб қолган. Оқибатда эса барака учди: нархлар осмону фалакка чиқиб кетган, лупа билан қидирганда ҳам барака топилмайди.
Лекин бу «катта юракли» банкирларга шунча фойда ҳам камлик қиляпти. Қўшимча пул ундиришнинг янги-янги йўлларини топишяпти. Масалан, ёқилғи қуйиш шохобчаларининг фақат пластик картага ўтказилганини олинг. Нақд пулинг бўлса-ю, картангда маблағ бўлмаса ёки ишламай қолса, машинангни уйгача итариб боришга мажбурсан. Бу дегани — яна банкка борасан, карта очасан, хизмат ҳақи тўлайсан, фоизларига чидайсан… Хуллас, банклар ҳар қадамда пул қилишнинг йўлини топишди. Яна қанақа пул дейсизми? Эҳ-ҳе, бу ёғини айтсак, адоғи йўқ!
